بیسکوییت دارچینی؛

به نام او

هیچ‌وقت کسی نمی‌دونه چی بهت گذشته و می‌گذره؛ چه شب‌هایی رو با بغض صبح کردی، چه حرف‌هایی رو توی گلوت خفه کردی و چه دردهایی رو پشتِ لبخندت پنهون کردی. هیچ‌کس نمی‌دونه چند بار از درون فرو ریختی و باز، صبح روز بعد، طوری رفتار کردی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. آدم‌ها فقط همون چیزی رو می‌بینن که تو اجازه می‌دی ببینن؛ لبخندت رو می‌بینن، نه غمی که پشتشه؛ سکوتت رو می‌بینن، نه حرف‌هایی که از گفتنشون خسته شدی؛ نه موندنت رو می‌بینن، نه تمام دفعاتی که دلت خواسته بود همه‌چیز رو رها کنی و شاید تلخ‌ترین قسمتِ زندگی همینه؛ اینکه می‌تونی هزاران حرفِ نگفته توی دلت داشته باشی و هیچ‌کس حتی متوجه نشه که دیگه مثل قبل نیستی. می‌تونی هر روز بخندی و هر شب با فکرهایی بخوابی که حتی نمی‌دونی چطور باید ازشون حرف بزنی. ما هیچ‌وقت تمام آدم‌ها رو نمی‌شناسیم؛ گاهی حتی از حالِ کسی که هر روز می‌بینیمش هم بی‌خبریم. گفتن از درد‌هات هم به آدم‌ها، فایده‌ای نداره؛ چون هیچ‌کس توی تنِ تو زندگی نمی‌کنه، با قلبِ تو درد نمی‌کشه و از چشم‌های تو به دنیا نگاه نمی‌کنه و با چشم‌های تو اون عذاب‌ها رو نمی‌بینه. همون‌طور که تو نمی‌تونی تمامِ دردهای آدمِ دیگه‌ای رو اون‌طور که خودش حسشون می‌کنه، بفهمی، اون هم نمی‌تونه تمامِ رنج‌های تو رو درک کنه؛ نه چون لزوما براش مهم نیست، بلکه چون صاحبِ اون درد نیست. بعضی رنج‌ها رو فقط کسی می‌فهمه که ازشون عبور کرده و بعضی حرف‌ها، حتی وقتی گفته می‌شن، باز هم یه گوشه از دل آدم ناگفته باقی می‌مونن. آره، پیش از اون‌که فرصت کنیم تمام حرف‌های نگفته‌مون رو به زبون بیاریم، از کنار هم می‌گذریم و روزی برای همیشه از این دنیا میریم؛ بی‌اون‌ که هیچ‌وقت بفهمیم توی دلِ همدیگه چی گذشته، چه غصه‌هایی پنهون مونده و چه دردها و احساساتی تحمل شده. ما میریم، با قصه‌های ناتموم و دنیا همچنان می‌چرخه، بی‌اون‌که کسی بدونه هر کدوم از ما، چه زندگی‌ای رو از سر گذروندیم.

✍️🏻کوثر

جون

هع

فرق دارد آن‌که روی قله‌ دنیا آمده با کسی که از دره تا قله بالا آمده

انقدر اذیت نکن💔

بیا پیوی شوهر بدبخته

جا جفج

غلط کردمم

در بیار بدوو

در بیار بدو

در بیار

در بیار