آواژ؛

او یاد گرفته بود از میان درد هم اهنگ بسازد.

با انگشتان سرخ و خسته‌اش باز هم می‌نواخت... انگار هر درد کوچکی قیمت رسیدن به یک حس بزرگ‌تر بود

خسته بود؛ اما امید در چشم هایش فریاد می‌زد.

نبود را به کمبود ترجیح میدم ،عزتی در هیچ است، که در کم و کاستی نیست.

سعی کنیم تاجایی به آدما اهمیت بدیم که بی اهمیت نشیم

و در آخر هر آن چیزی را که دوست داشتم رها کردم.

یکی فریاد می‌کشد یکی به بقیه توصیه می‌دهد یکی سکوت می‌کند یکی اشک می‌ریزد آدم ها ابتدا در برابر درد گیج می‌شوند...💔

موسیقی حرف نمی‌زند اما شنیده می‌شود گل فریاد نمی‌زند اما دیده می‌شود و عشق جایی میان این دو اتفاق می‌افتد.

گاهی فکر می‌کنم اگر دل‌هایمان مثل گل‌ها بی‌تکلف بود و مثل موسیقی بی‌نیاز از توضیح، شاید فهمیدن همدیگر آسان‌تر می‌شد.