نبهان؛

نمی‌دانست تنِ بی‌جان یعنی چه.. کودک بود و یک کودک چه از معنای شهادت می‌داند؟ قدم بر جلو گذاشت و تنها دارایی اش را به شهید تعارف کرد. دارایی که شاید برای ما در یک بستنی ساده خلاصه شود، اما برای او تمام دنیایِ کودکانه اش بود.. تمام چیزی که می‌توانست برای "دوست داشتن" خرج کند. و ای کاش ما هم می‌توانستیم ارزشمند ترین دارایی‌مان که جان باشد را این چنین بی‌ریا پیشکش کنیم؛ به پای اویی که روزی از خود گذشت تا وطن بماند.. اویی که علی‌اکبر به دلِ میدان رفت و علی‌اصغر به آغوشِ مادر بازگشت.. اویی که بر روی خاکِ وطن، ترکش های خمپاره را به جان خرید تا وجبی از خاکش کم نشود.. تا وطنش از نفس نیفتد. ای کاش ما هم می‌توانستیم در میانِ تمام ای کاش هایِ آمیخته به حسرت، جانمان را به او تعارف کنیم، درست مثل بچه ای که بستنی اش را به شهید تعارف کرد.

عکس از کَپَرنشین