Motivation_Sultanovich

🌅 ЧОРШАНБА ТОНГИ ХАЙРЛИ БЎЛСИН! Ҳар бир янги тонг — кечаги хатоларни такрорламаслик, бугун эса бир қадам олдинга юриш учун берилган янги имконият. Чоршанба — ҳафтанинг ўртаси. Демак, ҳафта бошида белгилаган мақсадларимизга назар ташлаб, ўзимизга бир савол бериш вақти: «Мен бугун кечагидан яхшироқ бўлиш учун нима қиламан?» 📚 Таълимда ҳам катта натижалар бир кунда эмас, ҳар куни қилинган кичик, аммо изчил қадамлар орқали яратилади. Бугун бир ўқувчига ишонч билдириш, бир устозга қўллаб-қувватлов бериш, бир янги ғояни синаб кўриш ёки бир муаммога бошқача ёндашиш — эртанги катта натижанинг бошланиши бўлиши мумкин. 🧠 КУННИНГ МАНТИҚИЙ САВОЛИ: Бир мактабда 100 нафар ўқувчи бор. Директор ўқувчиларнинг 90 нафари яхши ўзлаштираётганини кўриб, мактабда таълим сифати юқори деган хулосага келди. Аммо бир ўқитувчи:

«Агар 10 нафар ўқувчимиз дарсни яхши ўзлаштира олмаётган бўлса, биз учун асосий савол 90 нафарнинг натижаси эмас, айнан шу 10 нафарнинг нега ўзлаштира олмаётганида эмасми?» — деди.

❓ Сизнингча, таълим раҳбари қайси кўрсаткичга кўпроқ эътибор бериши керак: юқори натижа кўрсатаётган 90 нафаргами ёки натижаси паст 10 нафаргами? Нега? 💬 Фикрингизни изоҳларда қолдиринг. ✨ Бугунги чоршанба кимнингдир ҳаётида яхши ўзгариш бошланган кун бўлсин! Хайрли тонг! Кунингиз баракали, ишларингиз самарали бўлсин! 🌿

Ичидаги ғамни юзида қувонч қилиб кўрсатадиган бандаларингнинг омадини бер.

📘 ДИРЕКТОР КУНДАЛИГИ 3-КУН. НЕГА ЯХШИ ЎҚИТУВЧИЛАР МАКТАБДАН КЕТАДИ? Кучли ўқитувчи ишдан кетса, баъзан раҳбар: «Унинг ўзи кетишни хоҳлади», — деб қўяди. Лекин ҳар бир кетиш ортида бир сабаб бор. Баъзан сабаб маош эмас. Баъзан — муносабат. Баъзан — қадрсизлик ҳисси. Баъзан — ўсиш имконияти йўқлиги. Баъзан эса ходим узоқ вақт давомида айтолмаган бир гап бор: «Мени бу ерда эшитишмаяпти». 🎯 Кучли мутахассисни ушлаб қолиш учун фақат яхши маош етарли эмас. У қуйидагиларни ҳис қилиши керак: ✅ «Меҳнатим кўрилаяпти». ✅ «Фикрим эшитиляпти». ✅ «Менга ишонишяпти». ✅ «Мен бу ерда ривожлана оламан». ✅ «Менинг меҳнатим қадрланяпти». Акс ҳолда, энг кучли кадр ҳам аста-секин мотивациясини йўқотади. ⚠️ Раҳбарлар учун 5 та хавфли сигнал: 1️⃣ Ходим энди ташаббус билдирмай қўйди. 2️⃣ Йиғилишларда аввалгидек фикр айтмайди. 3️⃣ «Нима десангиз, шуни қиламан», деган позицияга ўтди. 4️⃣ Янги лойиҳаларга қизиқмай қўйди. 5️⃣ Иш вақти тугашини кутади, холос. Бу ҳар доим ҳам ялқовлик белгиси эмас. Баъзан бу — мотивация сўнаётганининг белгиси. 💭 Шунинг учун раҳбар ўзидан вақти-вақти билан сўраши керак: «Агар мен бугун ўқитувчи бўлганимда, ўзим раҳбарлик қилаётган шу мактабда ишлашни хоҳлармидим?» Бу савол оддий. Аммо жавоби жуда кўп нарсани кўрсатади. 🌱 Яхши раҳбар ходим кетгандан кейин унинг ўрнини тўлдиришга уринмайди. У кетишидан олдин: «Нима учун у кетишни ўйлаяпти?» деб сўрайди. Чунки кадрни сақлаб қолиш — уни ушлаб туриш эмас, унга қолиш учун сабаб яратишдир. 📌 Бугунги вазифа: Жамоангиздаги энг кучли 3 нафар ходимни ўйланг. Уларнинг ҳар бирига ўзингиздан сўрамасдан ҳам жавоб беринг: «У нима учун айнан менинг мактабимда ишлашда давом этиши керак?» Агар жавоб топиш қийин бўлса — бугундан бошлаб уни яратиш вақти келди. Чунки мактабнинг энг катта бойлиги — биноси эмас. Унинг энг катта бойлиги — ўқувчилари.

