ᴀʀʟᴇʏ˙𓍯

دختر: یعنی دیگه به خونه برنمی‌گردیم؟ پسر: برنمی‌گردیم. دختر: پس یه خونه‌ی جدید داشته باشیم. پسر: باشه. وقتی بزرگ شدیم هم ازدواج می‌کنیم. دختر: خونه‌مون خیلی بزرگ باشه.

نگاه لیلا خیلی نرم و کنجکاوانه‌ست… انگار واقعاً می‌خواد بفهمه توی دل و ذهن آراس چی می‌گذره و زخم‌هاشو آروم کنه. یه جور تحسین و دل‌سپردگی هم توی نگاهشه؛ اینکه آراس با وجود همه چیزایی که از سر گذرونده، هنوز این‌قدر قویه… نگاه آراس اما آروم‌تر و عمیق‌تره… انگار سعی می‌کنه احساسشو نشون نده، ولی چشماش همه‌چی رو لو می‌دن. یه کم دلتنگی، یه کم عشق و یه ترس بزرگ از اینکه «نمی‌خوام از دستت بدم»… انگار وقتی به لیلا نگاه می‌کنه، فقط خودش رو نمی‌بینه، ترس‌هاش برای لیلا رو هم می‌بینه.