Don't trust

آدمای گذشته هیچوقت از یادم نمیرن چون، توی پلی لیستم میبینمشون، توی شوخی هایی که فقط خودمون میفهمیم، توی عکسایی که موقع خالی کردن گالری دلم نمیاد پاکشون کنم، توی بعضی خیابونا و توی بوی عطری که همیشه همراهشونه.

من خیلی “چرا” پرسنم. همیشه باید بدونم چرا؛ چرا اون تصمیم رو گرفتی، چرا اون حرفو زدی، چرا اونطوری رفتار کردی و کلی چراهای دیگه. فهمیدنِ آدمای موردعلاقم چیزیه که هیچوقت ازش سیر نمی‌شم.

کاش یکی بغلم کنه، بگه حق با توعه اگه حالت خوب نیست، حق با توعه اگه خسته ای از همه چیز، اگه دیگه به هیچ آدمی اعتماد نداری، اگه حرفای هیچکس رو دیگه باور نمی کنی، اگه فراری شدی از جمع، اگه حال بدیات بیشتر از خندیدنت کش میاد، کاش یکی بغلم کنه؛ بگه درکت می کنم، بگه میفهممت، بگه هیچی نمیخواد بگی، آروم باش، حق با توعه.

از آدمایی که همیشه فکر می‌کنن مشکل اصلی واکنش توئه نه رفتار خودشون فاصله بگیرید.

تو دِل کسی رو میشکنی که برات مهم نیست، اما تاوانش رو سر کسی پس میدی که برات مهمه.

چیزی که نکشتت، تا الان بیدار نگهت میداره.

‌‌‌کمرنگ شی دلتنگ نمیشم، کلا یادم می‌ره چه رنگی بودی.

من مثل شیشه بودم پاکم می کردی می درخشیدم ولی تو شکستی منم بریدم پس دیکه گله ای نیست.

آدمی که از طرزِ تایپ کردن و صحبت کردنت میفهمه مثلِ همیشه نیستی، 10 لول از بقیه بالاتره.

جفتمون به هم بد دچاریم ؛ نه بر میاد از من نه از تو کاری :)

من اصلا موافق برابری زن و مرد نیستم، چون معلومه که خانوما برترن.💅🏻

بدون استثنا دخترای عینکی خیلی بانمکن.

چیزهای عامه پسند رو دوست ندارم‌. فرد یا چیزی که همه بتونن داشته باشن حوصله‌ام رو سر میبره. شیفته جزئیات میشم، همون چهره ای که توی تنهایی داره؛ تیره و روشن، زخمی، استوار، واقعی و چیزی که فقط برای منه و نه همه.