مَن ؛

دست خورده‌ی زمانه و تیغِ جدایی‌اش ؛ دستم نمیرسد به این نیمه جانِ تو ..

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود..

با تو، حتی نداشتن‌ها هم قابل تحمله. #h

می‌دونی‌چیه ؟ من‌سردی‌رو‌باتمومِ‌وجودم‌توبدنم‌حس‌میکنم . نه‌ازبیرون ؛ ازاستخون‌هام . انگارکه‌تمومِ‌احساساتم‌جمع‌کردن‌رفتن‌ ؛ فرارکردن ؛ یه‌جای‌خیلی‌دور‌ازمن‌جایی‌که‌دستم‌بهشون‌نرسه . می‌خندم‌ولی‌هیچی‌جزیخ‌توی‌خودم‌نمی‌بینم . نه‌ذوق ؛ نه‌دردِدرست‌و‌حسابی . فقط‌یه‌سردیِ‌لعنتی‌که‌ول‌کن‌نیست . یه‌حسیه‌که‌انگارمعلقم ؛ نه‌می‌افتم ؛ نه‌می‌تونم‌فرودبیام . معلقِ‌معلق ؛ وسطِ‌ناکجاآباد . نه‌زمین‌زیرپام‌هست ؛ نه‌آسمون‌بالاسرم . فقط‌منم‌و‌این‌خلأ . ویه‌قهقهه‌که‌میادروش ؛ که‌نفهمن‌چقدرخالی‌شدم . #h

عجیب نیست آن‌که رفته تویی اما آن‌که نیست منم!؟ #h

"احساس می کنم مدتی است که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده ام..." #h

من ((((((((((((:🙂🙂🙂🙂💔

یه تو کافیه، برایِ اینکه دنیا سخت نباشه.

دردَت به جانِ بیقرارِ پر گریهِ ام . #h

بدون دروغ بهت گفتم(:🦋

Iran🤍 #h

برای تو چیزهای زیادی نوشتم، اما آنچه هرگز در کلمات جا نشد، دلتنگی‌ام بود.

شاید در جهانی دیگر به جای زندهِ ماندن زندگی کردیم... شاید... .

اره خلاصه.. #h

فکر می‌کنید آدم از چه می‌میرد؟ از گرسنگی؟ از سیگار؟ از غصه؟ نه! آدم‌ از بی‌امیدی می‌میرد از اینکه هر روز صبح چشم‌هایش را باز کند و نداند چرا... #h

زندگی همیشه بالا و پایین داره. ولی تو ایران یا پایینه، یا پایین‌تر ...(: