Ангел смерти
前往频道在 Telegram
308
订阅者
-124 小时
-27 天
-1130 天
帖子存档
308
هر شب، ناقوسِ مرگ درست کنار گوشهای دخترک به صدا درمیآمد؛
نه از آن ناقوسهایی که خبرِ پایانِ زندگی را میدهند،
بلکه از آنهایی که هر شب، اندکی از جان آدمی را میکَنند و با خود میبرند.
دخترک سالها زیر سایهی ظلم پدر بزرگ شد؛
پدری که باید پناهش میبود،
اما خودش به کابوسِ شبهایش بدل شده بود.
هر زخم بر تنش، قصهای ناگفته داشت؛
هر کبودی بر صورتش، گواهِ ستمی بود که هیچکس ندید،
و هر ترکِ روحش، یادگاری از بیمهری مردی بود
که دخترک تمام عمر آرزو داشت فقط یکبار،
او را مثل یک پدر دوست داشته باشد.
تنش زخمی بود،
صورتش کبود،
اما دردناکتر از همه، روحی بود که دیگر رمقی برای فریاد زدن نداشت.
دخترک مدتها سکوت کرد؛
آنقدر سکوت کرد که درد، درونش ریشه دواند
و غم، به جای خون در رگهایش جاری شد.
تا شبی که دیگر قلب کوچک او
توانِ تحملِ این همه ظلم را نداشت.
در همان شبِ سرد و خاموش،
در میان بغضهایی که سالها فرو خورده بود،
دلش از بیمهری شکست؛
چنان شکست که دیگر نتوانست دوباره بتپد.
و دخترک،
آرام و بیصدا،
جان به جهان سپرد.
روحش از آن تنِ خسته و زخمی جدا شد؛
از صورتی که کبودیهایش را با خود به گور میبرد،
از شانههایی که سنگینیِ سالها ستم را تحمل کرده بودند،
و از قلبی که فقط اندکی محبت میخواست
و سهمش از دنیا، رنج بود و سکوت.
روحش پرواز کرد؛
شاید به جایی که دیگر هیچ پدری،
فرزندش را نمیآزارد؛
جایی که هیچ دختری مجبور نیست از صدای قدمهای پدرش بلرزد؛
جایی که محبت، آرزو نیست،
حقِ سادهی هر کودک است.
و تنها چیزی که از او ماند،
دختری بود که میتوانست زنده بماند،
اگر اندکی بیشتر دوستش میداشتند؛
اگر کسی زودتر صدای شکستنِ قلبش را میشنید؛
اگر جهان، پیش از آنکه دیر شود،
دستش را میگرفت.
ناقوس مرگ خاموش شد؛
اما صدای مظلومیت دخترک
هنوز در دیوارهای آن خانه مانده است.
او نمُرد چون ضعیف بود؛
او از شدتِ سالها رنج،
از شدتِ بیمهری،
از شدتِ زخمی که هیچکس مرهمش نشد،
خاموش شد.
13 9月, 20:05
