بیسکوییت دارچینی؛

نیازمندیم همیشه کتابه و ازش هیچ‌وقت سیر نمی‌شم.🫠😭

این زخم زیبا رو نمی‌بندم، چون از تو یادگار است...

به جوانه‌های درونش نگاه کرد؛ با وجودِ تمامِ دردها و زخم‌هایش، وجودش همیشه سبز بود. او شبیه شبدرهایی بود که در دلِ خاکِ سرد، بی‌آنکه کسی انتظارشان را بکشد، سبز می‌شوند. در عمیق‌ترین نقطه‌ی وجودش، چیزی بود که اجازه نمی‌داد سرمای روزگار ریشه‌هایش را بخشکاند. او می‌دانست که برای شکفتن، نیازی به دست‌های کسی ندارد که آبش بدهد؛ کافی‌ست خودش را فراموش نکند و به جوانه‌های کوچکی که در وجودش جان گرفته‌اند، فرصتِ رشد بدهد. شاید تمامِ زیباییِ او همین بود؛ اینکه حتی در روزهایی که جهان رنگی نداشت، هنوز تکه‌ای از بهار را درونِ خودش نگه می‌داشت. ✍🏻کوثر

به جوانه‌های درونش نگاه کرد؛ با وجودِ تمامِ دردها و زخم‌هایش، وجودش همیشه سبز بود. او شبیه شبدرهایی بود که در دلِ خاکِ سرد، بی‌آنکه کسی انتظارشان را بکشد، سبز می‌شوند. در عمیق‌ترین نقطه‌ی وجودش، چیزی بود که اجازه نمی‌داد سرمای روزگار ریشه‌هایش را بخشکاند. او می‌دانست که برای شکفتن، نیازی به دست‌های کسی ندارد که آبش بدهد؛ گاهی کافی‌ست خودش را فراموش نکند و به جوانه‌های کوچکی که در وجودش جان گرفته‌اند، فرصتِ رشد بدهد. شاید تمامِ زیباییِ او همین بود؛ اینکه حتی در روزهایی که جهان رنگی نداشت، هنوز تکه‌ای از بهار را درونِ خودش نگه می‌داشت. ✍🏻کوثر

به جوانه‌های درونش نگاه کرد؛ با وجودِ تمامِ دردها، وجودش همیشه سبز بود. او شبیه شبدرهایی بود که در دلِ خاکِ سرد، بی‌آنکه کسی انتظارشان را بکشد، سبز می‌شوند. در عمیق‌ترین نقطه‌ی وجودش، چیزی بود که اجازه نمی‌داد سرمای روزگار ریشه‌هایش را بخشکاند. او می‌دانست که برای شکفتن، نیازی به دست‌های کسی ندارد که آبش بدهد؛ گاهی کافی‌ست خودش را فراموش نکند و به جوانه‌های کوچکی که در وجودش جان گرفته‌اند، فرصتِ رشد بدهد. شاید تمامِ زیباییِ او همین بود؛ اینکه حتی در روزهایی که جهان رنگی نداشت، هنوز تکه‌ای از بهار را درونِ خودش نگه می‌داشت. ✍🏻کوثر

ماله چن ساعت پیش🫠

اشک‌هایش را پنهان کرد، اما خنده‌هایش را با همه سهیم شد.

صداشو آخه بشنوید یه تیکه از بهشته لعنتیییی وسیییسس😭🫠

🫠

‌👌🏻