«جریان🪦»

الان که دارم اینارو مینویسم برق رفته و من دارم با چراغ قوه گوشی تست میزنم و نا امید تر از هر روزیم .ساعت هنوز نه نشده و با اینکه عصر خوابیده بودم دوست دارم بخوابم که شاید صدای بحث خانواده ام را کمتر بشنوم. نمیدونم قراره چی بشه امسال خیلی براش برنامه داشتم برای نتیجه روشن کنکورم اما الان نه خیلی امید ندارم اتفاق هایی افتاد که خیلی درس ها بهم داد خیلی باعث رشدم شد اما رید تو درسم یه عده میگن تو دنبال یهونه بودی نه آسیب دیده بودم و همچنین آدمی خیلی زود زخمی میشه. داشتم درس میخوندم تو کتاب نوشته بود گاهی برای یک نکته خواب صدساله هم لازمه. نه داداش گلم تو ایران هر لحضه رو باید دریابی و درس هارو زود بگیری نمیشه اینجوری اینجوری به خودت میایی میبینی ۳۰ سالت شده اما هیچی هیچ یه سال از عمرم هم رفت فدا سرم ولی امیدورام از اینجا برم واقعا برم دیگه نمیتونم این وضعيت رو تحمل کنم. همه میگن بخون دیگه اما هیچکی مراعات نکرد فدا سرتون به کیرم مادرم گفت بخون اما همه کار های خونه پای من بود پدرم گفت  بخوان اما صدای تلویزون رو کم نکرد داداش نگفت بخوان کاریم نکرد رفیقام گفتن بخون اما ریدن تو حالم دم همه گرم همه میشن درس اما به روزی من همتونو فراموش میکنم و میشم آدم خوبه شما رو هم می‌بخشیم اما دیگه  کاری باهاتون ندارم. هر چند الانم ندارم از همتون خستم  از همه. حتی شما دوست عزیز.

کنکوری عزیز ۴۰۵ تو همینکه امسال خود کشی نکردی یعنی قوی هستی پس برین دهن هرکس که انتظار کصشعر داره ازت دلم میخاد تمام آدم های کم عقل و نادان اطرافم رو بکشم که فوکوس کردن رو فرهنگیان دلم نمیخاد ۲۵ تا۵۰ سالگی رو تو یک طبقه اجتماعی باشم اونم با اون حقوق چندرغاز یک جوری همه ریدن به مغزم که اینجا مینویسم آروم شم قربونت بشم قرار نیست همه با درس موفق بشن قرار نیست مسیر همه با کنکور مشخص بشه همه زندگی کنکور نیست شاید تو اگه یه باریستا باشی زندگی بهتری داشته باش روحیه شاد تر پس به فامیل خانواده هر دوست که ریده ب فکرت گوش نده کسی هم نداری حرف بزن دایرکت چنل من پیام بزار بخدا از سگ کمترم باهات درد دل نکنم بابا خودمون چرا داریم به هم ظلم میکنیم چرا واقعا از کادر آموزشی مدرسه ام بسیار گله مند هستم به خاطر این فرضیه که تو ذهن همه ساختن و باعث شد اونی که ظرفیت دکتر شدن و دندون آوردن داشت بره معلم شه یکی دوست داره میره اوکی قرار نیست بگی اونی که نمیخاد بره خیلی بی عرضه است خلاصه که خاستم از اینجا اینارو بگم که هم خودم اروم شم و اگه کسی اینو خوند هم درد بود بدونه یکی دیگه ام هست عین اون ناراحت باشه.

مشکلم اینه که همش می‌خوام درستش کنم، اما باید رهاش کنم.

امروز زنگ زدم خالم میگه شما ؟ از اینکه با فامیل به اینجا رسیدم خرسندم همینو حفظ کن تا بعد نتایج کنکور چون اون وقت منم که میگم شما؟

پارتنرم یوسفه، کاملا گم‌گشته.

بسیار حال ترو دارم.

