Meow History

همچنین دورانت در جای دیگری می‌نویسد: "کوروش در جنگ با دشمنان مدارا می‌کرد و آن‌ها با شجاعتی از روی ناامیدی با او نمی‌جنگیدند، چرا که تنها انتخابشان 'بکش یا بمیر' نبود."

و در ادامه می‌گوید: به همین دلیل بود که ایرانیان او را 'پدر'، بابلی‌ها 'آزادی‌بخش'، یونانیان 'قانون‌گذار' و یهودیان 'مسح‌شدهٔ خداوند' می‌نامیدند.

کوروش تنها انسان روی کره خاکی بود که برای فرمانروایی بر انسان‌ها آفریده شده بود».

ویل دورانت یک مورخ، فیلسوف و نویسنده مشهور آمریکایی بود که هدف اصلی‌اش را "انسانی کردن دانش" و خارج کردن فلسفه از برج عاج آکادمیک برای عموم مردم قرار داده بود

او درباره ی کوروش می گوید : نخستین اصل سیاست‌مداری او [کوروش] این بود که ملت‌های گوناگون قلمروش در آیین و اعتقاداتشان آزاد باشند، زیرا او به خوبی این حقیقت را دریافته بود که دین از دولت نیرومندتر است. به جای غارت شهرها و ویران کردن معابد، با خدایان مغلوبین با احترامی مؤدبانه رفتار می‌کرد و در حفظ پرستشگاه‌هایشان سهیم می‌شد... همانند ناپلئون، تمامی ادیان را به یک چشم می‌نگریست.

این نقل قول در کتاب «تاریخ تمدن»، جلد اول: «میراث شرق» ورق 353 آمده است

نقش "فرصت" (بخت) در موفقیت ماکیاولی معتقد است کوروش و امثال او فقط مدیون "فرصتی" بودند که موقعیت را برایشان فراهم کرد اما این توانایی خودشان بود که از آن فرصت استفاده کردند گفته ماکیاولی: «در بررسی اعمال و زندگی آن‌ها نمی‌توان دید که چیزی به بخت مدیون باشند جز فرصت... لازم بود که کوروش پارسیان را از حکومت مادها ناراضی بیابد و مادها را به سبب صلح طولانی سست و نازپرورده [بیابد].»

سرمشق گرفتن از کوروش ماکیاولی به فرمانروایان توصیه می‌کند که راه کوروش را دنبال کنند. او به صراحت می‌گوید برای یادگیری سیاست‌مداری باید به سراغ گزنفون (نویسنده یونانی کتاب "کوروش‌نامه") رفت گفته ماکیاولی: «مرد خردمند باید همیشه راه‌های پیموده شده توسط مردان بزرگ را دنبال کند و آنانی را که برترین بوده‌اند تقلید نماید...»

ماکیاولی در کتاب «شهریار» خود مستقیما از کوروش به عنوان یکی از بزرگترین نمونه‌های فرمانروایی یاد می‌کند که نه از روی بخت و اقبال، بلکه با «فضیلت» و توانایی شخصی خود به قدرت رسیده‌اند .

هم‌رتبه با موسی و رومولوس ماکیاولی در بخش ششم کتابش کوروش را در کنار شخصیت‌های بنیانگذاری مثل موسی رومولوس و تسئوس قرار می‌دهد گفته ماکیاولی: «برای آوردن نمونه‌هایی از کسانی که با فضیلت خود و نه از روی بخت به شهریاری رسیدند، موسی، کوروش، رومولوس، تسئوس و مانند این‌ها را بزرگترین نمونه‌ها می‌شمارم... اما درباره کوروش و دیگرانی که پادشاهی‌ها را به دست آوردند یا بنیان نهادند همه آن‌ها قابل ستایش یافت می‌شوند.»

