✧ آغوشِ سکوت ✧

و درحالی که تو بارانی چگونه قلبم شکوفه نزند؟

لبخندش قلب شکسته‌ام را بند زد! دیگر هیچوقت دچار تاریکی نشدم. شمس درست میگفت؛ نور از میان زخم هایمان وارد میشود...

درخت سایه می‌دهد و چیزی نمی‌گوید، اما آدم کافی‌ست کمی سایه بیندازد تا خیال کند صاحبِ آفتاب است.

اگر زنده ماندم و روزی در یک خانه کنار هم چای خوردیم، برایت خواهم گفت که این روزها چقدر سخت گذشتند؛ چقدر دور بودی و چقدر دیر رسیدی...

این «من» دیگر مرا نمی‌شناسد... من کو؟ خودم هم مدت‌هاست خبری از او ندارم. اگر روزی مرا دیدی،آرام صدایم کن؛ شاید هنوزجایی میانِ خودم گم شده باشم.

ای که با من آشنایی داشتی، ای که در من آفتابی کاشتی...

📚 بادام | وون پیونگ سون اگر آدمی نتونه احساساتش رو مثل بقیه تجربه کنه، دنیا برای او چه شکلی خواهد بود؟ «بادام» روایت زندگی پسریه که به‌دلیل شرایطی خاص، خشم، ترس، غم و شادی رو آن‌طور که دیگران تجربه می‌کنن، نمی‌شناسه. اما مواجهه با آدم‌ها و اتفاقاتی که وارد زندگی‌اش می‌شن، کم‌کم مرزهای دنیای درونی‌اش رو تغییر می‌ده. داستانی آرام و عمیق درباره‌ی تنهایی، همدلی، دوستی و میل به ارتباط با دیگران؛ روایتی که شاید بعد از تمام شدنش، نگاهتون به احساسات و آدم‌ها کمی متفاوت بشه.

گفتم: این کیست که پیوسته مرا می‌خواند؟ صدایی از بنِ جانم خندید: منم ایرانم؛ سرزمینی که پیش از هر سلسله‌ای بوده‌ام و پس از رفتن هر تاج و تختی، مانده‌ام. قرن‌هاست خون می‌ریزد، شاهان می‌آیند و می‌روند، پرچم‌ها عوض می‌شوند، کوچه‌ها گاهی بوی خونِ جوان‌هایم را می‌گیرند، و مادران، داغ را به آغوش می‌کشند... نه با حکومت‌ها آغاز شده‌ام، نه با آنها تمام می‌شوم. من در حافظه‌ی مردمی‌ام که با تمام زخم‌هایشان، هنوز نامم را با عشق صدا می‌زنند. رفاه را از من گرفتند، جوانی را از من گرفتند، خون‌های بسیاری از من گرفتند؛ اما نتوانستند عشق مردمم به مرا بگیرند. منم ایرانم؛ زخمی، خسته، خونین، اما هنوز زنده... و هنوز، در قلبِ همین مردم نفس می‌کشم♡