بَعدِ سکوت؛

نگین دنیا قشنگه:)

چه غمناک بود پرنده‌ای که در وقت مرگ پرهای جوان داشت.

دیشب از خدا خواستم بودنشو ثابت کنه، نبودنشو ثابت کرد.

«این همه رنج، این همه زخم، و این همه غصه کافی نبود که این همه دار و تیر و تفنگ می‌ساختند؟»

سال بلوا، عباس معروفی

حال یه ایران امروز به خاطر اصفهان بده؛

و در نهایت، خدا ساکت تر از اونی بود که انتظارشو داشتم.

💔؛

من از تو تنها تر بودم ، تو من را داشتی و من هیچکس را

انقدر از بدی آدما نگذرید که بعدش فکر کنن حق با اونا بوده. چشم باز می‌کنی و می‌بینی هم بدی دیدی هم بده شدی.

شاید بزرگ‌شدن یعنی؛ فهمیدن اینکه بعضی رفتن‌ها نجات‌اند.

‏کاش به جای برقا من برم.

‏تنها کسی‌ که حق داره باهام سرد باشه کولره، تو برو‌ دَرتم بذار.

گوهر خود را مزن بر سنگ هرنالایقی صبر کن پیدا شود گوهر شناسِ لایقی..

اما عزیز من؛ کاش کودک می‌ماندیم در دنیایی که بزرگ شدن جز رنج ، جز حیف شدن جوانی چیزی نبود.

‏از اینکه من رو نخواستی ناراحت نیستم، از این ناراحتم طوری وانمود کردی من رو میخوای بعد رفتی..

یکی از بدترین سوگ‌ها میتونه برای این باشه که به چیزی که میخواستی خیلی نزدیک بودی ولی یهو از دستات سر خورده.

فعلا به بخشیدن آدم‌ها ادامه می‌دم تا زمانی که اسلحه بخرم.