شهریگری( تمدن) ایران باستان از زبان هگل: ایران زادگاه نخستین امپراتوری راستین و حکومتی کامل است. این امپراتوری نه همچون امپراتوری چین پدرشاهی، و نه همچون امپراتوری هند ایستا و بی‌جنبش و نه همچون امپراتوری مغول زودگذر و نه همچون امپراتوری ترکان بنیادش بر ستمگری است. امپراتوری ایران روزگار درخشان را پشت سر گذاشته است. ایرانیان مردمان بسیاری را به زیر فرمان خود درآوردند، ولی همه آن‌ها را آزاد گذاشتند تا ویژگی‌های خویش را نگاه دارند؛ از این رو حکومت آنان را می‌توان بزرگ‌ترین امپراتوری دانست. در حالی که چین و هند در اصل خود بی‌حرکت ماندند، ایرانیان نماینده انتقال راستین تاریخی از شرق به غرب‌اند.

در کتاب : هگل عقل در تاریخ گزیده‌ای درباره ی ایران

پی نوشت : تمدن واژه ی عربی است و هم ریشه ی مدینه ( شهر ) است خود واژه ی مدینه ریشه ی پارسی‌ داره .

گئورگ ویلهلم فریدریش( هگل) فیلسوف آلمانی 1770 تا 1831 میلادی در کتاب فلسفه تاریخ خود درباره ی کوروش می نویسد : «در کوروش برای نخستین بار شخصیتی تاریخی ظاهر می‌شود که هم فاتح است و هم دارای خصلت انسانی>> «کوروش نسبت به ملت‌هایی که مطیع او شدند رفتاری ملایم و بزرگوارانه داشت.» «در شخصیت کوروش، شجاعت جنگجو و نجابت انسانی با هم جمع شده بود.>> «او ملت‌های گوناگون را متحد کرد، بدون آنکه ویژگی‌های آنان را از میان ببرد.» «با کوروش مرحله ی تازه‌ای از تاریخ جهان آغاز شد>>

تاثیر کوروش فقط نظامی نبود بسیاری از فاتحان باستان شهرها را ویران می‌کردند اما کوروش در بابل سیاست متفاوتی نشان داد نخبگان محلی را حفظ کرد معابد را بازسازی یا حمایت کرد به برخی اقوام اجازه بازگشت به سرزمینشان داد

چون شهرت او از مرزهای ایران فراتر رفت در سنت یهودی کوروش چهره‌ای بسیار مثبت است در منابع یونانی نیز اغلب با احترام از او یاد شده است این اتفاق برای همه فرمانروایان باستان رخ نداده است چون شاهنشاهی‌ای که او پایه گذاشت حدود دو قرن دوام آورد و بعدها الگوی حکومت برای بسیاری از امپراتوری‌های دیگر شد

چرا تاریخ به کوروش لقب بزرگ رو داده؟ لقب «بزرگ» را خود کوروش برای خودش به کار نبرده بود در کتیبه‌های خودش معمولا این عنوان‌ها را می‌بینی «شاه بزرگ» «شاه نیرومند» «شاه جهان» «شاه چهار گوشه جهان» در واقع «کوروش بزرگ» یک لقب تاریخی است که بعدها تاریخ نگار ها و تاریخ نویسان به او دادند همان‌طور که می‌گوییم: اسکندر مقدونی → اسکندر بزرگ پتر یکم → پتر بزرگ

چرا این لقب را گرفت؟ اول چون از یک پادشاه محلی در پارس بزرگ‌ترین امپراتوری زمان خودش و تا به امروز را ساخت قبل از او پارس یک قدرت منطقه‌ای بود بعد از او: ماد ( کشور جمهوری آذربایجان شمال و غرب ایران و بخش هایی از عراق که مرکز آن هگمتانه یا همدان امروزی ) لیدیه ( در غرب آناتولی قرار داشت و مرکز آن سارد و پادشاه معروف آن کروزوس که توسط کوروش شکست خورد امروز بخش غربی ترکیه میشه ) بابل (‌مرکز و جنوب عراق امروزی ) را فتح کرد و شاهنشاهی هخامنشی را بنیان گذاشت.