📘 ДИРЕКТОР КУНДАЛИГИ 1-КУН. РАҲБАРНИНГ ЭНГ КАТТА КУЧИ — УНИНГ ОВОЗИ ЭМАС, ИШОНЧИ Мактабда раҳбарнинг ҳар бир сўзи муҳим. Лекин ходимлар кўпинча раҳбарнинг нима деганини эмас, унга қанчалик ишонганини эслаб қоладилар. Бир ўқитувчига: ❌ «Сиздан ҳеч нарса чиқмайди», — десангиз, у ўз имкониятидан шубҳалана бошлайди. Аммо: ✅ «Мен сизга ишонаман. Бу вазифани уддалайсиз. Керак бўлса, ёнингиздаман», — десангиз, сиз унда янги куч пайдо қиласиз. 🎯 Ҳақиқий раҳбар одамларни ўзидан қўрқитиб эмас, ўз кучига ишонтириб бошқаради. Шунинг учун бугун жамоангиздаги бир ходимга одатдагидан бошқача муносабат қилиб кўринг. Унинг камчилигини эмас, кучли томонини айтинг. Чунки баъзан бир оғиз яхши сўз инсоннинг бутун ишлашга бўлган муносабатини ўзгартириши мумкин. 💡 **Раҳбарлик — одамларга «сен нима қила олмайсан?» деб савол бериш эмас. Раҳбарлик — «сен яна нимани қила оласан?» деган саволни беришдир.** 📌 Бугунги вазифа: Жамоангиздаги 1 нафар ходимга унинг сизга ёқадиган битта кучли жиҳатини айтинг. Балким, айнан шу бир оғиз гап унинг эртанги катта натижасига сабаб бўлар. Сиз раҳбарсиз. Демак, сизда нафақат бошқариш, балки инсонни ўзгартиш имконияти ҳам бор. 🌱 Директорнинг 2-куни кейинги постда

⚠️ ҲУРМАТЛИ ОБУНАЧИЛАРИМ, ҲАМКАСБЛАРИМ ВА ДЎСТЛАРИМ! Бугун, 15 сентябрь куни, ишга келганимда ҳамкасбларим ва тизимдаги мактаб директорларимиздан Telegram ҳамда телефон орқали хабарлар кела бошлади. Маълум бўлишича, кимдир менинг номимдан сохта Telegram аккаунт очиб, уларга Telegram видео қўнғироқлар орқали мурожаат қилган ва кеча мен томонимдан тизим ташкилотларига Telegram гуруҳлари орқали юборилган электрон жадвал хабарларини ҳам қайта жўнатаётган экан. Афсуски, бу ҳолат мен билан биринчи марта содир бўлаётгани йўқ. Бунгача ҳам уч марта шундай ҳолат кузатилган. Бу вазиятни анча таҳлил қилдим. Мен 20 дан ортиқ Telegram гуруҳининг яратувчисиман. Табиийки, ушбу гуруҳлардаги иштирокчилар, ҳамкасблар ва директорлар мен билан боғлиқ маълумотларга эга. Менимча, сохта аккаунт очаётган шахсларнинг асосий мақсади ҳам шу: гуруҳлардаги аъзоларга менинг номимдан мурожаат қилиб, уларнинг ишончидан фойдаланиш. Шунинг учун барчангиздан илтимос қиламан: ❗️ Менинг номимдан келган ҳар қандай шубҳали хабарга дарҳол ишонманг. ❗️ Агар мендан пул, ҳужжат, маълумот ёки бошқа бирор нарса сўралса, аввало менинг ҳақиқий Telegram аккаунтим ёки телефон рақамим орқали шахсан аниқлаб олинг. ❗️ Менинг кимлигимни сохта хабарлар орқали аниқлашингиз шарт эмас. Менинг ўзимга қўнғироқ қилинг ва бевосита мендан сўранг. Менинг контактларимдан фойдаланиб, одамларни ишонтиришга уринаётган бу каби шахсларнинг мақсади — ишончдан фойдаланиш ва одамларни алдаш. Шу сабабли, азиз ҳамкасбларим, обуначиларим ва дўстларим, ҳушёр ва эҳтиёткор бўлинглар. Менга тегишли бўлмаган аккаунтлар, шубҳали қўнғироқлар ва хабарларга ишонманглар. Шубҳали ҳолатга дуч келсангиз, уни бошқаларга ҳам огоҳлантириш учун етказинглар. Умид қиламанки, бу каби сохтакорлик ва бузғунчилик билан шуғулланаётган шахсларнинг қилмишларига қонун доирасида ҳуқуқни муҳофаза қилувчи органлар томонидан тез кунларда муносиб баҳо берилади. Ҳаммангиздан эҳтиёткорлик сўрайман. Ишончингизни асранг — сохта аккаунтларга алданманг!

Бу дунёнинг ташвишлари инсонга кўп нарсаларни кўриб, хулоса қилишни ўргатаркан.

Инсоннинг ҳақиқий қиёфасини унинг гапларидан эмас, қўлига имконият берилганда нима қилганидан билиб оласан.

