𝓢

همه فکر می‌کنن من قوی‌ام،ولی حقیقت اینه که اون‌قدر تنها و بی حمایت بودم که مجبور شدم قوی باشم؛انتخاب دیگه ای نداشتم.

قد؟بازو؟مدل ماشین؟ نه عزیزم ادب،احترام، شعور،جسارت، امنیت، وفاداری،عشق:)

+++

هنوزم ‌قول‌ نرفتنت تو صفحه چت پینه.

از یه جایی به بعد برخلاف خواسته‌ی قلبت ترجیح میدی با صلاح مغزت آدما رو تو همون قلبت نگه‌ داری نه تو زندگیت.

هر چقدر بیشتر دوسش داشته باشی بیشتر ازش ناراحت میشی، بیشتر حسودی میکنی، بیشتر روش حساس میشی، همش دلتنگشی، بهونه گیر تر میشی، همش بهش فکر میکنی و دلیل تمام اینا دوست داشتن زیاده.

حالا نه که بی تو مرده باشم، ولی باشی بهترم.

با آدما زودتر موافقت کنید بزارید زودتر خفه شن.

به اندازه تمام حرفایی که نزدم، معده درد گرفتم.

نمیدونم شاید اگه الان بودی داشتم کل روزمو برات تعریف میکردم.

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.

‏به‌ جز دلتنگی بی‌پایانم برای تو، دلتنگ خودمم هستم؛ همون ورژنی از خودم که فقط با تو امکان وجود داشت.

آدمی که مشتاق تو باشه یه راهی پیدا می‌کنه.

آشنایی باهات اشتباه بود باید میذاشتم فنم بمونی.

‏درد از بین نمیره. ولی تو یاد می‌گیری چجوری با وجودش زندگی کنی.

از خوندن چتای قدیمی کسی که دوسش دارم متنفرم، از اینکه ببینم چقدر قبلا احمق بودم، اینکه ببینم اون آدم الان چقدر عوض شده، اینکه دیگه تو زندگیم نیست و نمی‌تونم باهاش حرف بزنم، اینکه من چقدر‌ دوسش داشتمو اون چقدر با بی‌رحمی ترکم کرد، اینکه هنوزم دلم براش تنگ میشه، متنفرم.

ذوقمو کورش کن تا بهت نشون بدم چقدر می‌تونم نبینمت.