『 بَعدِ آدم‌ها 』

پاشدیم رفتیم بیرون با موتور برقی دوستم وسط راه شارژش تموم شد🫪🫪 هیچی برگشت و پیاده اومدیم تو شهر هم هر کی مارو میدید میگفت هل بدیم؟ اگر از همینجا پیامم و می بینی باید بگم بهت که اره همون که خودت میدونی 🗿😂

جدیدا کشش بحث ندارم،حوصله توضیح دادن ندارم،رمغ داستان جدید ندارم،تاب تحمل حرف مفت رو ندارم،با یه اوکی حق با توعه تمومش میکنم،اصلا خودم رو قاطی داستان نمیکنم،قطع ارتباط میکنم.

دنیا پر از آدم های خوبه ؛ به‌خودتون فرصت بدید و با آدم های درست زندگی کنید ؛ گور بابای کسی که فرصت با شما بودنو داشت ولی قدر ندونست.

تو را دیدمت بعد عمری سلام

ماندن یا نماندن به پای تو ماندن یا نماندن

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

گفته بودم که آرامشم میرود:)

نقطه امن آسایشم میرود

گفته بودم نرو خواهشا میشود

پیش من باشی ، سازشم میشود

گفتم تا بدانی ، به تو گفتم تا بمانی

:) _ شهریار ؛

من همیشه چوب زود عصبی شدنمو میخورم،وگرنه دل من از همه صاف تره.

شاید بد ترین چیزی که مجبور به تجربه کردنش شدم،هدر رفتن بهترین ورژنم برای بد ترین آدم ها بود.

و به راستی اگر آرژانتین مسی و نداشت چکار میخواست کنه

راستش رو بخوای، تو این روزگار شلوغ، پیدا کردن کسی که بتونی پیشش خودِ خودت باشی، یه جور معجزه‌ست. از اون آدمایی که نیازی نیست جلوشون نقش بازی کنی یا ادای قوی بودن دربیاری. همونایی که وقتی از خستگی‌هات براشون میگی، گوش میدن و آخرش با یه جمله ساده، تمام بارِ روی شونه‌هات رو سبک می‌کنن. اگر همچین آدمی رو تو زندگیت داری، دودستی بچسب بهش.

این روزا آدمایی که بلد باشن بدون چشم‌داشت مهربون باشن، واقعاً کمیابن… قدرِ «آدمای امنِ» زندگیمون رو بیشتر بدونیم.

و غم در چِشمان ما شنا میکند حتی اگر لبخند بزنیم.

هرچی‌ سنم بالا تر میره درک میکنم چرا بعضی از مردم یه دفعه ناپدید میشن و یه زندگی شخصی و ساکت رو انتخاب میکنن.

اگه دوسش داری بهش بگو. اگه فکر میکنی میترکونی‌ انجامش بده. اگر فکر میکنی نیاز داری به تجربه انجامش بده. اگر حالتو خوب میکنه نگهش دار. اگر حس میکنی دوزاریه بندازش دور دست دست نکن.