ch
Feedback
وهمِ سبز

وهمِ سبز

前往频道在 Telegram

اینجا خاطراتم را به وهم سبز درختان سپرده ام. http://t.me/HidenChat_Bot?start=1159004268

显示更多
未指定国家未指定类别
224
订阅者
-424 小时
-57 天
-530 天
帖子数量
过去30天的帖子

数据加载中...

反应
评论
Telegram 星星
按以下排序的热门帖子

数据加载中...

发布分析
帖子
浏览量动态
توی این چند روز به دو تا از آرزوهام رسیدم؛ یکی کنسرت علیرضا قربانی و اون‌یکی دیدن یکی از شاعرانِ معاصر و محبوبم یعنی عبدالجبار کاکایی. عجیب بود که هر دو تو یک هفته اتفاق افتادن انگار جهان یک‌باره تصمیم گرفته بود چند رؤیای قدیمی رو از قفسه برداره و مقابلم بگذاره.در مسیر رفتن به کنسرت گریه کردم شاید اسمش گریه‌ی شوق باشه اما هر آهنگ که از راه رسید، اشک‌ها دوباره پیداشون شد و من ماندم و صدایی که سال‌ها با آن زندگی کرده بودم؛ امان از وقتی که “خیال خوش”رو خواند، وقتی با چشمانی خیس زمزمه کردم: “بهانه‌ی من، بغضِ خانه‌ی من… گرفته دلم، گریه می‌خواهم…” اون شب تا صبح خوابم نبرد، نشستم و در دفترم نوشتم از آرزویی که دیگه آرزو نبود جون دیگه خاطره شده بود. چند روز بعد کاکایی رو از نزدیک دیدم؛ مردی که انگار شعر تو رگ‌هاش جریان داره. کنارش نشستم، چند کلمه‌ای حرف زدیم و بعد کتاب تازه‌اش رو برام امضا کرد، تو محفل “شرح اشتیاق” نشستم، او از شعر گفت، از مولانا گفت، از عشق و رنج و صبوری، از غزلی گفت که قصه‌اش به زنی برمی‌گشت که بیش از بیست سال با کت‌وشلوار همسرش زندگی کرده بود؛ مردی که جنگ او رو برده بود اما بودنش هنوز در خانه مانده بود. از غصه‌هایی گفت که سال‌هاست یقه‌ی آدم‌ها رو رها نمی‌کنن غصه‌هایی که نسل به نسل منتقل می‌شن و گاهی بدون آنکه بدانیم، در صدایمان، در نگاهمان و در شعرهایمان خانه می‌کنن. و من تمام آن مدت نتوانستم گریه کنم، بغض جایی میان گلو و قلبم گیر کرده بود و فقط گوش می‌دادم و فکر می‌کردم به غم، به شعر و حالا به اون چند روز فکر می‌کنم، حس می‌کنم بعضی آرزوها وقتی برآورده می‌شن تمام نمی‌شن فقط شکلشون عوض می‌شه؛ از رؤیا به خاطره و از خاطره به چیزی شبیه روشنایی؛ نوری کوچک که تا ابد در گوشه‌ای از جان آدم می‌مونه.
58000Loading...
توی این چند روز به دو تا از آرزوهایم رسیدم؛ یکی کنسرت علیرضا قربانی بود و دیگری دیدن یکی از شاعران معاصر محبوبم، عبدالجبار کاکایی. عجیب بود که هر دو در یک هفته اتفاق افتادند انگار جهان یک‌باره تصمیم گرفته بود چند رؤیای قدیمی را از قفسه بردارد و مقابلم بگذارد.در مسیر رفتن به کنسرت گریه کردم شاید اسمش گریه‌ی شوق باشد اما هر آهنگ که از راه رسید، اشک‌ها دوباره آمدند و من ماندم و صدایی که سال‌ها با آن زندگی کرده بودم؛ امان از وقتی که “خیال خوش”را خواند، وقتی با چشمانی خیس زمزمه کردم: “بهانه‌ی من، بغضِ خانه‌ی من… گرفته دلم، گریه می‌خواهم…” آن شب تا صبح خوابم نبرد، نشستم و در دفترم نوشتم از آرزویی که دیگر آرزو نبود آخر خاطره شده بود. چند روز بعد کاکایی را از نزدیک دیدم؛ مردی که انگار شعر در رگ‌هایش جریان دارد. کنارش نشستم، چند کلمه‌ای حرف زدیم و بعد کتاب تازه‌اش را برایم امضا کرد، در محفل “شرح اشتیاق” نشستیم. او از شعر گفت، از مولانا گفت، از عشق و رنج و صبوری،از غزلی گفت که قصه‌اش به زنی برمی‌گشت که بیش از بیست سال با کت‌وشلوار همسرش زندگی کرده بود؛ مردی که جنگ او را برده بود اما نبودنش هنوز در خانه مانده بود. از غصه‌هایی گفت که سال‌هاست یقه‌ی آدم‌ها را رها نمی‌کنند غصه‌هایی که نسل به نسل منتقل می‌شوند و گاهی بی‌آنکه بدانیم، در صدایمان، در نگاهمان و در شعرهایمان خانه می‌کنند. و من تمام آن مدت نتوانستم گریه کنم، بغض جایی میان گلو و قلبم گیر کرده بود و فقط گوش می‌دادم و فکر می‌کردم به غم به شعر.حالا که به آن چند روز فکر می‌کنم حس می‌کنم بعضی آرزوها وقتی برآورده می‌شوند تمام نمی‌شوند فقط شکلشان عوض می‌شود؛از رؤیا به خاطره و از خاطره به چیزی شبیه روشنایی؛ نوری کوچک که مدت‌ها در گوشه‌ای از جان آدم می‌ماند.