ب گمونم باید نباشم‌. باید فاصله بگیرم از تموم آدم های اطرافم از دور به خودم به رابطه ای که باهاشون داشتم نگاه کنم .بفهم کجا کم گذاشتم کجا اشتباه کردم و اونا کجا اشتباه کردن.یه مدت چیزی نگم چیزی نشنونم فقط فکر کنم به خودم به اینکه کجام به اینکه اینجا کجاست؟ به اینکه کیا تا اینجا بودن کنارم کیا پسم زدن و کیا نخواستن که باشند. یه مدت فقط بنویسم خودمو شرح بدم بین کلمه های دفترم خودمو پیدا کنم بین تموم اون درد هایی که در قالب کلمه در آوردم. از بلاتکلیفی متنفرم از اینکه نمیدونم باید چکار کنم از اینکه از احساس بقیه ب خودم نمیدونم از اینکه آیا چیزی احساس میکنم درسته یا نه خستم خیلی خسته. ولی حتی جایی برای جا زدن هم ندارم برای اینکه بگم من نمیکشم میخام بمیرم میخام نباشم نمیتونم ادامه بدم نیست نبوده. حرف زدن تنها چیزیه که میتونه یکم باعث بشه حالمو درک کنم و تلاش کنم بهترش کنم. میخام فقط یه مدت به این فکر کنم که چکار ها کردم چه کار هایی برام کردم دو دوتا چهار تا کنم بیینم در حق کی بد بودم کی در حق من بوده ببینم چقدر آدم خوبی بودم چقدر نه.میخام تنها باشم میخام یه مدت واقعا تنها باشم اینجوری وجود خودمو بیشتر احساس میکنم اینجوری حداقل حس میکنم خودم هستم الان بین تموم آدم های دورم گم شده و اونا از من گم تر شدن و در کل ن خودم هستم ن اونا پس حداقل واقعا تنها بودن شرایط روشن تری داره تا الانم که معلوم نیست چی به چیه. از اینکه اینقدر دارم فکر میکنم از اینکه ۲۰ درصد از سنم رو صرف این زندگی اشغال کردم ناراحتم این زندگی لیاقتش سیانور.

خستم؛

از اینکه سبک اهنگام تغییر کرده ناراحتم ولی ناراحتیم با اینا قابل تحمله

تلگرامو دوست داشتم چون توش خود نمایی نبود الان همه چنل ها شده اینستا از این بابت ناراحتم وحالم بده طرف فقط عکساشو پست کرده توش مگه گالریته؟

نمی‌دونم بحران بزرگسالیه ،فقر،یا جوانی ولی یک جوری همش فکر درگیره که رسما توان انجام دادن هیچکاری ندارم. نمی‌دونم کدوم تصمیم درسته کردم غلط میترسم خطا کنم میترسم بلند پروازی کنم تو این کشور میترسم از فردا از اینکه نتونم ضد افتاب مورد علاقم بگیرم از اینکه دنبال همه جیز قسطی باشم از همه اینا میترسم و نمی‌دونم با کدوم تصمیم از این ترس دور میشم بعد مدت ها خاستم با مادر گرامی درد دل کنم میگه چند سالته داری ب ایتا فکر میکنی هنوز بچه ای برو غذاتو بخور ای کاش بچه بودم مامان یه بچه لوس که دغدغه اش کثیف شدن لباسش می‌بود که دغدغه اش خوراک مورد علاقه اش بود مامان بزرگ شدم دیگه بچه نیستم دیگه خوشی هام تموم شده دیگه وارد زندگی بزرگسالی شدم گرونی تورم بنزین چرا گرون شده حاجی شاید واقعا حقمان این نیست تو این سن به اینا فکر کنیم شاید واقعا باید در گیر غذا میبودیم یک جوری ذهنم داره بگا میره که اصلا نمت واقعا نمت نمی‌دونم برای الانم گریه کنم یا فردام حاجی خیلی همه بگا رفتیم بمیرم برا خودم که تو این سن حالم انقدر بده حال یه ايران بده حاجی یعنی میشه روزی درست بشه؟

با غریبه ها آشنا ترم.