درِ نیمه‌باز ؛

به یاد داشته باش؛ آنچه از دست دادی برای تو آفریده نشده آنچه برای تو آفریده شده را هرگز از دست نخواهی داد.

7 ماه گذشت... به یاد هزاران جاویدنامی که دیگر در بین ما نیستند.

18-19 دی ماه 1404

غم آدم را ساکت میکند کمتر می‌خندد هیچ‌کس نمی‌فهمد چه چیزی درونش آرام‌آرام فرو ریخته است.

و سلام بر کسانی که وقتی در تاریکیِ وجود خود غرق شده بودیم، تنها شمع‌شان را برای ما روشن کردند.

انسان بودن چیز سختیه، تو زندگی بعدی میخوام ابر باشم.

در نقطه‌ای ایستادم که حتی یک تشر برایِ پایان دادن به همه چیز، زیادیست.

باید بنویسم چون قرار نیست زنده بمانم.

از دید بقیه روی پاهام وایستادم حالم خوبه و واقعا قوی‌ام، اما حقیقت اینه که خسته‌ام، تیکه تیکه شدم، میخوام فرار کنم، میخوام برم گم و گور شم.

دلم می‌خواد انقدر گریه کنم آب روون شم برم.

من الان:

همه چی گرونه، همه جا رو هوش مصنوعی گرفته، هوا گرمه، همه دارن شبیه همدیگه میشن و برده ترندها شدن، وقتی یکی حرف میزنه کاملا متوجه میشی کدوم ریل اینستا رو دیده، همه با همدیگه‌ دعوا دارن و این زیادی خسته کننده شده.

به قول آلمانی ها"locken Wie weinreben"فرهایی شبیه به پیچک های بوته انگور..

چشمانت را که می‌بندی جهان آرام می‌گیرد و من در سایه‌ی مژگانت گم می‌شوم، ای ساده‌ترین خواب من.

من نیک تو خواهم و تو خواهی بد من تو نیک نبینی و به من بد نرسد.

ذاتا آدم مهربونی هستم، خیلی باید مزخرف باشی که مهربونیم شامل حالت نشه.

دنیا همه را می‌شکند؛ افراد از آنجا که می‌شکنند قوی میشوند.