نــآز

مهم نیست مشغول چه کاری باشم یهو به خودم میام می‌بینم مدت‌هاست به یه جا خیره شدم و اصلا متوجه اتفاقای اطرافم نشدم. دچار یه بلاتکلیفی روحی شدم که توی شادترین لحظه‌هامم یهو فرو می‌ریزم. ته همه‌ی این فکرها هم تصمیم می‌گیرم امیدوارم باشم و ادامه بدم.

این روزا خیلی رفتم یه گوشه نشستم که هیچ آدمی نبوده، باد خورده به صورتم‌ و اشک‌هام‌ رو با خودش برده. یه جایی که کسی ندیده، یا حتی کسی نمی‌دونسته تو اون ساعت‌ها بهم چی گذشته. من تمام این روزا یه گوشه نشستم و یه بخشی از خودم‌ رو کشتم. بخشی که آدم‌ها ازش مراقبت نکردن رو کشتم. شاید وقتی یه زخم خوب نمی‌شه، باید از بیخ اون بخشی از روحت که زخمی هست رو قطع کنی. دارم می‌کنم. حالا من‌ رو از چی می‌ترسونی؟ من دارم خالی‌ می‌شم.

اِی وای یادش بخیر.

خیلی یهویی اصلا خوشم میاد از این حرکت

وای یکی از شدید ترین علاقه هام دیدن توی خونه ی آدم هاست. دوست دارم معماری خونه و چیدمانش رو ببینم:)

وای خدایا واقعا این هوا هوای خوشحالیه

هوا واقعا بغل کردنی شده