'نوشته های لیلا؛ نخوانده های مجنون'

قسمت هایی از سوگ که دیده نمیشن' محمد وقتی زمین خورد نمیدونست باید کجا پناه ببره. با دستی که شکسته بود و سری که آسیب دیده بود منتظر بود یه نفر برسه تا بیمارستان برسونتش. کنار مزار باباش دراز کشید و زیر لب با گریه میگفت: بابا دستم خیلی درد میکنه‌.. -شهید حسن سلیمیان-

تموم زندگیم رو به دستان پر مهر پدری سپردم که دیگه جز ایشون پناهی ندارم. حساب دلم با خدا صافه و میدونه که بدِ کسی رو نخواستم و با نهایت ملاحظه رفتار کردم. حالا دنیا از این به بعدِ زندگی رو نه با من بلکه با کفیلی طرف هست که با اشک و تضرع و التماس به درگاهش پناهنده شدم. این حرفهارو زدم که بگم بچه شیعه ی مرتضی علی صاحب داره! حرفهایی که از زبونم نمیشنوید همون زمزمه های سر سجاده پیش خداست. و من تمام این اضطراب هارو به این دلخوشی سپری میکنم که معبود و مولای من شاهد تمام رنج هاییه که از دنیا و آدماش به شونه هام تحمیل میشه. حالا همه ی این عسرت هارو فقط و فقط با یک نجوا محضر پدر مهربانم به گلایه میبرم. یا صاحب الزمان؛ حالا دیگر جز شما پناهی ندارم..

لا یوم کیومک یا اباعبدالله💔

پسرِ کوچیک شهید حسن سلیمیان موقع بازی خورد زمین و سرش آسیب دید. اومده کنار مزار پدرش دراز کشیده دست گذاشته به سرش و زار میزنه. قلبم داره وایمیسته از غصه نشستم اینجا هرچی بابت دیدن این صحنه اشک میریزم آروم نمیشم...

اما عزیزِ مهربانم به گمانم سهم من از عشق چیزی بیشتر از تنهایی بود! با اینحال ممنون و خداحافظ'

خدایا توی این شبا سرنوشت مارو جوری بنویس که به وقت اضطرار؛ مثل جناب ابوذر جلوی تمام تعلقات دنیا سینه سپر کنیم و بگیم: من علی فروش نیستم!

قسمت هایی از سوگ که دیده نمیشن' الهه وقتی مهمون ها از خونشون میرن؛ دم در از آقایون معذرت خواهی میکنه که پدرش نبود و حوصلشون سر رفت.. -شهید محسن ابراهیمی-

اَلا ای چاه یارم را گرفتند گلم، باغم، بهارم را گرفتند میان کوچه ها با ضرب سیلی همه دار و ندارم را گرفتند'

بزرگترین سوغات سوگ برای من حس عدم تعلق بود! من دیگه به جهانی که ازش رفته بودی تعلق نداشتم. خانه ی من و ما از هم پاشیده بود. حالا شبیه کوچه گردها شدم. تو رفتی و خونه رو با خودت بردی.. من حالا دیگه انگار به هیچ خونه ای تعلق ندارم. من حالا توی این دنیا بیشتر از هر وقت دیگه ای مهمانم! و این حرفها گلایه نیست. ممنونم از تو که با پر کشیدنت چشمهام رو باز کردی. که ببینم این دنیا قفسه. که دل نبندم بهش. که بدونم این مهمونی یه روز تموم میشه و بالاخره منم به خونه برمیگردم...

هر شب دلم بهانه ی تو... هیچ، بگذریم امشب دلم دوباره تورا... هیچ، شب بخیر!

علی شکسته دلش خاک بر سرت دنیا!

