°°No hope°°

بشدت فوبیای «نکنه داره به‌زور باهام حرف میزنه ، نکنه دارم مزاحمش میشم» دارم.

بِیبی ببین بارونه بِیبی ببین بارونه.

هرجا بوی عطرتو حس میکنم دنبالت میگردم لعنتی

عزیزم اونی که شکوندی قلبم بود.

انقد خوابی که دیدم واقعی بود که بلند شدم گوشیمو چک کردم ببینم پیامی ازش گرفتم یا نه.

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر بهت فکر میکنم نداری.

ساده‌، طفلکی و ناامیدم اذیتم نکنید.

اصلیه من بودم که زدی قلب و روحمو گاییدی و هنوزم دارم بهت فکر میکنم .

تو فقط منو دوست نداشتی وگرنه دوست داشتن بلدبودی.

فکر میکنی عادت کردی تا وقتی که دوباره بخاطرش گریه‌ات میگیره.

معلومه که همیشه عصبانی به نظر میام. من کل زندگیم در حال جنگیدن بودم. با خانواده، با نشدن، با ندیده شدن، با زندگی.

بعضی از آدما چقدر از انسانیت دور شدن.

اون قضیه رو هیچوقت جایی تعریف نکردم ولی یهو لاغر و لاغرتر شدم.

دشمن با دشمن نمیکنه کاری رو که من با خودم میکنم.

هیچکی نمیفهمه ناراحتی تا وقتی که به عصبانیت تبدیل بشه و بعدش تو میشی آدم بده‌یِ داستان.

همیشه لبخند زدن واسم آسون‌تر بود تا اینکه توضیح بدم چرا ناراحتم.

روزای سخت ارزش آدمای دورمون رو مشخص میکنه.

💔💔

بغل میخوام💔