Text

اگه تابستون باهات اومدم بیرون یعنی واقعا برام مهمی

آدما به اندازه چیزایی که باید بگن و نمیگن، از هم دور میشن.

دوبار بهت می‌گم از فلان رفتارت بدم میاد بار سوم از خودتم بدم میاد.

شما یکم سنت بالاتر بره متوجه می‌شی، لیاقت عموم مردم همون سین زدن و جواب ندادنه؛ نه طومار نوشتن.

برام آهنگ بفرست و بگو به خودم بگیرم

و ای کاش هیچ‌گاه پناهت دلیل غمت نشود.

«می‌توانی لبت را بچسبانی به گلویم و تمام بغضم را قورت بدهی؟ خودم نمی‌توانم.»

تنفر شد مقصد هر اعتمادی.

خدایا از زندگی کردن روی لبه خسته شدم.

ادم فقط برای کسی که دوسش داره توضیح میده

برنده اونیه که زود می‌خوابه و فکر و خیال نمی‌کنه.

موهام کرلی، اخلاقم کیری.

جنگ با خودم انقدر به درازا کشیده که فرصتی برای صحبت کردن، فکر کردن و حوصله داشتن برای تو ندارم.

چی بگم والا، شاید توعم دلایل خودتو داشتی. مثلا بی عرضِگی.

فکر میکردم tea هستی ولی teaمارستانی بودی.

تو نمی تونی تو دریایی که قبلا غرقش شدم، خفه ام کنی.

غم، تنها روتین منظم یک ایرانیه.

ببخشید جواب تماست رو ندادم؛ مهمون داشتم، سگ سیاه افسردگی پیشم بود.

اونطوری که من تو رو دوست داشتم فقط تو قصه‌ها بود، اونی که باخته تویی نه من.

انسان دیر یا زود، شبیه همان چیزی می‌شود که سال‌ها از آن فرار کرده. ـ حامی