Koki's home...‌᭄ྀ ‌

پس اگه الان این پیام رو خوندین به این فکر کنین چه کسانی از نعمت حتی بینایی برخورد نیستن! پس نفس عمیق میکشیم و توی قلبمون و با روح میگیم خدایا شکرت برای بینایی ، برای نفس کشیدن و حیات

این یعنی ما لایق هستیم برای دریافت رشد ، نفس هایی که به سلامتی فرو فرستاده و خارج میشن ، برای قلبمون که هنوزم خوب بقیه رو میخواد ، برای وجود آدمایی که هنوزم امید داریم به وجودشون و وجود زیبایی دارن برای یهویی از راه رسیدن نجات دهنده ها و یهویی پتانسیل و انگیزه جدید کشف شدن توی وجودمون

شکرگذاری از دید من معنیش این نیست با کلیشه و کنایه گفته بشه ، یا از روی اجبار نه کائنات و نه پرودگار نیازی به عبادت و شکرگذاری بنده ندارن و این نوع از تشکر نشون میده چقدر ما راضی هستیم و چقدر لایق برای دریافت چیزای بیشتر و بهتر؟ شکرگذاری خیلی وقتا حتی نیازی نیست قطعا به زبون آورده بشه و آرامشی که یهویی میگیریم یا خبر خوبی میشنویم ، غذای مورد علاقه مونو میخوریم ، نفس میکشیم یا آب مینوشیم جای شکرگذاری دارن!

تحلیل های امروز از اینجا!

کامل بخونین سوالی بود ناشناس بفرستین تو چنل ناشناس جواب ها گذاشته میشه🤍🌱

به عبارتی مرحله اول نوشتن درس هایی که حس میکنین تکرار میشه براتون یا مثلا درسایی که از دوران کودکی تا الان از آدمای مختلف گرفتین مرحله دوم مواجه شدن کامل با همه این درس ها مرحله سوم پذیرش اینکه اشتباه کردین و باید درست کنین خیلی چیزا رو مرحله چهارم تمرین کردنش مرحله پنجم به انجام رسوندن و آزمون پاس کردن مرحله ششم استمرار بخشیدن (نه اینکه پنج روز درس رو اجرا کنی بعد باز بشی همون آدم قبلی) مرحله هفتم به تثبیت رسیدنش توی وجودتون و کاملا ازش عبور کردن!

و یا حتی برای تحصیل عزیزان یکی هست میگه آره تجربه گرفتم تو سال اول کنکورم که یه سری چیزا رو انجام ندم ، مثلا گوشیمو حذف کنم ، روابط عاطفی نداشته باشم که شکست بخورم ، درسمو بخونم ، فلانقدر تست بزنم و .. ولی ؟ یهو به خودش میاد میبینه داره بازم اشتباهات سال پیش رو تکرار می‌کنه و حتی به مرحله انجام و پذیرش درس نرسید

وظیفه درس گرفتن ما و آزمون هارو پدر سترن بر عهده داره باید وقتی یه درس رو تو ذهنتون دارین توی آدم بعدی پیاده ش کنین وگرنه باز این چرخه تکرار میشه و مدام دچار کارما میشین!

منظورم از درس چیزاییه که تجربه کردین و هربار به در بسته خوردین یا پشت فلان ارتباط شما یه درس بود متوجه شدین یه چیزایی مدام تکرار میشه ؟ مثلا روابط یه نفر با طرحواره ترس از تنهایی مدام خراب میشه و می‌فهمه یه چیزی این وسط انگار تکراری همش داره تو همه رابطه هام پیش میاد این آدم درسش اینه عشق ، آرامش ، زمان و انرژی کامل رو در اولویت اول برای خودش بزاره و یاد بگیره آدما تهش تنهان و با ترسش مواجه بشه باید بشینین فکر کنین هربار از هر آدمی چه تجربه ای گرفتین یا از خانواده تون ، یا از مراحل تحصیل مدرسه ، دانشگاه ، ارتباط با جامعه ، از دوستاتون هربار چه درسی وجود داشت ؟ یکی هست میگه من نباید به آدمای نمک نشناس بیش از حد خوبی کنم و پشت دستمو داغ کردم و آره تجربه گرفتم ولی باز تا یکی جلوش قرار میگیره شروع می‌کنه به فداکاری کردن و مادری کردن و محبت های بیش از حد و خودشو فراموش می‌کنه آیا این درس گرفته ؟ مسلما خیررر اون درس تو ذهنش موندا ولی وقتی برگه امتحانو جلوش گذاشتن نتونست پاس بشه و عبور کنه ،پس مجبوره بازم آزمون بده اونقدری که درس بگیره

بچه ها گفتین از درس ها بگم و پاس کردن

ولی درس درس درس لطفا هرچه زودتر درس هارو پاس کنین و نفوذ کنه تو عمق وجودتون! این انرژی رو تشبیه میکنم به یه دروازه کارمایی که وقتشه پاس بشن و از این دروازه زودتر عبور کنین

از هفته آینده انرژیا خوبه برای یه سری کارا اگه آدمایی از زندگیتون دارن میرن تو این بازه تقریبا از هفته پیش تا هفته دیگه ، احتمال اینکه بازم به زندگیتون برگردن بالاس اونم تو پاییز حوالی آبان و آذر ، یا احتمال برگشتن این آدما بعد ها تو زندگیتون هست طوری که حس کنین با یه نخ اتصال دارین هنوز و بعد تر بازم نقش ایفا میکنین

و در عین حال یه آرامش عجیب غریب از اون حس آرامش برای استراحت استفاده کنین ، مراقبه ، پاکسازی و نگهداری از خود طوری که فکر کنین بچه خودتون هستین و از خودتون بیشتر مراقبت میکنین

حس هایی شبیه رقابت ، حسادت ، یهویی کم انرژی شدن ، میل کمتر به تحرک ، زود دلخور شدن ، سنگینی انرژیکی رو قفسه سینه و دلگیر شدن یا حس اینکه با کوچیکترین چیزی ممکنه حالتون بگیره و دلتون بشکنه

حتی در مقابل قطع ارتباط یا کات هم ترس از دست دادن شدید هست هم بیخیالی در مقابل از دست دادن و به این فکر میکنیم چقدر حالمون سبکه از وجود نداشتن یه سری آدم و حالمون چقدر سنگینه از نبود یه سریا یا از دست دادنشون و حتی اشاره می‌تونه داشته باشه به دلتنگی برای آدمای قبلی!

این انرژی تا امشب هستش و بیشتر هم به خاطر اینه کم کم انرژی درجات آخر ونوس و مرکوری هستیم و این سمت تحمل کردن همه آدما و همه شرایط به خاطر همین ترانزیت و درجاته عزیزان ، عجله نکنین و کم صبری تون در مقابل آدما و اوضاع رو کنترل کنین

از طرفی می‌خواستیم تنها باشیم ولی از تنهایی هم فرار میکردیم ، یه نوع تناقض که انگار هم نیاز داشتیم آدما پیشمون باشن هم یهو از همشون فراری بودیم و حتی نمیتونستیم تحمل شون کنیم