روزمرگی یك روانشناس

دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی.باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

گم شدم نگران نباش؛ «دارم توی کتاب ها راه برگشت به زندگی رو یاد میگیرم🌱✨»

چطور یک ماه گذشت؟ من هرروز و هرروز اون صداها اون تصاویر اون چهره ها رو تو ذهنم مرور کردم؛ واقعا ۳۰ روز شد که اون آدم ها دیگه به خونه هاشون، به آغوش خانواده هاشون برنگشتن؟

واسه ازدواج،دنبال آدم باحوصله بگردید؛ کسی که حوصله حرف زدن داشته باشه، کسی که حوصله سریال دیدن داشته باشه، کسی که مسافرت رفتن داشته باشه، کسی که حوصله«همراه بودن»داشته باشه.

ولی در نهایت، آدمیزاد مجبوره که دووم بیاره، مجبوره که خودشو جمع‌وجور کنه، مجبوره که زنده بمونه، مجبوره که خودشو به زندگی گره بزنه، چون زندگی ادامه داره.

«برای زندگی کردن در این گوشه‌ی دنیا،آدم باید از جنس فولاد باشد تا دوام بیاورد.»

ولی کاش می‌تونستم این مرحله رو بزنم جلو، ببینم تهش چی میشه، چی پیش میاد، چطور باید این وضعیت رو پشت سر بذاریم، یا اصلاً چی در انتظارمونه.

هیچ کدوممون واقعاً نمی دونیم تا کی کنار همیم؛ یه لحظه،یه نگاه،یه خنده ساده،شاید آخرین هدیه زندگیمون بهم باشه؛ یکم بیشتر قدردان حضور همدیگه باشیم.

ای خاك؛ با عزیزانی که به آغوشت سپرده ایم؛ مهربان باش که در این وطن، نامهربانی بسیار دیده اند.

موهایمان سفید شد؛ گفتند ارثی است. راست گفتند، ما وارثان اضطراب در تاریخ بودیم.

‏کاش ما آخرین نسلی باشیم که این زندگی رو تجربه می‌کنه.

و در نهایت هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.

🧸🍪🪄

‏امیدوارم گاهی فرصتی هم برای خوشحال بودن داشته باشی؛ نه اینکه همیشه قوی باشی.

دیگر فایده ندارد؛ چیزی برای جبران نیست، نفسی که وقتی جوانی پر کشید وقتی مادری که روی مزار فرزندش کِل کشید وقتی پدری نام فرزندش را میان پیکر های بی جان فریاد زد وقتی همه وحشت زده خوابیدند وقتی آینده ای گره خورد به بویِ خون دیگر فایده ندارد؛ تسلیت چیزی نیست که بشود گفت شهر پر از مردگانی که هنوز زنده ایم هیچ چیز مثل سابق نیست.