Жан Люк биринчи ҳарфларни олди: С. С. Б. Улардан маъно чиқмади. У яна бошқа усулни синади. Ҳар бир хабардаги охирги сўзларни олди. эмассан. кузатишяпти. тугамади. Уларнинг биринчи ҳарфлари: Э. К. Т. Жан Люк бир зум ўйланди. Кейин клавиатурага: 0317 деб ёзди. Экран қорайди. Папка очилди. Ичида битта видео бор эди. Файл номи: “THE LAST BREATH” Жан Люк видеони очди. Экранда... ўнта одам. Ли Вэй. Марко. Кармен. Жеймс. Рафаэл. Амит. Эмили. Мин-Су. Азизбек. Жан Люкнинг ўзи. Улар турли жойларда. Турли вақтларда. Аммо видеода уларнинг барчаси бир вақтнинг ўзида кўринарди. Жан Люк қўрқиб кетди. Видео охирида экранга битта гап чиқди: «СЕН ЎНИНЧИ ЭМАССАН.» Жан Люкнинг нафаси тўхтагандай бўлди. Яна бир ёзув пайдо бўлди: «СЕН — ЎН БИРИНЧИСАН.» 21. ТОШКЕНТ — 03:50 Азизбек дераза олдига қайтди. Бу сафар у қўрқмади. Телефонини қўлига олди. 03:50. Янги хабар келди: «ЭНДИ ДЕРАЗАДАН ҚАРА.» Азизбек бир неча сония қимирламади. Кейин дераза пардасини секин сурди. Кўча бўм-бўш. Аммо йўлнинг нариги томонида... бир одам турарди. У қимирламасди. Юзи кўринмасди. Қўлида телефон бор. Азизбекнинг телефони яна титради. У экранга қаради: «УНГА ҚАРАМА.» Азизбек кўзини одамдан узмади. Яна хабар: «УНИНГ ОРТИДАГИГА ҚАРА.» Азизбек секин қаради. Одамнинг ортида яна бир одам. Унинг ортида яна бири. Ва яна... Кўча одамлар билан тўлиб бораётгандек эди. Аммо уларнинг ҳеч бири юрмаётганди. Фақат туришарди. Барчасининг қўлида телефон. Барча экранларда бир вақт: 03:17. Азизбек пардани ёпиб юборди. Телефонда сўнгги хабар пайдо бўлди: «ЭНДИ СЕН ТУШУНДИНГ.» У жавоб ёзди: — Нимани? Жавоб бир неча сониядан кейин келди: «ВИРУС ОДАМЛАРНИНГ ТАНАСИГА КИРДИ.» Яна хабар: «ҚЎРҚУВ ЭСА УЛАРНИНГ ОНГИГА.» Учинчи хабар: «ЛЕКИН ЭНГ КАТТА КАСАЛЛИК БОШҚА ЕРДА ЭДИ.» Азизбек: — Қаерда? Экранда: «ХОТИРАДА.» 22. 03:57 Дунёнинг турли нуқталарида ўн нафар одам бир вақтнинг ўзида телефонларига қараб турарди. Ли Вэй. Марко. Кармен. Жеймс. Рафаэл. Амит. Эмили. Мин-Су. Азизбек. Жан Люк. Уларнинг ҳеч бири бир-бирини танимасди. Аммо телефонларида битта янги хабар пайдо бўлди. «ЭНДИ БИРИНГИЗ ҚЎНҒИРОҚ ҚИЛИНГ.» Бир неча сония сукут. Кейин... Азизбекнинг телефони жиринглади. Экранда: UNKNOWN — 10 CALL У қўнғироқни қабул қилди. — Алло? Нариги томонда тўққиз кишининг нафас олиш овози эшитилди. Ҳеч ким гапирмасди. Фақат нафас. Бир... икки... уч... Азизбек шивирлади: — Сизлар кимсизлар? Биринчи овоз келди. Ли Вэй: — Мен Вухандаман. Кейин Марко: — Италия. Кармен: — Мадрид. Жеймс: — Нью-Йорк. Рафаэл: — Сан-Паулу. Амит: — Мумбай. Эмили: — Лондон. Мин-Су: — Сеул. Сўнг Жан Люк: — Париж. Азизбек кўзларини юмди. — Нега биз? Бир неча сония сукут. Шунда телефоннинг барча экранларида бир вақтда битта хабар пайдо бўлди: «ЧУНКИ СИЗЛАР БИРИНЧИ БЎЛИБ ҚЎРҚУВНИ ЭМАС, БИР-БИРИНГИЗНИ ЭШИТДИНГИЗ.» Қўнғироқда сукут. Кейин яна бир хабар: «ЭНДИ СИЗЛАРДА 17 ДАҚИҚА БОР.» Жан Люк: — Нимага? Жавоб: «ҲАҚИҚАТНИ ТОПИШГА.» Соат: 04:00. Шу заҳоти барча телефонлар ўчди. Бутун дунёда... бир дақиқа давомида... ҳеч бир телефон ишламади. Ҳеч бир экран ёнмади. Ҳеч қандай хабар келмади. Ҳеч қандай қўнғироқ бўлмади. Фақат одамлар ўз нафасини эшитишди. Бир... икки... уч... Ва ўн етти дақиқа ўтгач... дунёда биринчи марта битта савол пайдо бўлди: «АГАР ҚЎРҚУВ БИЗНИ БОШҚАРАЁТГАН БЎЛСА, УНДА БИЗ КИМНИ БОШҚАРЯПМИЗ?» Давоми бор...

