وَهم | مهلا عزیزی
前往频道在 Telegram
زندگی جرقهایست میان دو خلاء.
显示更多未指定国家未指定类别
398
订阅者
无数据24 小时
-37 天
+930 天
帖子存档
خواب در قبرستان
شلوغ بود، شلوغ!
آنقدر شلوغ که هرلحظه ممکن بود حرم از شدت جمعیت منفجر شود.
ساعت ۲، شب شهادت امام رضا علیهالسلام.
صحنها پر بود از آدم.
از هند، پاکستان، عراق، گرجستان.
از تهران، شیراز، اصفهان.
هرکس از جایی آماده بود و هرکس زبانی داشت.
و من از همه خستهتر بودم.
مسافتی طولانی را تا حرم به همراه دوستم پیاده پیمودیم.
نزدیک ۴ ساعت پیادهروی، بدون استراحت.
دیگر جان در بدن نبود و کفشهایمان هم ناله میکردند.
شروع کردیم به گشتن تا جایی پیدا کنیم برای خواب.
همان لحظه چشممان افتاد به تابلوی: بهشتِ ثامنالائمه.
با ذوق رفتیم داخل. در واقع دویدیم.
یک طبقه پایینتر، پر بود از قبرهای مختلف.
شهدای جنگ هشت ساله، خادمان حرم، بزرگان قدیم.
همانجا خوابیدیم. پیش ارواح.
خلوت بود و سرد.
زیر باد کولر بودیم، از سرما یک فرش دیگر انداختیم روی خودمان.
بعد که بلند شدیم، دیدیم بقیه هم فرشها را روی خودشان انداختند و خواباند.
تجربهی جالبی بود، خواب کنار مردهها...
ماهِ بنی هاشم
ماهِ من،
ماهِ زیبای من،
چگونه تاب بیاورم که فردا شب، دیگر گنبدت را نبینم؟
چگونه دور شوم از تو و دیگر نفس نکشم در کربوبلایت؟
عملدارِ حسین،
سقای ادب،
رشیدِ مادر،
چگونه بروم و دیگر برایت اشک نریزم؟
تو بگو به من... چگونه؟ چگونه بروم؟
شکِ مطلق
احمقانه است، نه؟
میگویند هیچ چیز قطعی نیست. همهچیز میتواند نسبی باشد و حقیقت واحدی وجود ندارد.
این حرف را نیز چنان با قطعیت میزنند که انگار نه انگار لحظهای پیش در تلاش برای اثبات قطعی نبودن همهچیز بودند.
تصور کن در خیابانی شلوغ میدوی و فریاد میزنی: من لالم! من لالم!
اگر لالی، چطور فریاد میکشی و اگر هیچ چیز قطعی نیست چطور قطعی نبودن همهچیز را قطعی میدانی؟
شکست یک داده است
شکست یک داده است، نه هویت.
وقتی اتفاق را یادداشت میکنی، نگاهش میکنی و دربارهاش میاندیشی، میبینی همهچیز چقدر ساده است.
یک پیشبینی اشتباه، یک تصمیم نادرست و در امتدادش، نتیجهای نامطلوب.
اینجا فقط دادهها اشتباه شدهاند. بعد ما نامش را میگذاریم شکست.
همهچیز داده است.
هیچ کدام با هویت گره نمیخورد.
و ما،
ما موجودات عجیب،
خطای سیستم پردازش مغز بیچارهیمان را، مدام به بیعرضگی، بیارزشی و نالایقیِ همیشگیمان تعمیم میدهیم.
و چه غمانگیز که هر روز دادهای غلط را گره میزنیم به بخشی از هویت اصیل انسانیمان و در پایان بیآنکه رهایشان کنیم، جهان را ترک میکنیم و این بار سنگین را تا ابد به دوش میکشیم.
ایرانِ جنوب
آه، ایرانِ عزیزم. میبینی؟ میبینی آنان که از نابودیات اشک شوق میریختند و هر شب با آرزوی جنگ به خواب میرفتند، حال چه وقیحانه برای جنوبت جامهی دلسوزی به تن کردهاند؟
میبینی؟ میبینی آنان که بر خونِ کودکان دبستانیات رقصیدهاند، چگونه امروز نقاب غم بر چهره زدند و به همه چیز اعتراض میکنند؟
کاش نبینی... کاش بتوانم سرت را در سینهام پنهان کنم و نگذارم بیش از این هیاهوی پوچشان آزارت دهد.
