ㅤ𝘖​𝘤​𝘵​𝘰​𝘣​𝘦​𝘳​ ​𝘴​𝘬𝘺انتقال

Solitude by the sea not the melancholy loneliness of the forsaken but a kind of seclusion where only the awe-inspiring boundless blue speaks to you I am merely a silent spectator in this vast, solitary theater .

از میانِ زخم‌ها گذشـتـ، با تنهایی خـو گـرفـت و از تمامِ رفتن‌ها، چیزی جز اسـتـواری نیاموخت… حالا دیگر نه از رفتن می‌ترسد، نه از تـنـهـایـی… او آموخته است که گاهی باید تمامِ جـهـان را رهـا کرد و خود، پـنـاهِ خـویـشـتـن شـد…

" -باشه..باشه کوک.. باشه هر چی تو میگی فقط خواهش میکنم اینکارو نکن! پسری که با حالتی بی رمق و چتری های مشکیِ ریخته شده جلوی چشماش میلرزید، یه قدم دیگه سمت عقب برداشت. شیب صخره اونقدر تند نبود اما هر دو پسر محتاط بودن تا از اخرین لحظاتشون بدون پشیمونی استفاده کنن؛ هیچ پرنده ای جرعت پرواز تو اون ارتفاع و نداشت. اما جونگکوک، دلش هوس پرواز کرده بود. بغض سنگین آسمون از صحنه ای که تماشاگرش بود شکست و دیگه گرمای نرم و امیدبخش خورشید از لابه لای ابرا دل پسر کوچیکترو گرم نمیکرد. لبخندی سرد مثل چهره ی بی روحش به پسری که جلوی چشماش زانو زده بود و نگاهش التماس قلبشو فریاد میزدن، زد. دیدن غم چشمای عزیزکردش خیلی سخت بود، پلک هاشو روی هم فشرد و با لحنی اروم زمزمه کرد: -تهیونگ، هوا خیلی خوبه نه؟ نم نم بارون و حس میکنی؟.. درست مثل روزیه که برای اولین بار نفس کشیدم.. سرشو بالا برد تا دست خیس بارون گونه هاشو لمس کنه و به چشماش بوسه های آروم بزنه، انگار میخواست آخرین بوسَشو از آسمون بگیره. لباشو بی رقم از هم فاصله داد و زمزمه کرد: -ازم نخواه که همچین کاری کنم، حتی اگه مجبور باشم..من نمیخوام برگردم، نمیخوام ببوسمت تهیونگ. زندگی منو تنهایی گره زده و من خیلی خودخواه بودم که خواستم تو اون و برام بازش کنی؛ اما نمیدونستم با اینکار چقدر بهت صدمه میزنم. اونا نمیتونن بخاطر من اینطوری تورو به این لجنزار قدرت بکشن. من، زندگیه تورو هم به کام تلخِ مرگ کشیدم. وجود من از همون موقع تولد شوم بود و همین باعث شده که هیچوقت هیچکس منو واقعا دوست نداشته باشه.. اما تو منو دوست داشتی..همیشه و همه جا... چشماشو اروم باز کرد و انگشتشو گوشه ی چشماش کشید و به تهیونگ خیره شد: -تو بهم یاد دادی دوست داشته شدن میتونه خیلی شیرین و زندگی بخش باشه..از این بابت خوشحالم. اما دیگه نمیتونم...هر روز ارزو میکردم که منم مثل یه پسر عادی باشم و بتونم با خیال راحت ببوسمت، تا بهت حسی که دارم و ثابت کنم...اما نمیتونم، نمیخوام یه بار دیگه شاهد مرگ عزیزترینم باشم..از من نخواه که ببوسمت. اونا نمیتونن بخاطر من تورو بکشن..این ناعادلانست..این چیزی که ادما اسمشو روش زندگی گذاشتن خیلی ناعادلانس تهیونگ.. زندگیه تو فقط با یه چیز از دست چنگال های مرگ ازاد میشه..اونم با رفتن من.. تهیونگ که تا حالا به خاک های زیر دستش چنگ میزد و اونارو توی مشتش میفشرد، بغضشو همراه خشم از گلوش پایین برد و از جاش بلند شد،‌ اما هنوزم زانوهاش میلرزید، هنوزم دیدن جونگ کوکش تو اون حالت براش از درد هر زهری بدتر بود. -انقدر زود خودتو تسلیم سرنوشت کردی؟! من همه ی اون کارارو برای تو کردم جونگ کوک تا تو جای هر دومون یه بار شیرینه زندگیو تجربه کنی. من بخاطر تو دستمو به خون ادمای زیادی اغشته کردم تا تورو نجات بدم. بخاطر تو خودمو انداختم تو چاه مرگی که میدونستم دیگه هیچوقت نمیتونم ازش بیام بیرون. من..من همه ی زندگیمو به پای یه لبخند کوچیک تو سند زدم. و تو میخوای اینطوری منو ترک کنی؟ قلبی که با یه بوسه کوچیک فتح شد چی؟....چطور میتونی انقدر خودخواه باشی؟! من همه ی اون کارارو برای تو کردم... درسته من گناهکارم اما تو خودتو از بند این زنجیر ازاد کن.. منو ببوس و خودت و نجات بده ، من همیشه همراه تو خواهم بود. فقط کافیه هر موقع دلتنگم شدی دستتو روی سینت بزاری..من با ضربان تو یکی میشم و همیشه پیشتم.."