1000Loading...
توی این چند روز به دو تا از آرزوهایم رسیدم؛ یکی کنسرت علیرضا قربانی بود و دیگری دیدن یکی از شاعران معاصر محبوبم، عبدالجبار کاکایی. عجیب بود که هر دو در یک هفته اتفاق افتادند انگار جهان یک‌باره تصمیم گرفته بود چند رؤیای قدیمی را از قفسه بردارد و مقابلم بگذارد.در مسیر رفتن به کنسرت گریه کردم شاید اسمش گریه‌ی شوق باشد اما هر آهنگ که از راه رسید، اشک‌ها دوباره آمدند و من ماندم و صدایی که سال‌ها با آن زندگی کرده بودم؛ امان از وقتی که “خیال خوش”را خواند، وقتی با چشمانی خیس زمزمه کردم: “بهانه‌ی من، بغضِ خانه‌ی من… گرفته دلم، گریه می‌خواهم…” آن شب تا صبح خوابم نبرد، نشستم و در دفترم نوشتم از آرزویی که دیگر آرزو نبود آخر خاطره شده بود. چند روز بعد کاکایی را از نزدیک دیدم؛ مردی که انگار شعر در رگ‌هایش جریان دارد. کنارش نشستم، چند کلمه‌ای حرف زدیم و بعد کتاب تازه‌اش را برایم امضا کرد، در محفل “شرح اشتیاق” نشستیم. او از شعر گفت، از مولانا گفت، از عشق و رنج و صبوری،از غزلی گفت که قصه‌اش به زنی برمی‌گشت که بیش از بیست سال با کت‌وشلوار همسرش زندگی کرده بود؛ مردی که جنگ او را برده بود اما نبودنش هنوز در خانه مانده بود. از غصه‌هایی گفت که سال‌هاست یقه‌ی آدم‌ها را رها نمی‌کنند غصه‌هایی که نسل به نسل منتقل می‌شوند و گاهی بی‌آنکه بدانیم، در صدایمان، در نگاهمان و در شعرهایمان خانه می‌کنند. و من تمام آن مدت نتوانستم گریه کنم، بغض جایی میان گلو و قلبم گیر کرده بود و فقط گوش می‌دادم و فکر می‌کردم به غم به شعر. حالا که به آن چند روز فکر می‌کنم حس می‌کنم بعضی آرزوها وقتی برآورده می‌شوند تمام نمی‌شوند فقط شکلشان عوض می‌شود؛از رؤیا به خاطره و از خاطره به چیزی شبیه روشنایی؛ نوری کوچک که مدت‌ها در گوشه‌ای از جان آدم می‌ماند.
1000Loading...
این چند روز:+4
این چند روز:
75100Loading...
sticker.webp
49000Loading...
اولش یه لحظه فکر کردم پس ژاپنه😭😭😭
49000Loading...
没有文字...
40100Loading...
‌ ‌ ‌ ‌ ‌   ‌‌‌ ‌ ‌ ‌   ‌‌‌ ‌ㅤ︵᷼ ꦽ݃ㅤ ♡   ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ִ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌  ‌ ‌   ‌‌  ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ این پـیام رو به همراه پستِ موردعلاقـتون از اینجا فؤروارد کنید تا بنده پست دلخواهتون رو برای چند ساعتي اینجا قرار بدم و طبقِ وایـبي که میگیرم به یک کلـمه‌ی خاص چنلتون رو تشبیه کنم. 
45000Loading...
Art l Artist's hands
Art l Artist's hands
48000Loading...
+1
没有文字...
37000Loading...
شب کنسرت:+2
شب کنسرت:
1000Loading...
این آلبوم + همین پیام فور کنید چنلتون، بیام چک‌تون کنم و عکسایی که دوست داشتمو فور کنم*🍄
28000Loading...
+3
没有文字...
30000Loading...
دلم کیک خواست😭
30000Loading...
کیک مامان خانومی:
کیک مامان خانومی:
23000Loading...
خانوم دکتر مورد علاقم حتی استتوسکوپشم خوشگلهههه✨
41000Loading...
امیدوارم واقعا این رنگی باشه؛اگه این رنگی باشه هرچقد که با روپوش عکس نگرفتم رو با استتوسکوپ جبران میکنم.🧘🏻‍♀️
امیدوارم واقعا این رنگی باشه؛اگه این رنگی باشه هرچقد که با روپوش عکس نگرفتم رو با استتوسکوپ جبران میکنم.🧘🏻‍♀️
41100Loading...
وایی بابونه ها رو نگا😭
40000Loading...
تولد های یهویی (:+2
تولد های یهویی (:
37000Loading...
استتیکککککک تا ابدددددد😭
47000Loading...