•Trust who•

امروز 19 August,روز جهانیِ غمگین هاست.

چی باعث شد عوض بشم ؟ هیچکس کنارم نبود وقتی نیاز به یه نفر داشتم ، ولی من همیشه کنار بقیه بودم ، این چیزا قلبم رو شکست من رو تا ابد تغییر داد

هر تجربه ی تلخی که تو زندگیم دارم ؛ زیرش امضای آدماییه که خیلی دوسشون داشتم.

شما یکم سنت بره بالاتر متوجه می‌شی، لیاقت عموم مردم همون سین زدن و جواب ندادنه؛ نه طومار نوشتن.

من در خودم گم شده‌ام

دير سين زدن از تو، قطع ارتباط از من. بى تفاوتى از تو، فاصله گرفتن از من. كم توجهى از تو، كم رنگ شدن از من. سرد شدن از تو، حذف کردن از من. منتظر گذاشتن از تو، منصرف شدن از من. سكوت از تو، خداحافظى از من. كم گذاشتن از تو، كنار كشيدن از من. اولويت نبودن از تو، دست كشيدن از من. ناديده گرفتن از تو، فراموش كردنت از من.

امروز 15 August, روز جهانیِ دخترای کمر باریکه.

من تو رو همونجوری دوست داشتم که آرزو میکردم یکی خودمو اینجوری دوست داشته باشه.

میدونی تهش چیه؟! تهش یه صفحه چت خالی میمونه که بالاش زده last seen long time ago، چند گیگ عکس دو نفره، چندتا خاطره‌ی مشترک کشنده وَ یه قلب ترک خورده توی سینه‌ت که دیگه نمیتونه به کسی اعتماد کنه....

و ای کاش هیچ‌گاه پناهت دلیل غمت نشود.

آدمها بخشیده میشن اما هیچگاه به اون جایگاهی عزیزی که بودن برنمیگردن.

فعلا نه اعصاب دارم،نه حوصله،نه انگیزه،نه سلامت روان،نه عفت کلام.

یه مدت که بگذره میفهمی باید منتظر آدمای خوب باشی نه خوب شدن آدما

تار موی سفید؛ نشانی از تجربه، نه پیری.

من آدمی نیستم که وسط راه کسی رو ول کنه، فقط معتقدم هرچیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.