СОАТ 03:17 — ДУНЁ НАФАС ОЛМАЙ ҚОЛГАН ТУН II ҚИСМ. «СЕН ЁЛҒИЗ ЭМАССАН» Муаллиф изоҳи: Ушбу давомдаги воқеалар ҳам бадиий тўқима асосида яратилган. Қаҳрамонлар, уларнинг исмлари, тақдирлари ва ўзаро муносабатлари тўқима. Ҳикоя 2020 йилда COVID-19 пандемияси туфайли дунёда юз берган ҳақиқий тарихий муҳитдан илҳомланган. Аниқ воқеалар ва саналар бадиий сюжет билан уйғунлаштирилган. 11. ТОШКЕНТ — 03:19 Азизбек телефон экранига тикилиб қолганди. 03:19. Охирги хабардан кейин телефон жим бўлиб қолди. У деразага қарамади. Аммо дераза ортида нимадир борлигини ҳис қиларди. Инсон баъзан кўрмаган нарсасидан кўпроқ қўрқади. Азизбек секин ўрнидан турди. Телефонни столга қўйди. Бир қадам. Икки қадам. У эшик томон юрди. Шу пайт телефон яна титради. Азизбек чўчиб кетди. Экранда битта жумла: «ЭШИКНИ ОЧМА.» У қотиб қолди. Кейин... эшик тақиллади. Бир марта. Азизбекнинг нафаси ичига тушиб кетди. Иккинчи марта. У телефонга қаради. Янги хабар: «БУ САФАР ТАҚИЛЛАТГАН — ОДАМ.» Учинчи марта. Азизбек эшикка яқинлашди. — Ким? Сукут. — Ким у? Эшик ортидан паст овоз эшитилди: — Азизбек... Унинг юзи оқарди. Бу овозни танирди. Бу — отасининг овози эди. Аммо отаси... уч йил аввал вафот этганди. Азизбек бир қадам орқага чекинди. Эшик яна тақиллади. — Ўғлим... Азизбек кўзларини юмди. — Бу мумкин эмас... Телефонда янги хабар пайдо бўлди: «ҚЎРҚУВ СИЗГА ТАНИШ ОВОЗДА ГАПИРАДИ.» 12. ПАРИЖ — 03:21 Жан Люк компьютерини ёқди. У телефондаги хабарларнинг скриншотларини компьютерга кўчира бошлади. У журналист эди. Йиллар давомида турли воқеаларни ўрганган. Аммо бу хабарлар бошқача эди. У биринчи хабарни очди. Хитой. Иккинчи хабар. Италия. Учинчиси. Испания. Тўртинчиси. АҚШ. У барча хабарларни бир файлга жамлади. Бир нарса уни ҳайратга солди. Хабарлар турли тилларда эмасди. Ҳаммасидаги матннинг мазмуни бир хил эди. Аммо вақт... 03:17. Жан Люк компьютерда қидирув бошлади. 03:17. У яна қидирди. 03:17 COVID. 03:17 хабар. 03:17 телефон. Натижалар минглаб эди. Аммо бир нарса ғалати эди. Ҳеч бир хабарда айнан шу кеча ҳақида маълумот йўқ. У яна қидирди. “03:17 GLOBAL MESSAGE” Компьютер экрани бир неча сония қотиб қолди. Кейин экранда номаълум папка пайдо бўлди. Папка номи: BREATH Жан Люк уни очмоқчи бўлди. Тизим пароль сўради. У паролни билмасди. Шу пайт экранда яна бир ёзув пайдо бўлди: «СЕН ҚИДИРМАСАНГ ҲАМ, У СЕНИ ТОПАДИ.» Жан Люк курсини орқага сурди. — Бу ким? Компьютердан жавоб келди: «САВОЛНИ НОТЎҒРИ БЕРДИНГ.» — Нима? Янги ёзув пайдо бўлди: «СЕН “КИМ?” ДЕБ СЎРАЯПСАН. АСЛ САВОЛ — “НЕГА?”» 13. ВУХАН — 03:24 Ли Вэй ҳамон уйида эди. Ўша кечадан бери у эшикни очмаган. Қоғоздаги: «БУ ҲАЛИ БОШЛАНИШИ.» деган ёзув унинг столида ётарди. У қоғозни қайта-қайта текширди. Қоғоз оддий эди. Муҳр йўқ. Манзил йўқ. Исм йўқ. Аммо Ли Вэй бир нарсани пайқади. Қоғознинг орқа томонида жуда майда рақамлар бор эди. У лупа олди. Рақамлар: 17 — 03 — 20 Ли Вэйнинг юраги тез ура бошлади. У компьютерини очди. Интернет секин ишлаётганди. У рақамларни қидирди. Ҳеч нарса чиқмади. Шу пайт телефон жиринглади. Номаълум рақам. Ли Вэй телефонни олмади. Жиринглаш тўхтади. Бир неча сониядан кейин хабар келди. «СЕН ҚОҒОЗНИ ТОПДИНГ.» Ли Вэй қотиб қолди. Яна хабар: «ЭНДИ 17-ХОНАНИ ТОП.» 14. ИТАЛИЯ — БЕРГАМО Марко касалхона коридорида ёлғиз ўтирарди. Соат 03:26. У бир неча соатдан бери дам олмаган. Кўзлари қизарган. Қўллари титрарди. У телефонини олди. Хотинига ёзди: «Мен яхшиман.» Ёзганини ўчирди. Яна ёзди: «Болаларни қучоқла.» Бу хабарни ҳам ўчирди. Ниҳоят: «Мен сизни яхши кўраман.» Юборди. Бир неча сониядан кейин жавоб келди: «Биз ҳам сени.» Марко кўзларини юмди. Шу пайт унинг ортидан ҳамшира овози эшитилди: — Доктор... Марко ўгирилди. — Ҳа? — 17-хонадаги бемор уйғонди. Марко қотиб қолди. — Қайси бемор? Ҳамширанинг юзида қўрқув бор эди. — Биз билмаймиз. — Нимани билмайсиз? — У бемор касалхонага қайси вақтда келганини ҳеч ким эслай олмаяпти. Марко ўрнидан турди. — Мен билан юринг. Улар коридор бўйлаб юришди. 17-хона эшиги олдида Марко тўхтади. Ичкаридан кимдир секин нафас оларди. Бир... икки... уч... Марко эшик тутқичини ушлади. Шу пайт ичкаридан овоз келди: — Доктор Марко... Унинг қўли музлаб кетди. — Ҳа? — Сиз уйга бормаганингизни болаларингиз биладими? Марко эшикни очмади. Чунки бу саволни у ердаги ҳеч бир бемор билиши мумкин эмасди. 