267
订阅者
-124 小时
+187 天
+5730 天
帖子存档
267
پرسید چجوری اینقدر بی تفاوتی گفتم ؛ دیگه هیچی منو نمیتونه ناراحت کنه، چون تقریبا همه چی اتفاق افتاده.
267
یه مدت فکر میکردم آدمها باعث حال بدمن.
فکر میکردم چون کمتر از چیزی که انتظار داشتم دوستم داشتن، چون نفهمیدنم که من اینقدر خسته و ناراحتم.
بعد یه جایی فهمیدم بخش زیادی از این خستگی از خودم بوده. از اینکه زیادی توضیح میدادم تا فهمیده بشم.
زیادی منتظر بودم یکی حالمو بپرسه.
زیادی از آدما چیزی میخواستم که شاید هیچوقت قرار نبوده بهم بدن.
کم کم یاد گرفتم همه قرار نیست بمونن، همه قرار نیست درکم کنن، و همه قرار نیست همونقدری که من اهمیت میدم، اهمیت بدن.
از اون موقع دیگه دنبال کسی نرفتم که منو انتخاب کنه. دیگه دنبال یه نفر نبودم که نجاتم بده یا حالمو خوب کنه. نشستم و آروم آروم یاد گرفتم خودم از پس خودم بربیام.
و عجیب ترین قسمتش ماجرا اینه که از وقتی که از آدما کمتر انتظار دارم، کمتر هم ازشون دلخور شدم.
267
پرسیدند پشیمون نیستی ؛
جواب دادم، نمیدانم شاید بخشی از قلبم برای همیشه درموردش ناراحت بماند.
