Don't trust

و در آخر تو راضی به اندوه من شدی، و این جوابِ همه‌چیز بود.

آدم دورو قبله نداره هرجا منفعت داشته باشه سجده میکنه.

از بین چیزهایی که از دست دادم بیشتر از همه دلم برای خودم تنگ شده.

‌‌‌‌‌ آدم هایی را به خاک سپردیم که بسیار بیشتر از ما لایق زندگی بودند.

من با کسی دعوا میکنم که میخوام تو زندگیم نگه‌اش دارم، وگرنه اگه مهم نباشه میذارمش و میرم.

آدم بالغ حرف میزنه و با برداشت‌های ذهنیش زندگی نمیکنه.

رفاقتم باهاتون پز نیس، سبک زندگیمه.

همه میگن عشق تمام ماجراست... ولی من میگم رفیق تمام ماجراست..

‏یجوری راحت دل می‌شکونید که انگار لیوانه.

انقدر نگید دخترا با خرید حالشون خوب میشه، من تا نزنم تو دهن اونی که حالم رو بد کرده حالم به هیچ وجه خوب نمیشه.

بعضی تصمیم‌ها رو آدم با عقلش نمیگیره. اونقدر خسته میشه که دیگه دلش نمیخواد ادامه بده. نه چون همه‌ چیز تموم شده، چون خودش تموم شده. دیگه انرژی توضیح دادن نداره، انرژی ناراحت شدن نداره، حتی انرژی درست کردن چیزهایی که خراب شدن رو هم نداره. از یه جایی به بعد فقط دلش سکوت میخواد. یه زندگی ساده، بدون جنگ، بدون انتظار، بدون اینکه هر روز ثابت کنه آدم بدی نیست. و شاید آرامش دقیقا از همون روز شروع بشه.

آهنگ دوست دارم ولی کسی که برام اهنگ می فرسته رو‌ بیشتر.

مرگ در یک روز معمولی ، میان برنامه های ناتمام فرا می‌رسد و جهان بدون تو ادامه خواهد داد.

من مسئول حرفیم که زدم نه چیزی که تو برداشتی.