15. НЬЮ-ЙОРК — 03:31 Жеймс Уилсон таксисида ёлғиз эди. Ўша йигитни касалхонага тушириб қолдирганига бир неча соат бўлган. Шаҳар ҳали ҳам жим. Манҳэттеннинг баланд бинолари орасида шамол айланарди. Радиони ёқди. Овоз келди: — ...одамлар уйларида қолишга чақирилмоқда... Жеймс радиони ўчирди. Телефонини олди. 03:31. У хабарлар тарихини очди. Ўша хабар яна бор эди: «03:17 ДА БАРЧА ТЕЛЕФОНЛАРГА БИР ХИЛ ХАБАР КЕЛАДИ.» Жеймс паст овозда: — Буни ким юборяпти? Телефон жавоб бергандек титради. Янги хабар: «СЕН УНИ КАСАЛХОНАГА ОЛИБ БОРДИНГ.» Жеймснинг юзи ўзгарди. Яна: «ЛЕКИН У КАСАЛ ЭМАС ЭДИ.» Жеймс машина тормозини босди. — Нима? Яна хабар: «У СЕНГА ХАБАР ОЛИБ БОРГАН ЭДИ.» Жеймс орқа ўриндиққа қаради. Бўш. Аммо ўриндиқда нимадир ётарди. Қоғоз. Уни олди. Унда битта рақам бор эди: 17. 16. САН-ПАУЛУ — 03:34 Рафаэл уйида ўтирарди. Онаси ухлаётганини текшириш учун унга яна қўнғироқ қилди. Телефон кўтарилди. — Алло? — Она? Сукут. — Она, сизми? Нариги томондан нафас олиш овози эшитилди. Секин. Оғир. — Она? Бир неча сониядан кейин паст овоз: — Ўғлим... Рафаэл кўзларини юмди. — Ҳа? — Сен ҳозир уйдамисан? — Ҳа. — Эшикни очма. — Нега? Онаси жавоб бермади. — Она? Сукут. Кейин: — Улар келди. Алоқа узилди. Рафаэл ўрнидан сакраб турди. Шу пайт унинг эшиги тақиллади. Бир марта. Икки марта. У телефонни маҳкам ушлади. Эшик ортидан овоз келди: — Рафаэл... У онасининг овозини эшитди. Аммо онаси бошқа шаҳарда яшарди. Рафаэл эшикка яқинлашмади. Телефонига қаради. Янги хабар: «ҚЎРҚМА.» Яна бир хабар: «ҚЎРҚУВ — УЛАРНИНГ ЯГОНА ҚУРОЛИ.» 17. МУМБАЙ — 03:37 Амит вокзалда қолиб кетганди. Унинг атрофида юзлаб ўриндиқлар бор. Аммо бирорта одам йўқ. У телефон экранини ёритди. 03:37. Уйига бориши керак. Бироқ транспорт йўқ. Телефонига яна хабар келди: «СЕН ҲАМ 17 НИ КЎРДИНГ.» Амит ҳайрон бўлди. — Қайси 17? У атрофга қаради. Вокзал деворидаги электрон соат: 03:17. Бир неча сония олдин 03:37 эди. У кўзларини ишқалади. Яна қаради. 03:17. Шу пайт вокзалнинг эски динамигидан овоз келди: — Йўловчилар диққатига... Амит қотиб қолди. Бу вокзалда поездлар ҳаракати тўхтатилганди. Аммо диктор давом этди: — 17-рейс... Овоз узилди. Бир неча сониядан кейин: — ...ўз вақтида жўнайди. Амит орқага қаради. Темир йўлда поезд пайдо бўлди. Унинг чироқлари ёниб турарди. Поезднинг олдидаги рақам: 17. 18. ЛОНДОН — 03:40 Эмили қизининг хонаси эшиги олдида ўтирарди. Қизчаси ухлаётган. У эса ухлай олмасди. Касалхонада кўрган манзаралар кўз олдидан кетмасди. Телефони титради. Янги хабар: «СЕН БОЛАНГНИ ҚУЧОҚЛАШДАН ҚЎРҚДИНГ.» Эмили телефонни ўчирди. Яна ёқди. Яна хабар: «БУ ҚЎРҚУВ ЭМАС.» Эмили йиғлаб юборди. Кейин: «БУ МЕҲРНИ ҲИМОЯ ҚИЛИШ.» У бир неча сония экранга қараб турди. Учинчи хабар: «АММО ҚЎРҚУВНИ КИМ БОШҚАРАЁТГАНИНИ БИЛАСАНМИ?» Эмили жавоб ёзди: — Ким? Телефонда жавоб дарҳол пайдо бўлди: «СЕН.» 19. СЕУЛ — 03:43 Ким Мин-Су хабарларни ўрганарди. У бир нарсани тушуниб етди. 03:17 да хабар олган одамлар тасодифий танланмаган. Улар бир-биридан минглаб километр узоқда. Турли тиллар. Турли касблар. Турли ҳаётлар. Аммо ҳаммасининг умумий жиҳати бор эди. Уларнинг барчаси ўша кеча бошқа бир одамнинг қўрқувига гувоҳ бўлган. Ли Вэй — Вуханда. Марко — касалхонада. Кармен — қизининг қўрқувида. Жеймс — таксидаги бемор билан. Рафаэл — онаси билан. Амит — вокзалда. Эмили — қизчаси билан. Жан Люк — ахборотлар орасида. Азизбек — дераза олдида. Мин-Су эса... улар ҳақида хабарларни ўқиётган эди. У телефонни қўлидан туширди. Шунда экранда янги хабар пайдо бўлди: «ТЎҒРИ.» Мин-Су секин пичирлади: — Нима тўғри? Жавоб: «СЕН БИРИНЧИ БЎЛИБ БОҒЛАНИШНИ ТОПДИНГ.» — Қандай боғланиш? Телефонда яна бир жумла: «УЛАРНИНГ ҲАММАСИ ҚЎРҚУВНИ ТАРҚАТДИ.» Мин-Су қотиб қолди. Яна: «ЭНДИ УЛАР БИР-БИРИНИ ТОПИШИ КЕРАК.» 20. ПАРИЖ — 03:47 Жан Люк компьютер олдида ўтирарди. BREATH папкаси ҳали ҳам очилмаган. У бир неча марта пароль киритди. Хато. Яна. Хато. Шу пайт у бир нарсани тушунди. Пароль рақам эмас. У компьютердаги хабарларни ўқиди. «Сен ёлғиз эмассан.» «Сени кузатишяпти.» «Бу ҳали тугамади.»