در باب عشق' حالا دیگر طاقتتان طاق شده سیده خانم! روزهای کمی را در کنارهم سپری کردیم. کوتاه اما پربرکت. از شما یادگاران ارزشمندی دارم. چشمان پر از ترس و غصه‌ی حسن جان و التماس لبهای عطش دار حسینم. و دخترانی که زیبایی و وقار شمارا به ارث برده اند. حال آنکه بسیار دلتنگ پسرعمویم، حضرت رسول هستم؛ شمارا به دست ملائک میسپارم تا دیدار دوباره ی شما و اباالزهرا را میسر کنند. میدانم که چقدر بیتاب دیدار روی نورانی ایشان هستید ولی ای کاش به مراعات دل زخم دیده ی پسر ابوطالب هم که شده کمی بیشتر این دنیارا دوام می‌آورید. میدانم زهرای من.. میدانم اینجا برای شما کوچک است. شما که سرور تمام عالمیان هستید را چه به کوچه های خاکی مدینه؟ گلایه ی من از گذران عمر طولانی خودم بعد از شماست. گریه میکنم از ترس آنکه بعد از شما زیاد زنده بمانم. اما تقدیر اینگونه باید رقم بخورد تا خون پاک شما فریاد حق خواهی جهان شود. تا آنکه جهاد شما و صبر من الگویی باشد برای رهروان راه حق. تا آنکه تاریخ فراموش نکند زهرای مرضیه، با آن مقام والا و آن دریای برکات؛ چهل شبانه روز به یارخواهی و دعوت پیروی از ولی درب خانه هارا کوبید و در آخر میان شعله و فریاد و ضربه... آه زهرای من... در میان ضربه های وحشیانه ی رذل ترین آدمیان شکست و سوخت. باید این روزهارا تاب بیاورم سادات مظلوم من. حالا دیگر طاقتتان طاق شده سیده خانم. دیدار ما بماند به قیامت که نه! به همین زودی. وعده ی ما سحر یک روز رمضانی ۳۰ سال بعد در حالی که دنیارا با تمام ظلمتش تنها می‌گذارم. یکبار کنار تشتی پر از خون . بار دیگر گوشه ای از گودالی در دشت نینوا. و دوباره و دوباره .. دیدار ما میسر خواهد شد عزیزِ باوفایم. خدانگهدارت باشد دنیای مرتضی!

دفنش کرد، خاک بر روی او ریخت، زمین را صاف و هموار کرد و گرد از لباس خویش تکاند و ایستاد. به او وصیت کرده بود که «علی جان! مرا که دفن کردی و روی قبرم را پوشاندی، زود از کنار قبر من نرو، مدتی بایست، این لحظه‌ای است که من به تو نیاز دارم». نوشته‌اند آنگاه که از کارهایش که فارغ شد و ایستاد، یک مرتبه غم به قلبش هجوم برد. رو به روضه پیامبر کرد و فرمود: سلام بر رسول خدا. اگر از حال علی می‌پرسید کم صبر شده است. دخترتان به شما خواهد گفت که امت با علی چه کرد..

نجاتم میدی! همیشه نجاتم میدی. دقیقا همونجایی که فکر میکنم دیگه هیچ راهی نیست؛ از همون دری که گمان می‌کنم برای همیشه بسته شده. یجوری رزق رو میرسونی که مات و مبهوت عظمت و جلالت میشم. بله عزیزِ مهربان از مادر، راست گفت جناب مولانا: و اگر بر تو ببندد همه رَه‌ها و گذرها رهِ پنهان بنماید که کس آن راه نداند'

من بلد نیستم پیامو زیاد پیچیده و رسمیش کنم چون یهو شد و رزق بوده؛ ان شاء الله که موثر باشیم…

پولی که جمع میشه به نیت قربانی برای سلامتی رهبر عزیزمون آقا سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، به بنیاد خیریه مادر مهربان حضرت خدیجه کبری (س) که کارشون اطعام کودکان و حمایت از مناطق محرومی مثل زابل و زهک و … هستش میدم و گزارش قربانی‌ها رو براتون میگیرم و میزارم

این شماره کارت به نام خودمه (محمد حسین برجلو)

5047061086742117 بانک‌شهر (مث اینکه سقفش پر شده باز چک کنید) و بانک ملت: 6104337893462505 IR 860120020000001713218341 به نام محمد حسین برجلو یاعلی‌بگیدوبسم‌الله…

#پیام_شما و به راستی «البلا للولا» بلا برای دوستداران علی و آل اش در این دنیا چون نشانی بر سینه است و خوشا دردی که درمانش تو باشی یا علی(ع).... ❤️‍🩹

ای غصه دار غربت مولا ای بیقرارِ روضه ی مادر'

ابوالفضل وقتی شهید شد بهش گفتم خوش به حالت دست خالی نمیری محضر سیدالشهدا زخماتو نشون میدی میگی آقا ببینید منم مثل شما بودم... بعد که فهمیدم پهلوش زخم و سوختگی داشت اینجوری بودم که عجب مرید خوبی بودی ابوالفضل. این همه واسه خانم فاطمه ی زهرا بلند بلند گریه کردی آخرش یه زخم واسه نشون دادن با خودت بردی. من دنیارو اینجوری دارم دووم میارم که با خودم میگم اشکالی نداره این همه سنگ آقا امیرالمؤمنین رو به سینه زدم عوضش اون دنیا دلمو میذارم کف دستم میگم آقا جانم نگاهِ دلم کنید ببینید زخمم نشون از شما داره. نگاه کنید من تو دنیا مرید شما بودم؛ دنیا همونجوری که با شما تا کرد با منم تا کرد. من دنیارو دارم اینجوری دووم میارم..