Text

امشب بیشتر از هر شب دیگه ایی دلم میخواست بهت زنگ بزنم و بگم چقدر ناراحتم ولی تو منو فراموش کردی عزیزم.

نگران من نباش فقط گهگاهی غصه میخورم که چرا نیستی

دلم میخواد برگردم به زمانی که برای اولین بار اسمتو بهم گفتی.

من یه معذرت‌خواهی به خودم بدهکارم، بخاطر همه وقت‌هایی که قدرم دونسته نشد اما همچنان ادامه دادم.

گاهی نمیشه از دوست داشتن یکی دست برداشت، حتی زمانی که ازش متنفری.

کاش میشد آدمارو نشناسم؛ چون وقتی میشناسمشون،دیگه ازشون خوشم نمیاد.

هیچوقت نفهمیدم چرا آدما، وقتی مهمن میرن و وقتی مهم نیستن برمیگردن.

هیچکس رو انقدر دوست نداشته باشین که وقتی باهاتون سرد رفتار میکنه چشماتون پر اشک بشه.

نمیدونم عزیزم، اما احتمالا دیگه درباره‌ت منتظر هم نیستم.

کاش اونقدر همه چیو سخت نکرده بودی که نشه واست آهنگ فرستاد.

میگفت از همه چیزش متنفری بجز خودش

گفتم حداقل میگی روز دخترو تبریک ولی دادی تنفرو ترجیح

هیچوقت نفهمیدم واقعا سخته یا من دارم سختش میکنم.

قبل از حل کردن هر مشکلی، اول باید چایی بخورم.

تا ابد بین ما دوتا یه چیزی حل نشده باقی می‌مونه.

وقتی میتونه سیگار بکشه با اینکه میدونه ریه هاش نابود میشن، پس چرا نتونه یکی رو دوست داشته باشه با اینکه میدونه چقد بهش آسیب میزنه؟

بودنت زخمه، نبودنت نمک رو زخم.

یعنی چی اخلاقتو درست کن؟ اینی که دیدی درست شدش بود دیگه.

من دلم میخواد یک بار که بخوام بشه، همون موقع که ذوقشو دارم بشه، همون وقتی که منتظرشم بشه، نه دیگه وقتی که بیخیالش شدم.

ای اهل حرم میر علمدار نیامد، ای اهل وطن فرزند جوانم نیامد، پسرم با پای خودش رفت دگر وای نیامد.