🌅 ДУШАНБА БОШЛАНДИ! Янги ҳафта — янги ниятлар, янги қарорлар ва кечагидан яхшироқ бўлиш учун яна бир имконият. Бугун кимнингдир қалбига ўқитувчи умид солади… Кимнингдир ҳаётини шифокор асраб қолади… Бири инсоннинг келажагини, бири эса ҳаётини сақлайди. Аммо иккаласининг ҳам ишида бир умумий жиҳат бор: 👉 Улар хатога бепарво қараб туришга ҳақли эмас. 🧠 МАНТИҚИЙ САВОЛ: Бир ўқитувчи синфдаги 30 нафар ўқувчининг ҳар бирига алоҳида эътибор бериши керак. Бир шифокор эса бир вақтнинг ўзида 30 нафар беморга қараши керак. Сизнингча, қайси касбда масъулият оғирроқ — ўқитувчиликдами ёки шифокорда? Ёки… 🤔 Аслида бу саволнинг тўғри жавоби бошқачами? Фикрингизни изоҳда ёзинг. 👇 ✨ Янги ҳафтада бировнинг ҳаётини эмас, балки бировнинг умидини ўзгартирувчи инсон бўлинг! Душанба муборак! Ҳафтaнгиз баракали ва омадли ўтсин! 🌿

