هِیـوا

من، به جای تمام کلماتی که نتوانستم با تو حرف بزنم، گریه کرده‌ام…

روزای سخت می‌گذرن اما آدمایی که توی روزای سخت کنارت بودن، نه. اونا گوشه‌ی قلب جا خوش می‌کنند.

تویی بهانه این ابرها که می‌گریند بیا که صاف شود این هوای بارانی.

•بدترین آدمها‌ کسانی هستند که عملِ خودشان را به فراموشی میسپارند و شمارا با عکس‌العمتان محکوم می‌کنند.

@Heiyva

شاید گریه نکنم اما شکستم. شاید چیزی نگم اما حس میکنم. شاید نشون ندم اما برام مهمه

‏می‌بینی؟ طوری در رنج‌ کشیدن ماهر شده‌ای، که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری... و اما عزیزم دیدی؟ دیشب هم صبح شد!

صبر انتخاب نیست، اجبار این برهه از زندگیمونه.

انگار دلم از همه پر شد یهو

گریه دارم امشب

اینکه آدمیزاد یهو دلش میگیره جالب نیست.

‏به هزار و یک دلیل دیگه آدم‌های سابق نیستیم و هیچ‌وقت هم نمی‌شیم.

اون دندونِ لق رو بکن بنداز دور، کفشی که پات رو می‌زنه نپوش و با آدمی که قدرت رو نمی‌دونه، نمون.

رفتنای واقعی بدون خداحافظی‌ان، بدون دعوا و درگیری، بدون غر زدن و بهونه گیری، بدون گفتنِ دارم میرم که در جوابش بشنوی نرو، دیگه نمیگی ببین من دارم اذیت میشم، دیگه دلت نمیخواد یقه شو بگیری و بهش بگی تورو خدا نذار برم، جیغ و داد نمیکنی، دیگه مهم نیست، شاید حتی گریه هم نکنی، آدمایی که میخوان برن چمدونو محکم از کمد در نمیارن که صداشو بشنوی، بی سروصدا لباساشونو جمع میکنن و وقتی حواست نیست میرن. نمیگن خداحافظ من دارم میرم، اصلا هیچ آدمی نمیگه خداحافظ که بسلامت بشنوه، اگه گفت یعنی میخواد نرو بشنوه، بمون بشنوه، نمیخوام بری بشنوه، میخواد بشنوه بمون درستش میکنیم، پشت هر خداحافظی یه «به امید دیدار» وجود داره، واسه همینه که رفتنای واقعی بی خداحافظی‌ان عزیزم.

هیوا

توجه به چیزهای کوچیک و وقت گذاشتن براشون، چیزهای بزرگ و نابی رو به ارمغان می‌آرن.

دیوانه کننده‌ست ؛ روزی امیدوار می‌شوی و فردای آن روز دیگر امیدی نیست.