[نارنگی شیشم]

بزرگ شدم که مامان بزرگم بیاد بهم بگه لباس سیاهت رو در بیار.

بزرگ شدم که ببینم بابا بزرگم رفته. بزرگ شدم که ببینم موهای مامانم داره سفید میشه. بزرگ شدم که ببینم دیگه هیچکس حال خودشم نداره. بزرگ شدم که ببینم دیگه ذوق کردن برای آدما عجیبه. بزرگ شدم که ببینم هی قراره مدام زندگی چک و لگد پرت کنه سمتم. واقعا بزرگ شدن چیز قشنگی نیست.

کاش میشد زمان رو برگردونم.

منم الان خوشحال نیستم.

اون موقع ها هر بار به مامانم میگفتم کاش زودتر بزرگ شم میگفت نه بزرگ نشو توی بزرگسالی هیچی نیست، آدم بزرگا خوشحال نیستن، راست میگفت.

شاید باورتون نشه اما انقدر دلم برای اون موقع ها تنگ شده که باز اشکم در اومد.

اون موقع بابا بزرگم بودش، همه حالمون خوب بود، همه خوشحال بودیم، زندگی انقدر مضخرف نشده بود.

نهایت درد و بدبختی من اون موقع این بود که تنها تو اتاق نخوابم چون از تاریکی میترسیدم، اونم مامانم میومد دستمو می‌گرفت تا خوابم ببره.

اصلا همه چی قشنگ بود، همه چی سر جاش بود، زندگی خوشحال بود.

واقعا نیاز دارم برگردم به اون جمعه هایی که صبح از خواب بیدار میشدم زود تکلیف هام رو می‌نوشتم بعد با خوراکی لم میدادم جلو تلویزیون تا عمو فیتیله ها شروع بشه و بلند بشم و بخونم فیتیله جمعه تعطیله. آخ چقدر زندگی رنگ داشت، چقدر میچسبید.

این خیلی من بود.

من هر شب:

Give me a زید بسه دیگه

و چون بختشون مثل بخت من خراب نیس-

چون خوشگلن و چون اعتماد به نفس دارن

البته یه چیزی هست

یا اصلا کراششون تبدیل به پارتنرشون میشه؟

ملت چجوری پارتنر پیدا میکنن؟