Кимгадир ишонишнинг ўзи Сизнинг қанчалик буюк эканлигингиззи билдиради.

🌙 ТУНГИ ЎЙ... Баъзан инсонга ҳеч қандай маслаҳат керак эмас. Унга фақат кимдир: «Мен сени тушунаман», — деса кифоя... Кундузи ҳамма нарса жойидадек кўринади. Кулиб юрамиз, гаплашамиз, ишларимизни қиламиз. Аммо тун чўкканда... Инсон ўзининг ҳақиқий ўйлари билан ёлғиз қолади. Кимнидир соғинади. Кимдандир кечирим сўрагиси келади. Яна кимгадир «қол» дегиси келади... Аммо баъзи сўзлар бор — уларни вақтида айтмасанг, кейин айтишга имконият қолмаслиги мумкин. Шунинг учун бугун, ухлашдан олдин, қалбингизда қадрли бўлган инсонни эслаб қўйинг. Балки у ҳам айнан шу тун сиз ҳақингизда ўйлаётгандир... 🌙 Тунингиз осуда, қалбингиз хотиржам бўлсин. Сиз бугун кимни соғиндингиз?

«СОАТ 03:17 — ДУНЁ НАФАС ОЛМАЙ ҚОЛГАН ТУН» Муаллиф изоҳи: Ушбу ҳикоядаги воқеалар бадиий тўқима асосида яратилган. Қаҳрамонлар, уларнинг исмлари, тақдирлари ва ўзаро муносабатлари тўқима. Ҳикоя 2020 йилда COVID-19 пандемияси туфайли дунёда юз берган ҳақиқий тарихий муҳитдан илҳомланган. Аниқ воқеалар ва саналар бадиий сюжет билан аралаштирилган. 1. ХИТОЙ — ВУХАН 2020 йил. Вухан. Шаҳар одатдагидек уйқуга кетган эди. Аммо шаҳарнинг бир чеккасидаги кўп қаватли уйнинг 17-қаватида Ли Вэй ҳали ҳам ухламаганди. У соатга қаради. 03:17. Телефони титради. Номаълум рақам. — Алло? Жавоб бўлмади. Фақат нафас олиш овози эшитилди. Секин. Оғир. Гўё кимдир телефоннинг нариги томонида ўпкасини ҳаво билан тўлдиришга уринаётгандек. — Ким бу? Сукут. Кейин жуда паст овоз: — Ли Вэй... эшикни очма. Алоқа узилди. Ли Вэй ўрнидан турди. Шу пайт эшик тақиллади. Бир марта. Икки марта. Учинчи марта. — Ким? Жавоб йўқ. Ли эшик кўзчасидан қаради. Коридор бўм-бўш. Аммо эшик тагида оқ қоғоз ётарди. У қоғозни олди. Унда битта гап бор эди: «БУ ҲАЛИ БОШЛАНИШИ.» 2. ИТАЛИЯ — БЕРГАМО Марко Риччи шифокор эди. Февраль охирида у касалхонадаги навбатини тугатаётганда, ҳамкасби унга: — Эртага ҳам келасанми? — Албатта. — Агар эртага ҳам шу ерда бўлсак... Марко кулиб юборди. — Нима демоқчисан? Ҳамкасби жавоб бермади. У фақат касалхона коридорига қаради. Ўша тун Марко уйига бормади. Телефонига хотинидан хабар келди: «Болалар сени кутишяпти.» Марко жавоб ёзмоқчи бўлди. Лекин телефон яна жиринглади. Касалхонадан. — Доктор Марко? — Ҳа. — Бизга ёрдам керак. — Нима бўлди? Нариги томонда бир неча сония сукут бўлди. — Беморлар кўпайиб кетяпти. Марко кўзларини юмди. — Қанча? — Билмайман. — Қанча?! — Ҳисоблашга улгурмаяпмиз. Шу кечадан кейин Марко уйининг эшигини бир неча ой очмади. Фақат эшик ортида турган икки нафар боласининг овозини эшитиб яшади. 3. ИСПАНИЯ — МАДРИД Кармен телефонда қизининг овозини эшитди. — Она, мактаб ёпилди. — Нима учун? — Вирус сабаб. Кармен телевизорни ёқди. Экранда қизил ёзув: COVID-19. У ҳали бу номнинг қанчалик оғир маъно касб этишини билмасди. Бир неча кундан кейин Мадрид кўчалари бўшаб қолди. Кармен дераза олдида туриб, ташқарига қаради. Бир ҳафта олдин одамлар гавжум бўлган кўчада ҳозир шамолдан бошқа ҳеч нарса йўқ. Тунда эса узоқдан сирена овози эшитиларди. Бир марта. Икки марта. Кейин тўхтамай қолди. Кармен қизига қаради: — Нима бўляпти? Қизи жавоб бермади. Чунки у ҳам қўрқаётганди. 4. АҚШ — НЬЮ-ЙОРК Жеймс Уилсон такси ҳайдарди. Бир куни шаҳарда одам қолмаганини сезди. Манҳэттен. Одатда минглаб одамлар юрадиган кўчалар. Энди эса... жимжит. У радиони ёқди. — Бугун касаллик туфайли... Жеймс радиони ўчирди. Шу пайт орқа ўриндиқдан овоз эшитилди: — Касалхонага олиб боринг. Жеймс чўчиб кетди. Орқага қаради. Ниқоб таққан бир йигит ўтирарди. — Қайси касалхона? — Фарқи йўқ. — Нега? Йигит унга қаради. — Менга нафас олиш қийинлашяпти. Жеймс машинасини ҳайдади. Бироқ йигитнинг қўлидаги телефон экранига кўзи тушди. Экранда хабар бор эди: «03:17 да барча телефонларга бир хил хабар келади.» — Бу нима? Йигит телефонни ўчирди. — Ҳеч нарса. 5. БРАЗИЛИЯ — САН-ПАУЛУ Рафаэл ҳар куни онасига қўнғироқ қиларди. — Она, уйдан чиқманг. — Мен қаримадим ҳали. — Она! — Хўп, хўп. У кулди. Аммо телефонни қўйгач, Рафаэлнинг юзи ўзгарди. Унинг дўсти касалхонада ишлаётганди. Дўсти кечаси унга битта аудио юборди. Рафаэл уни эшитди. Сирена. Қадам товуши. Одамларнинг бақириғи. Ва охирида: — Бизда жой қолмади... Аудио шу ерда тугади. Рафаэл қайта қўнғироқ қилди. Телефон ўчирилган. 