•𝑻𝒊𝒔𝒈𝒖𝒊𝒔𝒆•

کاش روزی آن‌قدر در جانت ریشه می‌کردم که هر کوچه، هر ترانه و هر غروب، بی‌اختیار مرا به یادت می‌آورد؛ اما انگار هنوز تمامِ راه‌های قلبت به جایی می‌رسد که پیش از من، «او» آنجا نشسته است. من هرچه بیشتر خودم را به تو نزدیک کردم، بیشتر فهمیدم بعضی آدم‌ها آن‌قدر در دل ماندگار می‌شوند که هیچ‌کس، هرچقدر هم عاشق باشد، نمی‌تواند جای خالی‌شان را پُر کند “پَریلا”

هرموقع دلت برام تنگ شد یادت بیار من اشک ریختم اما تو فرار کردی “پَریلا”

نکنه فقط من نبودم که توی قلبت بود قاصدک ؟… “پَریلا”

فاتح‌ِ قلبم …

چهارراه صورتت برام مقدسه عزیزکرده تنها موقعیتی که هرجاش برم برد کردم لبات پیشونیت چشمات چشمات چشمات چشمات … “پَریلا”

ساحلِ قلبم …

هنوزم از دور نگاهم روی توعه تکیلا … “پَریلا”

تو منی رو از همه قایم میکردی که چشمام به کل دنیا تو رو لو میدادن … “پَریلا”

دار و ندارم …

پس چرا نامِ پایان را بر زبان نمی‌آوری؟ چرا نمی‌گویی دیگر سهمی از دلت ندارم؟ مگر می‌خواهی تا کجای این ویرانی را تماشا کنی؟ تا کجا ببینی که عشق،آدمی را چگونه قطره‌قطره می‌بلعد،بی‌آنکه حتی هراسِ یک‌بار از دست دادنش از نگاهت عبور کند؟ “پَریلا”

ستاره ی دنباله دار …

اون افسانه اش بود افسانه ی عاشقانه ی مورد علاقش … ᴛ “پَریلا”