پناهِ بی‌پناهྀི

دیالوگ

درد بی‌درمان شنیدی؟ حال من یعنی همین بی‌تو بودن درد دارد می‌زند من را زمین

شب فرو می افتاد به درون آمدم و پنجره ها را بستم باد با شاخه در آویخته بود من درین خانه ی تنها…تنها غم عالم به دلم ریخته بود ناگهان حس کردم که کسی آنجا بیرون در باغ در پس پنجره ام می گرید صبحگاهان شبنم می چکید از گل سیب

هیاهوی زمان_جولین بارنز

پاک‌کن خاطرات بد

دیالوگ

شاید آدم ترجیح می‌داد درکش کنند تا دوستش بدارند.

می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه‌ی خویش به خدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه‌ی خویش می‌برم، تا که در آن نقطه‌ی دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکه‌ی عشق زین همه خواهش بی‌جا و تباه می‌برم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه‌ی امید محال می‌برم زنده به گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من از تو، ای چشمه‌ی جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من به خدا غنچه‌ی شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله‌ی آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می‌روم، خنده به لب، خونین‌دل می‌روم، از دل من دست بدار ای امید عبث بی‌حاصل

نادر ابراهیمی

تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت من مست چنانم که شنفتن نتوانم

‌تو مرا یاد کنی یا نکنی باورت گر بشود،گر نشود حرفی نیست. اما نفسم می گیرد در هوایی که نفس‌های تو نیست.