آیا کوروش پارس است ؟ خیر تقریبا همه ی تاریخ‌دانان کوروش را یک پارسی می‌دانند اما درست است که در کتیبه‌های کوتاه پاسارگاد خودش مستقیما نگفته: من پارسی هستم اما نکته مهم این است که در کتیبه‌های کوتاهی که از خود کوروش باقی مانده، جمله «من پارسی هستم» پیدا نشده است. آنچه از خود او داریم این است من کوروش، شاه هخامنشی‌ام

پس چرا او را پارسی می‌دانند؟ کوروش عضو خاندان هخامنشی بود و هخامنشیان فرمانروایان پارس ( استان پارس ) شناخته می‌شدند پدر و نیاکان کوروش در منابع باستانی «شاه انشان» یا همان ایذه کنونی نامیده شده‌اند انشان در جنوب غرب ایران ( استان خوزستان امروزی ) و در حوزه سیاسی و فرهنگی پارس قرار داشت

مورخان یونانی مانند هرودوت و گزنفون کوروش را رهبر پارسیان معرفی می‌کنند که گفته ی درستی نیست

زبان رسمی دودمان او و جانشینانش پارسی باستان بود کتیبه‌های بعدی هخامنشیان بارها از «پارسی» و «سرزمین پارس» نام می‌برند

کوروش از خودش خیلی کم نوشته به جا گذاشته برخلاف داریوش که کتیبه‌های بلند و مفصلی دارد، از کوروش فقط چند کتیبه کوتاه در پاسارگاد و استوانه بابل باقی مانده است به همین دلیل بخش زیادی از اطلاعات ما درباره زندگی و حکومت کوروش از منابع یونانی و بابلی به دست آمده است

خیلی ها تصور میکنند استوانه کوروش به زبان پارسی باستان نوشته شده است این متن به زبان بابلی که شاخه‌ای از زبان اکدی است نوشته شده بود زیرا برای مردم و نخبگان بابل تهیه شده بود

در منابع یونانی، به‌ویژه در آثار گزنفون کوروش به عنوان یک پادشاه آرمانی و نمونه معرفی شده است تا حدی که بعضی پژوهشگران می گویند بخشی از این تصویر بیشتر << الگوی پادشاه خوب>> است تا گزارش دقیق تاریخی

آرامگاه کوروش هنوز پابرجاست و یکی از سالم‌ترین آرامگاه‌های پادشاهان بزرگ دنیای باستان به شمار می‌رود

در نوشته‌های عبدالبهاء و برخی متون بهایی از کوروش با نگاه مثبت یاد شده و او به عنوان پادشاهی عادل شناخته می‌شود اما او پیامبر یا نشانه ی ظهور در آیین بهایی نیست عبدالبهاء (1844–1921) یکی از شخصیت‌های مهم دین آیین بهائی است او پسر بهاءالله (بنیان‌گذار آیین بهائی) جانشین و رهبر آیین بهائی بعد از پدرش نویسنده و مفسر اصلی آموزه‌های بهائی بهاءالله پیامبر اصلی است عبدالبهاء پیامبر نیست بلکه رهبر و مفسر رسمی تعالیم اوست

هر سه شاخه اصلی مسیحیت کوروش را می‌شناسند و از او با احترام یاد می‌کنند مسیحیان پروتستان، به‌خصوص در تفسیرهای انجیلی روی اشعیا 45 تاکید زیادی می‌کنند چون معتقدند پیشگویی نام بردن از کوروش قرن‌ها پیش از تولدش نشانه‌ای مهم از الهام الهی کتاب مقدس است

نام کوروش در قرآن بی پرده نیامده است اما برخی دانشمندان مسلمان از جمله ابوالکلام آزاد احتمال داده‌اند که ذوالقرنین همان کوروش باشد. این دیدگاه طرفداران زیادی دارد بیشتر یک نظریه تفسیری و تاریخی است پی نوشت : ابوالکلام آزاد (1888–1958) یک شخصیت مهم در تاریخ هند بود سیاستمدار، نویسنده و اندیشمند مسلمان هندی از رهبران جنبش استقلال هند علیه استعمار بریتانیا بعد از استقلال هند، اولین وزیر آموزش و پرورش هند شد

کوروش در کتاب مقدس مسیحیان آمده است چون عهد عتیق مسیحیان همان کتاب‌های مقدس یهودیان را نیز در بر می‌گیرد نام کوروش بزرگ در ترجمه‌های رایج کتاب مقدس حدود 23 بار ذکر شده است، عمدتا در این کتاب‌ها: اشعیا عزرا دوم تواریخ دانیال

