بیسکوییت دارچینی؛

مهم نیست الان چقدر درد میکشی، یه روز به عقب نگاه میکنی و می‌فهمی مبارزاتت زندگیتو به‌ بهتر تغییرداده🥰

بقیه متنا به کنار ولی عاشقِ این متنم شدم

برم یچی بخورم

گشنمه🤓

بسم‌هو «قربانیِ لحظه‌های آدم‌ها» من را چیدند و بردند، انگشت‌هایشان روی ساقه‌ام فشار آورد و هیچ‌کس نفهمید که آن لحظه، تمام دنیای من ترک برداشت. من فقط یک گل نبودم؛ خانه‌ام را با باد قسمت کرده بودم، با خاک رفیق شده بودم و تمام جانم در تاک بود و هر صبح، پرنده‌ای کوچک از کنارم رد می‌شد و من قد می‌کشیدم تا سایه بال‌هایش را لمس کنم. اما آدم‌ها، با چشم‌هایی که فقط زیباییِ آماده را می‌خواست، آمدند و من را برای چند لحظه لذت فقط کندند؛ بی‌آن‌که حتی لحظه‌ای گوش بدهند به صدای ناله ریشه‌هام، که زیر خاک می‌گفتند: نرو درد داشت؛ نه فقط دردِ کنده شدن، دردِ این‌که فهمیدم برای تماشا شدن آفریده نشده‌ام. ولی برای تماشا شدن قربانی شدم. مرا بردند، در دست‌هایشان تاب خورد‌م، و من نگاه می‌کردم به آسمان که آرام آرام دور می‌شد، مثل دوستی که از پشت پنجره خداحافظی می‌کند و می‌داند هیچ‌وقت برنمی‌گردی. من را گذاشتند روی میز، کنار چند خرده‌ریز و لیوان‌های نیمه‌خالی؛ جایی که هیچ بادی نبود تا خبر تازه‌ای از دنیا برایم بیاورد. آن‌جا فهمیدم، سکوت هم می‌تواند خفه‌کننده باشد. آدم‌ها لبخند زدند، تعریف کردند که چقدر زیبا هستم؛ اما زیبایی من، دقیقه به دقیقه بی‌رنگ‌تر و خسته‌تر شد. هیچ‌کس نمی‌دانست یک گلِ کنده‌شده دیگر آینده‌ای ندارد؛ فقط لحظه‌هایش را آرام آرام در تاریکی ساقه‌اش می‌سوزاند، تا تمام شود. کاش می‌فهمیدند، اگر من را همان‌جا، در دل خاک رها می‌کردند، زیبایی‌ام ماندگارتر بود؛ چون زندگی، تنها جایی ریشه می‌دهد که آزادی باشد و من پژمرده شدم و حال در لای کتابشان چه میکنم؟ آیا این حق من است؟ ـ کوثر

چقد من)))

آدمایی که تظاهر میکنن هیچ‌گونه احساسی ندارند بیشتر از همه عاشق میشن. این فقط یه مکانیسم دفاعیه.

میگه انفرادی شده سلول به سلول تنم....

به نام آفریننده زمان ؛

☁️🍂