Dodo Eskachi

تمام آن‌هایی که قرار نبود نجات دهنده باشند و در لحظه‌ای که در دلتان می‌گویید «کاش شانس بیاورم!» به آنی در شانه راستتان ایستاده باشند و به شما نگاه بکنند و بگویند: من هستم. تمام آن‌هایی که به شما یادآوری می‌کنند شما در قلبتان جای خودتان را دارید. تمام آن‌هایی که منش و معرفت و مهر را فقط در تعریف «کلمه» مرور نکرده‌اند.

در صدایش پرنده می‌رقصید

تو آدم بنفشه‌های سفیدی

چاییات تو فکر کی سرد میشن ؟!

ولی من هنوز می‌رقصم، می‌چرخم، زنده‌ام

فقط دنبال شادی‌ها بگردید غم‌ها خودشان شما را پیدا می‌کنند

شعرهای عاشقانه ندارم در جیب اما، حرف‌هایم با تو کم نیست

از ایمان هایم، انسان‌ها درون خود نوری می‌سازند. تمام آنانی که از نور خود نقطه‌ای از تاریکی را روشن می‌کنند، تصور عمیقی هستند از خوشبختی. همان‌هایی که در اوج شلوغی‌ها پیدایشان می‌کنید. همان‌هایی که بعد از سال‌ها با دیدنشان باعث می‌شوند نبضتان دوتا یکی شود.

تو جنگل پرتقال من هستی