Seraphic diaries

که شد این نهایتا ذهنی (غیر مدل لباسا) تو کلیپ استودیو

زیاد دارن میشن کمککک

چشم بنده و مرغی که کنترلم میکنه

اینو

garden trills این عکسا به طور صحیح زیبایی بازی رو نشون نمیدن. واقعا یکی از خوشگل ترین و چیل ترین چیزایی بود که بازی کردم توی بازی ما یک پرنده ی آبی هستیم که به تازگی نقل مکان کردیم خونه ی جدیدمون که در واقع یه باغه. این باغ سه تا شلنگ داره که نشتی دارند/قطع هستد و دنباله شون رو بگیری وارد سه تا دنیای جدید میشی ما باید این شلنگارو تعمیر کنیم تا آبیاری دوباره برگرده به حیاط و اون منطقه و توی مسیر ما با کوکوهای دیگه ای آشنا میشیم هر کدوم برای ما چالش های مختلف دارند و یه جاهایی هم کمکمون میکنن برای گذروندن چالش ها و مراحل باید گل های مختلف کاشت هر گل یه قابلیت و یک رنگ خاص داره پس باید هوشمندانه عمل کرد. در نهایت ما یه باغ پر از گلای رنگی رنگی، یه کوله پشتی پر از تیله های براق و یه عالمه دوست خوب داریم. و این دقیقا همون چیزیه که من برای تجربه ش دارم از دنیای واقعی فرار میکنم.

اولین بازی اسمش هست Just crow things یه بازی ماجراجوییه که مراحلش توی دنیاهای مختلف اتفاق میوفتن شما تو این بازی یک کلاغ هستید باید چیزای براق جمع کنید/بدزدید، به موشها و سنجابها کمک کنید و رو سر آدما خرابکاری کنید!😭 و توی هر دنیا به یک شکلی در هدف انجام questهای مختلف از این قابلیت ها استفاده میکنید محیط بازی هم به شدت خوشگله و همه چیز خیلی خیلی نرم و بامزه س. برای منی که عاشق کلاغهام اذیت کردن ادما و برداشتن چیزای برق برقی و کلک زدن به گربه ها خیلی تجربه ی خوبی بود🫶🏻 روی پلی استیشن 4 و ایکس باکس 1 و سوییچ هم هست.

توی چنل قبلیم که به باد دادمش (تقریبا همین موقع ها بود سالگردشه🥀) یه مجموعه ای شروع کرده بودم که ویدیو گیم ها رو بر اساس تم و موضوع داشتم بازی میکردم و اولین تم هم "پرنده" بود حقیقتش دیگه اینجا ننوشتم راجع بشون ولی اون مجموعه رو ادامه دادم خودم احتمالا مطالبی که تو چنل قبلی نوشته بودم رو اینجا بازارسال کنم و ادامه بدم

ببخشید شما جای من بودید اول کدوم رو بازی میکردید؟

Another one

زیباترین آهنگ دنیا که نمیدونم چرا تو چنل نبود

پناه برخدا از کجا فهمیدی من پرنده دوست دارم؟

توکی رو کشیدمش

ترافل شکلاتی‌ای که در تصویر می‌بینید، یک جوجه چلچله‌ هست که چند روزه هم اتاقی و فرزند موقت جدیدم شده.🥥 کسی که پیداش کرده می‌گفت گیج و منگ روی زمین نزدیک یه روباه دیدتش و با خودش اورده خونه. طبق معمول از اونجایی که شرایط بحرانی و نگهداری حساسی داشت سپردنش به من. دو روز اول واقعا نگران دووم اوردنش بودم، چون مدتی خیلی بیشتر از تحمل یک پرنده‌ی نابالغ گرسنه مونده و ضعیف و لاغر شده. حینی که اقدامات لازم رو براش انجام دادم و هر 45 دقیقه یک‌بار غذا می‌ذاشتم دهنش، مدام چرت می‌زد و بیحال بود. ولی خب مثل این‌که عزمش رو جزم کرده بمونه تا بازم پرواز توی آسمون رو بچشه. بدنش با ریتم منطقی به روتین فعلی جواب داده و هرروز نشونه‌های زندگی رو پررنگ‌تر درونش می‌بینم. دیروز صداشو برای اولین بار شنیدم، امروز صبحم خودش برای غذا مشتاق بود و دهن باز می‌کرد. به خوابیدن روی دست و گردن منم بسی علاقمنده. گونه‌ایه که تا حالا تجربه‌ی تیمارش رو نداشتم و نهایتا پروازش رو از دور تماشا کرده بودم. برام پر از رفتارا و نکات هیجان انگیزه. مثلا این‌که صداش عین تیک‌تاک ساعته و برای همین اسمش رو توکی گذاشتم، که به ژاپنی می‌شه زمان.

you're doing better than u think and stop making social media and your toxic environment feel you otherwise. kisses for everyone here

in case you're spiraling and feeling doomed and devastated: we're gonna make it. I'm proud of y'all

اگه کسی بلندر بلده یا موقعیت مشابه بوده کمک🦠

اصفهانی درونم هم میگه انقدر وقت بذاری برای یه کاری و چیزی دریافت نکنی نیمیصرفِد