MIND CHAT

من و اون سینگله ساعت ۲۲:۱۵ در حالیکه یک ربع دیگه فوتبال شروع میشه و ما هنوز پلنمون نشده

حالا از صبح من و اون سینگله داریم راهکار‌های موجود رو ارائه میدیم و رد میشه: راهکار اول: این دوتا دختر خوش‌قلب و مهربون باهم صلح کنن و صلوات بفرستن و روی هم رو ببوسن - همون اول این ایده با دو نه قاطع روبرو شد راهکار دوم: اون پسری که زودتر گفته که میخواد بیاد باغ رو به همراه پارتنرش می‌بریم - اجراییه ولی یکی از پسرا رو از دست میدیم راهکار سوم: دوتا دختر خوش‌قلب و مهربون در خانه بمونن و ما دوست‌پسراشون رو با خودمون به باغ ببریم - این بهترین ایدست ولی متاسفانه این دو پسر جرئت همچین کاری رو ندارن ایده چهارم: دو قسمت بشیم و یه عده برن باغ فوتبال ببینن و یه عده هم برن یه کافه‌ای جایی فوتبال ببینن - ایده‌ی افتضاحیه ولی فک کنم از آخر مجبور میشیم همین کار رو کنیم در پایان اگر ایده‌ای دارید که بتونیم به این مشکل غلبه کنیم، به یاری ما بشتابید

ما چهارتا پسریم من که همسر دارم دوتاشون پارتنر دارن یکیشون هم سینگله می‌خوایم امشب بریم فوتبال ببینیم کجا؟ باغ اون یکی که سینگله اون سینگله که هیچی؛ از دو جهان آزاده منم که خداروشکر بانوی گرامی با دنیا در صلحه ولی اون دوتا پسر، پارتنراشون باهم در جنگ رودرو و موجودیتی هستن

بیمار آقای ۳۸ ساله تبعه‌ی افغان آمپوتیشن کامل اندام فوقانی راست از مفصل گلنوهومرال به دنبال آسیب حین کار در زمین کشاورزی و به وسیله‌ی سقوط تراکتور روی بیمار

بابت سطح طنزم متاسف، معذب و خجل شدم الان کیس رو واستون می‌فرستم

اگه تعداد لایک‌ها بشه ۲۷۲ تا عکسو می‌ذارم تعداد لایک‌ها باید دو برابر تعداد ممبرا باشه ممکنه بگید چجوری؟ مگه میشه؟! بله میشه هر ممبر دوتا دست داره یه لایک با دست راست یه لایک با دست چپ

البته چون اعتقادی به ری‌اکشن دیسلایک ندارم، شما فقط میتونید موافق باشید و لایک کنید [دیکتاتور حسینی]

یک عکس باحال و دلخراش میخواید بذارم براتون؟ از یک کیس جراحی که توی آخرین کشیک جراحیم [نصفه شب ۲۸ اسفند] اومد اورژانس

۴ بهمن ۱۴۰۴ هیچ‌چیز بعد از دی‌ماه عادی نشد و عادی هم نخواهد شد عادی نخواهد شد تا تکلیفِ خونی که ریخته شد مشخص بشه شاید ۱ ماه دیگه شاید ۱ سال دیگه یا حتی ۱۰ سال دیگه خیلی از کسایی که دی‌ماه دستور ریختنِ خونِ بی‌گناه رو دادن، به بهار امسال نرسیدن :] اما این خون، تقاص سنگین‌تری از جانِ بی‌ارزش این بی‌بُته‌ها داره و هنوز قراره بیخِ گلوشونو بگیره و نفسشونو بِبُره و دستشون رو برای همیشه از ظلمِ به مردم قطع کنه

مثلا خود من چون اینجا با پست‌هایی که میزنم بهتون خدمت میکنم، پس شایسته‌ی احترام ویژه‌ای از شما هستم؛ لطفا کمکاری نکنید از توجه شما سپاسگزارم. حسینی