انسان
من خوشبختترینم و در عین حال بدبختترین.
شادترینم و غمگینترین.
من یک انسانم. انسانی حقیر، فرومایه، محدود و مملو از غرایز حیوانی.
من یک انسانم. اشرف مخلوقات، خلیفهالله، نامحدود و بیپایان.
من همهچیزم و هیچ نیستم.
شکوه
- مرگ چنین باشکوه؟ مگر میشود؟
+ میشود! با چشمان خود دیدی که میشود!
- نه، شاید چشمهایم دروغ میگویند. شاید خواب میبینم!
+ تمام آن چند میلیون نفر هم خواب میبینند؟
- شاید! شاید همگان در خواب باشیم!
+ اگر چنین باشد، این باشکوهترین خوابِ تاریخ خواهد بود.
روح راکب بدن و سوار بر آن است. اگر در این دنیا میخواهی روح را به مقصد برسانی، باید بدن را تیمار کنی تا زمینگیر نشود و تو را از راه باز ندارد...
عاشورای پارسال- عاشورای امسال
سالِ گذشته درست روز اول محرم بیمار شدم، طوری که هفتهی اول بیکمک حتی از روی تخت هم نمیتوانستم برخیزم.
بعد، کمی بهتر شدم اما آن چنان ضعف در بدنم رسوخ کرده بود که حتی فکر به لباس پوشیدن و بیرون رفتن هم خودش به تنهایی عذابآور بود.
یادم است که تمام محرم را، شبها، تنها در خانه کتاب میخواندم یا فیلم میدیدم.
هیچ نفهمیدم که محرم چطور آمد و چطور گذشت. فقط یک روزش را به نزدیکترین مسجد محلهمان رفتم و زود برگشتم.
از محرم سال قبلترش هم هیچ بهخاطر ندارم. میدانم که اعتقاد داشتم؛ اما نه آنقدر که بخواهم بروم عزاداری.
در خاطرهام هیچ مجلس عزایی ثبت نیست. جز آن چند دفعهای که خردسال بودم و همراهِ مادر.
اما امسال... امسال متفاوت است.
بیش از آنچه میپنداشتم، اعتقاداتم فرق کرده است. فهمم تغییر یافته و معرفتم ذرهای بیشتر شده.
گویی امامم گفته است که امسال زمانش رسیده که تو را برای بار نخست به مجلسم دعوت کنم.
و چه دعوتی زیباتر از دعوتِ حسین بن علی؟
آزادی بیان²
مدام دم از آزادی بیان میزد.
هی میگفت. هی میگفت. هی میگفت.
حرفش که تمام شد، گفتم:
- با تو مخالفم.
یکی خواباند زیر گوشم.
تشنهلب
روزی برای علی بن حسین امام سجاد (ع) آب آوردند تا میل کنند، حضرت به آب که نگریست اشک از چشمانش جاری شد و گفت:
- من چطور آب بنوشم وقتی پسرِ پیامبر را تشنه کشتند؟
نقلشده در بهارالنوار و اللهوف
دیگر آب نمینوشید
محرم که میشد، دیگر آب نمینوشید، شاید فقط چند جرعه برای زنده ماندن.
غذایش چنان کم میشد که جز تکه نانی در روز چیزی در دست پدر نمیدیدم.
روزی پرسیدم:
- پدر چرا این چنین حالی؟
گفت: فرزندم، کودکان حسین را گرسنه و تشنه شهید کردند.
بعد اشک در چشمانش حلقه زد و گریست.
اشکهای پدر را جز در محرم ندیدهام. همیشه استوار است. همیشه شکستناپذیر.
اما محرمها کمرش خم میشود و چهرهاش محزون.
لبخند از لبهایش پر میکشد و سکوت جایش را میگیرد.
نالههایش را هم فقط در عاشورا شنیدهام. ظهر عاشورا. با دستهها، زیر آفتاب سوزان نرمنرمک راه میرفت و با زنجیر بر شانه و کتف میکوبید و ذکر حسین را بر لب میآورد.
گفتم:
- پدر خسته نمیشوی هرسال و هر سال این آیین را تکرار میکنی؟
- محبانِ او ۱۴۰۰ سال است که این آیین را تکرار میکنند.
- کِی این غمها تمام میشود؟
- غمِ حسین تمامی ندارد، فرزندم.
یهود، شیعه را از جنگ میترساند. نمیداند که شیعه روزی سه بار اشهد خود را میخواند.
