دیده‌ور؛

یه کتابی هست به اسم «هنر رندانه به تخم گرفتن» برخلاف اسمش یکی از آموزنده ترین و خفن ترین کتاب های هست که تا به حال خوندم محتواش چیه؟ این کتاب دقیقا نقطه مقابل کتاب های روانشناسی زرد و کلیشه‌های انگیزشی هست. لحن رک و بی پرده همراه با شوخی های کوچه بازاری، ولی با مفاهیم عمیق اگه مثل من متنفرید از کتاب های روانشناسی زرد، صددرصد پیشنهاد میشه بخونید، اصلا اگه اهل کتاب هم نیستید اینو بخونید پادکست این کتاب هم هست اگه بخواید می‌ذارم براتون

عجب

این متن در رابطه با واقعیت های بین‌المللی هست، واقعیت های در مورد روابط جنسی (صرفا برای آگاهی نوشتم و خب چیز عادی ای هست نباید گارد گرفت و با اون استاک ریزی که کردم ممبر زیر ۱۸ سال زیاد ندارم)، همچنین اگه سنتون زیر ۱۷/۱۶ ساله باز هم پیشنهاد نمیشه اولیش ژاپن ژاپن توی رابطه جنسی وضعیت خوبی ندارن، اکثرا تا ۳۰/۳۵ سالگی باکره میمونن چون گفته شده علاقه ای به سکس ندارن و رابطه پایدار براشون سخته دوم، استرالیا و نیوزیلند این دوتا برخلاف دیدگاهی که ما نسبت بهشون داریم وضعشون جالب نیست میانگین سنی سکس داشتن تو این دو کشور به ۱۷/۱۶ سال میرسه، رابطه وان نایت براشون عادیه و حدود شصت درصد مردمشون تجربش کردن سوم، برزیل و یونان تو این دو کشور هم باز وضع جالب نیست، سکس عادی شده، میانگین سنی اولین سکس به ۱۶ سال میرسه، رابطه وان نایت عادیه و حتی ممکنه کسانی که پارتنر دارن هم با افراد دیگه انجامش بدن چهارم، کشور های اسکاندیناوی اینجا هم میانگین سنی اولین سکس پایین هست و به ۱۷ سال میرسه توی این کشور ها پذیرش همجنسگرایی خیلی زیاد شده و اکثرا فانتزی این رو دارن که سبک های جدیدی رو امتحان کنند پنج، هند و چین اینا دیگه مثل خودمون محافظه کارن و عادین، حتی تو بعضی مناطق خیلی سخت گیرن و ازدواج سنتی خیلی براشون مهمه خب الان با دونستن این واقعیت ها، به نظرتون وضع ایران خوبه یا بد

کی بریزیمش اشغالی؟ اگه بخاطر موقعیت بهتر تو داره رابطه الانش رو تموم می‌کنه اگه به خانواده خودش احترام نمی‌ذاره، (یاد نگرفته به شما و خانواده شما هم احترام بذاره) اگه تو بحث کارای که کرده رو به روت میاره و منت می‌ذاره اگه رفتار و کلمات درستی استفاده نمی‌کنه و توی جمع باعث خجالتت میشه اگه به بهونه آدم اجتماعی بودن با همه صمیمیه اگه زیادی وابسته دوستاشه یا زیادی زیر سایشونه (چون آدم خامیه) اگه صرفا بخاطر دوستیش با یه نفر از تمام بدی های اون شخص چشم پوشی می‌کنه

اینطوری بهتر شد

چی بگم والا

دوستان یه چیزی می‌گم ناراحت نشید ولی اگه آرژانتین فنید و از باخت آرژانتین ناراحت شدید، فساد و دزدی و نابرابری های تمام جهان رو باید قبول کنید و چشمتون رو به روش ببندید خب واقعا یه بچه هم این مسخره بازی رو دید دیگه نیازی به تحلیل یه رعیت ایرانی نیست فقط اگه با این پیامم عصبی شدید از خودتون بپرسید اگه همون بازی اول که مسی هتریک کرد، می‌دونید که خطای که کرد کارت قرمز داشت ولی ندادن، اگه کارت قرمز رو می‌گرفت اون هتریک رو نمی‌کرد و هم روحیه خودش هم تیمش عوض می‌شد تورو به خدا توی عمرتون هیچ وقت طرف بی عدالتی رو نگیرید، مثلا یه جای مثل آرژانتین چیکار کرده برای شما که بخواید سرش تعصبی بشید و چشمتون رو روی اینا ببندید

خب دیگه جام‌جهانی تموم شد حالا نوبت جنگ جهانیه

با این هنرنمایی بانو شکیرا فقط می‌تونم بگم خاک بر سرت پیکه

خودتون باشید، نظر و باوری که میخواید رو بیان کنید نترسید از اینکه چطوری قراره قضاوت بشید، ممکنه بعضی از شخصیت ها برای خیلیا خوشایند به نظر نرسه و این طبیعیه و باید قبول کنیم، از اون ور ممکنه همون شخصیت برای عده ای خیلی دوست داشتنی و قابل فهم باشه. ولی این رو بدونید، خودمون بودن به این معنی نیست هرچی که دلمون بخواد بگیم، شرایط و مکانی که توش هستید رو بسنجید، خودمون بودن به این معنیه اگه کسی نظری داد صرفا بخاطر مقام اون شخص پیش ما نظر ما هم عوض نشه و نترسیم از نظر دادن و قاطعانه نه گفتن.

عجب

اگه گفتید داریوش گوش میدم و طرف برگشت گفت اقبالی یا تبهکار دیگه اجازه نفس کشیدن ندید مستقیم بلاک و ریپورت، نزدیک هم بود بزنید تو دهنش

شما با چه آهنگی چای می‌خورید؟

آپگریدش کردم، این سری به جای اینکه کیش و ماتم کنه باهام چای می‌خوره

می‌ارزید؟

چرا بهترین پاسخ هارو بعد دعوا/بحث یادمون میاد وقتی شما وارد بحثی می‌شید مغز شما اون موقعیت رو تهدید می‌بینه، فعالیت بخشی از مغز به اسم آمیگدال بیشتر میشه، بخشی که مسئول پردازش هیجان ها، به ویژه خشم و استرس است و خب همزمان فعالیت قشرپیشانی که مسئولیت تصمیم گیری، منطق و کلمات مناسب هست، به شدت کاهش پیدا می‌کنه شما نمیتونید به جای برسید که تو بدترین بحث ها هم ثبات فکری داشته باشید چون تمرین زیادی می‌خواد و خب بعضی ها هم بخش آمیگدال فعال تری دارند در نتیجه توی بحث ها همیشه چند دقیقه سکوت کنید، دنبال جوابی باشید که عامل گفتنش کینه و خشم نیست، حتی اگه لازم بود بگید وقتی عصبیم بحث نمی‌کنم، بعدا ادامه می‌دیم این کار باعث میشه تا حد خیلی زیادی پشیمانی های شما از انتخاب نکردن کلمات درست کم بشه

بذارید یکم رسواگری کنم