63 بارمعمولاً یا به همه ارجاعات مستقیم و غیرمستقیم مربوط به دوره هخامنشیان اشاره دارند، یا شمارش‌های متفاوتی انجام داده‌اند. نام کوروش اشکار به‌صورت حدود 20 تا 30بار بسته به ترجمه دیده می‌شود پس چرا مسیحیان به کوروش اهمیت می‌دهند؟ به این دلیل که در اشعیا 45:1 خداوند کوروش را «مسیح خود» می‌نامد این نکته بسیار استثنایی است زیرا واژه «مسیح» در عبری: ماشیح معمولا برای پادشاهان یا شخصیت‌های برگزیده قوم اسرائیل به کار می‌رفت به همین خاطر بسیاری از الهی‌دانان مسیحی کوروش را نمونه‌ای از این می‌دانند که خدا می‌تواند از یک پادشاه غیر یهودی برای اجرای اراده خود استفاده کند

این اتفاق بسیار نادر است، چون کوروش یهودی نبود و جز او و پیامبران یهودی همچين لقبی ندارن هر سه شاخه اصلی مسیحیت کوروش را می‌شناسند و از او با احترام یاد می‌کنند

در واقع، از میان همه کتاب‌های یهودی، اشعیا مهم‌ترین و شگفت‌انگیزترین توصیف را از کوروش دارد؛ چون او را با نام خودش ذکر می‌کند و برایش نقش الهی ویژه‌ای قائل می‌شود.

در کتاب زکریا نام «کوروش» به طور مستقیم ذکر نشده است اما کتاب در دوره پس از بازگشت یهودیان از تبعید نوشته شده و به بازسازی معبد و اورشلیم می‌پردازد؛ کاری که زمینه آن با فرمان کوروش فراهم شد. برای نمونه: زکریا 1:16 خداوند می‌گوید: با رحمت به اورشلیم بازگشته‌ام و خانه من در آن بنا خواهد شد زکریا 4:9 دست‌های زَروبابل بنیاد این خانه را نهاد و دست‌های او آن را به پایان خواهد رساند. این آیات به بازسازی معبد اشاره دارند، اما نامی از کوروش در آنها نیست.

پی نوشت : زکریا هم از مهم ترین پیامبران یهودی است او در دوره پس از فتح بابل توسط کوروش بزرگ زندگی می‌کرد؛ یعنی زمانی که یهودیان اجازه یافته بودند از تبعید بازگردند و معبد اورشلیم را بازسازی کنند. زکریا همراه با حجّی مردم را به ادامه بازسازی معبد تشویق می‌کرد.

در کتاب دانیال اشاره‌ها به کوروش محدودتر است دانیال 1:21 دانیال تا سال اول کوروش پادشاه باقی ماند. دانیال 6:28 دانیال در دوران داریوش و دوران کوروش پارسی کامیاب بود دانیال 10:1 در سال سوم کوروش پادشاه پارس، آگاهی بر دانیال آشکار شد. در کتاب دانیال، کوروش موضوع اصلی نیست؛ بیشتر به عنوان پادشاه زمان وقوع برخی رویدادها و رویاها ذکر می‌شود

پی نوشت : دانیال یکی از مهم ترین پیامبران یهودی است از یهودیان تبعیدشده به بابل بود و در دربار پادشاهان بابل خدمت می‌کرد دانیال دست‌کم اوایل فرمانروایی کوروش را دیده است آرامگاه دانیال در کشور ایران و در استان خوزستان و شهرستان شوش قرار دارد

در پایان کتاب دوم تواریخ کوروش مستقیما نام برده می‌شود: دوم تواریخ 36:22–23 در سال اول پادشاهی کوروش خداوند روح او را برانگیخت و او فرمانی صادر کرد که خداوند آسمان‌ها همه پادشاهی‌های زمین را به او داده و او را مامور ساخته برای خدا در اورشلیم خانه‌ای بنا کند این متن تقریبا همان فرمانی است که در ابتدای کتاب عزرا نیز تکرار شده است