من اصلا با ذاتِ این احترام مشکل دارم چه با احترامی که بخواد الکی گذاشته بشه [مثل بعضی اوقات که یه پزشک کون‌نشور توی خیابون هم که راه می‌ره حس می‌کنه مردم باید جلوش خم و راست بشن] چه با تنفر و بی‌احترامی که بخواد بدون دلیل باشه فارغ از اینکه طرف پزشکه یا نونوا یا کارمند، متناسب با خدمتی که به تو می‌کنه، چه از نظر کمیت اون خدمت [مثلا یک تعمیرکار کولر که میاد و بجای یک ربع، یک ساعت واسه تعمیر کولرت وقت می‌ذاره] و چه از نظر کیفیت یک خدمت [مثلا پزشکی که زندگی تو رو نجات میده و یا بیماری تو رو درمان می‌کنه] شایسته احترامه حالا پزشک اگر داره خدمت می‌کنه، باید بهش احترام گذاشت و اگر خدمتی نمیکنه، لایق احترام نیست

#پیام_ناشناس ‌ فکر میکنم بخاطر همین سهمیه ها و به وجود اومدن پزشک های متخصص ولی بی سواد هست که پزشک ها دیگه اون احترام سابق رو ندارن

برم ری‌اکشن قلب شکسته رو اضافه کنم

حالا شما فکر کن که تو با تمام وجودت چندسال می‌شینی شبانه‌روز تلاش می‌کنی که بتونه یه رشته‌ی تاپ قبول بشی؛ توی یک رقابت خیلیییییی شدید شرکت می‌کنی و با تمام وجود میجنگی اما از آخر یه نفر بی‌سواد که اصلا از روز اول نباید وارد این رشته میشد، میاد و با زحمت خیلی کم، بهترین تخصص‌های پزشکی رو مال خودش می‌کنه

توی تایپ خیلی سخته که شدت و عمق فاجعه رو واستون توضیح بدم؛ تمام وجود آدم درد میگیره از این موضوع فرض کن رشته‌ی مهمی مثل چشم‌پزشکی، وقتی تو میری مطب یک چشم پزشک، به احتمالا ۷۰-۸۰ درصد اون چشم پزشک در گذشته جز بی‌سوادترین پزشک ها بوده

یعنی اگر مثلا موقع کنکور از هر ۲۰ تا دانش‌آموزی که پزشکی قبول میشه، ۱ نفرشون سهمیه داره وقتی این دانش‌آموز سهمیه‌ای پزشک میشه و حالا میخواد برای تخصص رقابت کنه، از هر ده تا صندلی رشته‌های تاپ، حدود ۸تاشون رو میدن به همین سهمیه‌ای

یک فکت تلخی وجود داره که این روزها بیشتر از هر زمان دیگه‌ای برام آزاردهندست تقریباً ۸۰ درصد پزشک‌هایی که تاپ ترین تخصص‌ها رو قبول میشن [مثل رادیولوژی و چشم و ارتوپدی و پوست و ...] ضعیف‌ترین پزشک‌ها هستن

اینو صرفاً خطاب به کنکوریا ننوشتما اتفاقا کنکوریا هنوز به شکل واقعی درک نمی‌کنن که توی این مملکت چه خبره! وقتی دانشجو میشی و چند سال میگذره و هر روز نالایقی‌ها رو می‌بینی و ریشه‌ی مشکلات ممکلت واست روشن میشه، خیلی دلسرد میشی و آینده واست تیره و تار میشه! با چشمات میبینی که انگار هرچی بدردنخورتر و گاو‌تر باشی، بیشتر توی این سیستم رشد می‌کنی و میری بالا اما اگه نشونه‌ها رو دنبال کنی، متوجه میشی که همیشه قرار نیست این شرایط برقرار باشه؛ فردای ایران نیاز به آدم‌های توانمند داره! تو تلاش کن واسه‌ی فردا؛ امروز واقعا زشت و دلسرد کنندست ولی فردای ایران به آدم‌های خبره نیازه داره

اینکه اوضاع بده شکی درش نیست اما اینکه چون اوضاع بده تو ادعا کنی که تمام دلایلت برای تلاش کردن ساختن آیندت بی‌معنی شدن، پس بنظرم باید بیشتر به دلایل و اهدافت شک کنی چون تو حتی اگه از زندگی توی اینجا خسته شده باشی، پس باید به مهاجرت فکر کنی! مسیر مهاجرت هم به شدت نیاز به پشتکار و تلاش داره! پس اینکه ایرانِ ما [فعلا] اسیر دست نالایقان هست، باعث نمیشه که دلیل و معنای تلاش کردنت رو فراموش کنی