6. ҲИНДИСТОН — МУМБАЙ Амит поезд вокзалида туриб қолди. Бир неча соат олдин одамлар гавжум эди. Энди эса вокзал бўм-бўш. Унинг қўлида битта сумка. Уйига қайтиши керак. Лекин поездлар тўхтатилган. Амит биринчи марта шаҳарнинг жимлигидан қўрқди. Чунки жимлик баъзан бақириқдан ҳам даҳшатли бўлади. Телефонига хабар келди: «Уйда қолинг.» Яна бир хабар: «Эшикни бегонага очманг.» Амит ҳайрон бўлди. Чунки эшик унинг уйида эмасди. У ҳали вокзалда эди. 7. БУЮК БРИТАНИЯ — ЛОНДОН Эмили ҳамшира эди. Касалхонадаги навбатининг охирида у қўлқопини ечди. Қўллари титрарди. Ҳамкасби: — Уйга борасанми? — Ҳа. — Қўрқмайсанми? Эмили жавоб бермади. Уйига келганда эшик олдида кичик қизчаси турарди. — Она! Қиз уни қучоқламоқчи бўлди. Эмили бир қадам орқага чекинди. Қиз тушунмади. — Нега? Эмили ниқоб ортидан йиғлади. — Ҳозирча мени қучоқлама. Бу гап она учун ҳам, бола учун ҳам ҳаётидаги энг оғир гап эди. 8. ЖАНУБИЙ КОРЕЯ — СЕУЛ Ким Мин-Су вирус ҳақида биринчи хабарларни телефондан ўқиганди. У одамлар орасида энг кўп ишлатилаётган сўзни пайқади: «Қайерда?» Одамлар бир-биридан: — Қайси ҳудуд? — Қайси кўча? — Қайси дўкон? — Ким билан алоқада бўлган? деб сўрай бошлашганди. Мин-Су кечаси уйига қайтиб келди. Телефони яна титради. 03:17. У хабарни очди. Унда фақат битта жумла бор эди: «Сиз бу хабарни ўқиётган бўлсангиз, демак, биз бир-биримизнинг нафасимизни аллақачон ҳис қилганмиз.» Мин-Су телефонни қўлидан тушириб юборди. 9. ЎЗБЕКИСТОН — ТОШКЕНТ Азизбек кечаси дераза олдида ўтирарди. Шаҳар одатдагидан жуда сокин. У телефонда хабарларни ўқирди. Дунёдаги шаҳарлар бирин-кетин ёпилаётганди. Хитой. Италия. Испания. Америка. Британия. Бразилия. Корея... У телевизорни ёқди. Яна бир давлат. Яна бир мамлакат. Яна бир рақам. Яна бир статистика. Азизбек телевизорни ўчирди. Шу пайт телефонига номаълум рақамдан хабар келди. «03:17.» У қараб турди. Яна хабар: «Деразадан қарама.» Азизбек қотиб қолди. Чунки у айнан шу пайт дераза олдида турганди. Телефон яна титради. «Улар кўчада эмас.» Азизбекнинг юраги тез ура бошлади. Кейин учинчи хабар келди: «Улар уйларда.» 10. ФРАНЦИЯ — ПАРИЖ Жан Люк балконда турганди. Париж. Эйфель минораси узоқда қоронғиликда кўринарди. Шаҳар аввалгидек эмасди. У қўшни балконларга қаради. Ҳеч ким йўқ. Телефонини олди. Дунёдаги янгиликларни очди. Кейин соатга қаради. 03:16. Бир дақиқа қолган. Нима учун юраги безовта бўлаётганини ўзи ҳам билмасди. 03:17. Бирданига унинг телефони жиринглади. У хабарни очди. Унда ўнта давлат номи бор эди. Хитой. Италия. Испания. АҚШ. Бразилия. Ҳиндистон. Буюк Британия. Жанубий Корея. Ўзбекистон. Франция. Жан Люк ҳайратдан қотиб қолди. Хабарнинг пастида эса битта савол: «УЛАРНИНГ БАРЧАСИНИ БИР-БИРИГА НИМА БОҒЛАЙДИ?» У телефонни ўчирмоқчи бўлди. Аммо экранда яна бир хабар пайдо бўлди. «СЕН.» Жан Люкнинг қўли титради. Шу пайт Парижнинг кўчаларида биринчи сирена овози эшитилди. У балкондан ичкари кирди. Эшикни ёпди. Қулфлади. Яна қулфлади. Телефон эса яна титради. 03:18. Бу сафар хабар қисқа эди: «БУ КАСАЛЛИК ҲАҚИДАГИ ҲИКОЯ ЭМАС.» Жан Люк нафасини ушлаб қолди. Яна бир хабар келди: «БУ — ОДАМЛАР ҚЎРҚУВНИНГ ЎЗИГА АЙЛАНИБ ҚОЛГАНИ ҲАҚИДАГИ ҲИКОЯ.» ЯКУН Орадан ойлар ўтди. Дунё карантинда қолди. Кўчалар бўшади. Мактаблар ёпилди. Касалхоналар одамларга тўлди. Шифокорлар тунларни уйқусиз ўтказди. Одамлар эса ҳар куни битта рақамга қараб яшай бошлади: нечта янги ҳолат? нечта оғир бемор? нечта ўлим? Аммо энг қўрқинчли рақам бу эмасди. Энг қўрқинчлиси — 03:17. Чунки айнан шу вақтда дунёнинг турли бурчакларида ўн нафар одамнинг телефонига бир хил хабар келган эди. Уларнинг ҳеч бири бир-бирини танимасди. Уларнинг ҳеч бири ҳеч қачон учрашмаганди. Аммо хабарнинг охирида ҳаммасига бир хил жумлалар ёзилганди: «Сен ёлғиз эмассан.» «Сени кузатишяпти.» «Ва энг қўрқинчлиси...» «Бу ҳали тугамади.» 2020 йил инсониятга бир ҳақиқатни ўргатди: Баъзан бутун дунёга тарқалган энг катта даҳшат кўзга кўринмайди. У эшик қоқмайди. У кўчада юрмайди. Унинг юзи йўқ. Унинг овози йўқ. Аммо у инсоннинг ҳар бир нафасини санаб туради. Бир... Икки... Уч... Ва одамлар нафас олишдан қўрққан ўша йилда, дунё биринчи марта ўз нафасининг овозидан қўрқди. Давоми бор...