𝗠𝗨𝗧𝗘

حرفای زیادی برای گفتن بود، اما دلیلای بیشتری برای نگفتن.

یکی از خصلتام اینه متاسفانه پیگیر نیستم. اگه حرف نمیزنیم خب نمیزنیم،اگه زنگ نمیزنی خب نزن قبل وجود توهم حال من خوب بود، هرگز بودن کسیو گدایی نمیکنم.

اینکه باهات قطع ارتباط کردم کافی نیست، همین که هنوز می‌شناسمت آزارم میده.

نمیدونم چجوری حوصله دارید تو زندگی بقیه دخالت کنید، من تو زندگی خودمم یجوری رفتارمیکنم انگار زندگی من نیست

توعم فک کردی منی؟ برات ریدن.

ترومایی که نکشتت، بامزه ترت میکنه.

همون کصشری دراومدی که سعی کردم به همه بگم نیستی.

حس می‌کنم واقعاً برای درد دل کردن با هیچ‌کس ساخته نشدم. هر وقت احساساتم رو می‌گم، بعدش پشیمون می‌شم و یه حس بدی میاد سراغم که کاش همه‌چیز رو برای خودم نگه می‌داشتم.

من فقط یه هفته قبل از پریود، تایم پریود و دو هفته بعد از پریود عصبی ام وگرنه ادم عصبی‌ای نیستم‌.

دلم یه نوتیف خوبِ غیر قابل باور میخواد.

شب شده پر ستاره اورثینک کنیم دوباره.

با بقیه مثل تراپیستا حرف میزنم به خودم میرسم روانی میشم.

و یهو تبدیل شدم به آدمی که جواب پیام هارو دیر می‌ده، یهو غیبش می‌زنه، دیگه با دوستاش بیرون ‌نمیره و همیشه تنهاست.

ما مسئول تربیت کردنشون نیستیم.

نمیدونم موهامو کوتاه کنم یا از پشت بوم بپرم پایین؟

وقتی چیزی که نباید رو فهمیدم: