Dia's Diary𖦹

دیا جان، چه موهبتی‌ست که در این جهانِ شتاب‌زده، کسی باشد که بتواند لحظه‌ها را پیش از آنکه از دستِ زمان بگریزند، در آغوشِ نگاهش نگه دارد. تو گویی با هر بار فشردنِ شاتر، تکه‌ای از گذرِ بی‌امانِ روزگار را از چنگِ فراموشی می‌ربایی و به آن مجالِ ماندن می‌دهی؛ لحظه‌هایی که شاید برای چشمِ دیگری هیچ نباشند، در نگاه تو صاحبِ معنا می‌شوند. در قاب‌هایت، جهان تنها آن چیزی نیست که دیده می‌شود؛ چیزی از روحِ لحظه نیز در آن‌ها باقی می‌ماند. گویی پیش از آنکه دوربینت را به سوی منظره‌ای بگیری، با جانت به آن گوش می‌سپاری و آنچه را از میانِ سکوتش می‌شنوی، به تصویر بدل می‌کنی. شاید به همین خاطر است که بعضی عکس‌هایت را نمی‌شود فقط دید؛ باید اندکی در آن‌ها مکث کرد. برای تو آرزو می‌کنم جهان آن‌قدر پهناور باشد که هیچ‌گاه دیوارهایش به انتهای رؤیاهایت نرسند؛ آن‌قدر دوردست در پیش رویت باشد که همیشه جاده‌ای نرفته، منظره‌ای ندیده و لحظه‌ای ناشناخته برای کشف کردن باقی بماند. آرزو می‌کنم افق‌هایت هر بار که به آن‌ها نزدیک می‌شوی، اندکی دورتر بروند و زندگی هیچ‌وقت به تو اجازه ندهد خیال کنی تمام زیبایی‌هایش را دیده‌ای. و با این همه، کاش همین جهان برایت آن‌قدر کوچک باشد که خوشبختی در دوردست‌ها سرگردان نماند؛ که هر کجا قدم گذاشتی، در گوشه‌ای از همان جهانِ بی‌انتها، چیزی برای لبخند زدن منتظرت باشد؛ نوری بر شیشه‌ای، بوی بارانی تازه، آسمانی در آستانه‌ی غروب، یا دستی که بی‌هیاهو دلت را به ماندن دعوت کند. امیدوارم سهمِ نگاهت از جهان، بیش از سیاهی‌هایش، روشنی‌های پنهانِ آن باشد؛ و اگر روزی تیرگی راهت را گرفت، هنوز در تو همان چشم‌هایی باقی مانده باشد که بتوانند از دلِ شب، باریکه‌ای از نور را پیدا کنند و دوباره به آن معنا بدهند. از قلمِ فآطمه

پلیز.

نمیدونم شماهم متوجه ‌اش میشید یا نه ولی این بچه که جلوی دریا ایستاده و داره اون انتها رو نگاه می‌کنه خیلی شبیه ارن ییگره که دنبال آزادی اون طرف دریا می‌گشت.

~

بیاین پرایوتم

BandarAbbas, BandarAbbas Beach 2026 September 8

۶ تا دیگه تا ۵۰۰

جدی چرا اینجایید و سین نمیزنید