ᴘᴀʀᴀᴅɪ$ᴇ

امروز هجدهم بهمن است. يك ماه بيش از امروز ، هزاران نفر، بى آنكه بدانند، براى آخرين بار از خواب بيدار شدند، براى آخرين بار صبحانه خوردند، براى آخرين بار مادر خود را بوسيدند، براى آخرين بار با عزيزان خود حرف زدند، براى آخرين بار كار كردند، براى آخرين بار آهنگ گوش دادند، براى آخرين بار رويا بافتند، براى آخرين بار لباسى را پوشيدند، براى آخرين بار به پدر خود نكاه كردند، براى آخرين بار خنديدند، براى آخرين بار بند كفش هاى خود را بستند، براى آخرين بار گفتند: «نگران نباشيد، مواظبم.

بله، از کتاب قصه‌ی نسلِ ما خون می‌چکه.

هممون مردیم، شما زیر خاکین، ما روش...

عزیزان‌تان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید، که فردا به دیر شدن معروف است

من اصلا نمیدونستم میشه این حجم از غم رو تجربه کرد.

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم انها که برای ما جان دادن چه باید کرد؟

اینترنت هم کامل وصل میشه ولی بعضیا دیگه هیچوقت آنلاین نمیشن.

اره چاوشی عزیز منم نمیدونم قلبم واسه چی ولکن نیست.

🖤.

در پایان،نور بر تاریکی پیروز است؛