مریمِ نامقدس

وقتی وطن بیمار می‌شود، آرزو می‌کنی که کاش دردت همان نماندنِ معشوق می‌ماند. چه فراوان ما به رفتگان تعلق داریم، چقدر دردِ عشق در مقابل این درد ناتوان است. وقتی می‌دانی این خاک عاشقی را به آغوش کشیده؛ گفتنِ «دوستت دارم» به دیگری هم حتّی عذاب وجدان دارد. چگونه می‌شود‌ دیگر عاشق شد وقتی می‌دانی تمامِ افرادی که برای تو رفته‌اند، دستانی را رها کرده‌اند قِید بوسه‌هایی را زدند چقدر عاشقی را بلد بودند؛ که این‌گونه رفتن را انتخاب کردند.