𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

تو زندگیم فهمیدم آدم میتونه دق بکنه ولی همچنان زنده باشه.

این روزا وقتی غذام خوشمزه است، وقتی یه لول بازی رو تو گوشیم برنده میشم وقتی روی تردمیل میدوم وقتی آب داغ حموم میریزه رو سرم بلافاصله اولین حسی که دارم عذاب وجدانه از این که چرا من این لذتای کوچیک رو دارم اما اون همه جوون رعنا زیر خاکن؟ میدونم غلطه ولى فعلا وضعم همینه.

‏دخترا براشون مهم نیست ساعت چنده، هر وقت کسشر بگی شبت بخیر.

برای مادرش نوشت: دلم می‌خواست غم‌هایم را به تو بگویم اما نمی‌خواستم تو را غمگینتر از آنچه که هستی ببینم.

جمله‌ای که ازش تا مغز استخون متنفرم: مگه من ازت خواستم؟ خودت کردی، آدمو اون لطف و مهربونیشو بی عزت میکنید و باعث میشید دیگه نه تنها برای شما بلکه اون ادم برای هیچکس دیگه‌ای قدمی از روی محبت برنداره.

عاشق وقتاییم‌ که میرم بخوابم، درسته که هیچی اوکی نیس ولی لاقل دارم میخوابم .

اگه از گریه‌ی زیاد میشد مُرد، ما هم الان پیشتون بودیم.

کاش یکی بغلم می‌کرد، اشکام رو پاک می‌کرد و یه چاقو فرو می‌کرد توقلبم که بمیرم.

ما جان سختان تاریخیم، تنها به اندکی امید زنده‌ایم!

Video message

‏واقعاً امروز ۱۴ بهمنه؟ کی بهمن شروع شد و چهارده روز هم ازش گذشت؟ من هنوز توی اون دی ماه لعنتی گیر کردم.

کاش بودین همتونو بغل میکردم:)

عزیزانتان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید، که فردا به دیر شدن معروف است.

‏تنها ریزش اخیر موهای من بود.

دیگه آدم کم کم داره شرمنده نفس هاشم میشه

‏از حال ما اگر پرسیده باشید، پاسخش بی ادبیست.

‏هیچوقت هیچوقت به اندازه الان مفهوم عزای عمومی درک نکرده بودم.

دستم به زندگی نمی‌ره.