Meow History

این مکان برای یهودیان ایران جایگاه بسیار مهمی داشته است. در گزارش‌های سده ی 19 آمده که مردم در زمان‌های گوناگون برای نیایش و زیارت به آنجا می‌رفتند و به‌ویژه در جشن پوریم، طومار استر را در آنجا می‌خواندند

حتی گزارش شده که گاهی مسلمانان هم به این زیارتگاه می‌رفتند و برای برآورده شدن خواسته‌هایشان نیایش می‌کردند

ما مدرک باستان‌شناختی قطعی نداریم که نشان دهد این دو نفر واقعا در همین مکان دفن شده‌اند

حتی پژوهش‌های باستان‌شناختی نتوانسته‌اند هویت اصلی آرامگاه را به‌طور قطعی مشخص کنند هرتسفلد حتی پیشنهاد کرده بود که ممکن است یکی از آرامگاه‌ها متعلق به شوشاندخت شهبانوی یهودیِ وابسته به دربار ساسانی و همسر یزدگرد یکم، باشد البته این هم یک دیدگاه است و قطعی نیست.

حتی اگر نتوانیم ثابت کنیم که خودِ استر و مردخای در آنجا دفن شده‌اند، این مکان برای شناخت تاریخ یهودیان ایران و پیوند فرهنگی آنان با همدان بسیار ارزشمند است

این آرامگاه در همدان قرار دارد و یک بنای گنبددار است چیزی که امروز می‌بینیم به احتمال زیاد همان بنای روزگار خشایارشا نیست

ارنست هرتسفلد، باستان‌شناس آلمانی بخش اصلی ساختمان کنونی را به اوایل سده ی هفدهم میلادی نسبت داده بود بنا چند بار نیز بازسازی شده است

درون آرامگاه دو صندوق‌قبر چوبی قرار دارد که در باور یهودیان ایران به استر و مردخای نسبت داده می‌شوند صندوق‌های قدیمی از چوب آبنوس ساخته شده بود و نوشته‌هایی به خط عبری داشت آن صندوق کهن بعدها در آتش‌سوزی از بین رفت و صندوق کنونی بازسازیِ نمونه ی قدیمی است

قدیمی‌ترین گزارش یهودی شناخته‌شده درباره این آرامگاه مربوط به بنیامین تودلایی است که در حدود 1067 میلادی از همدان دیدن کرده بود او نوشته بود که استر و مردخای در آنجا دفن شده‌اند.

پس ما دست‌کم از حدود 900 سال پیش شاهد یک گزارش مکتوب درباره ی این باور هستیم

دومین مکان مقدس یهودیانِ ایران

قدیمی‌ترین گزارش یهودی شناخته‌شده‌ای که این آرامگاه را به استر و مردخای نسبت می‌دهد، مربوط به بنیامین تودلایی است که حدود سال 1067 میلادی از همدان دیدن کرده بود

مکان: همدان، ایران 🕍 نام: آرامگاه استر و مردخای 📜 باور سنتی: آرامگاه استر و مردخای 🔬 اثبات باستان‌شناسی: ❌ نشده

دیرینگی رفت‌وآمد زیارتی از حدود سده ی 11 میلادی، گزارش مکتوبی داریم که نشان می‌دهد مردم یهودی این مکان را به استر و مردخای نسبت می‌دادند و به آنجا می‌رفتند

اما این به معنی ثابت شدن اینکه واقعا قبر استر و مردخای همان‌جاست نیست برای نمونه 🏛️ وجود آرامگاه: بله، در همدان هست. 📜 اینکه از قدیم آن را آرامگاه استر و مردخای می‌دانستند: بله، سند تاریخی برای این باور داریم 🔬 اینکه باستان‌شناسی ثابت کرده خود استر و مردخای آنجا دفن شده‌اند: خیر پس «دیرینگی رفت و آمد زیارتی » یعنی باور و رسمِ رفتن مردم به آن مکان در طول نسل‌ها نه مدرک قطعی درباره ی هویت واقعی دفن‌شدگان

در فرهنگ ایرانی گل را معمولا نشانه ی زیبایی، زندگی و بخشندگی می‌دانستند

و گل‌دادن و گل‌گرفتن سابقه ی دیرینه‌ای دارد معنی گل‌ها بیشتر یک زبان نمادین و فرهنگی است و معنی‌شان در زمان‌ها و فرهنگ‌های مختلف می‌تواند تغییر کند

ولی دانستن نمادشان می‌تواند هدیه را معنادارتر کند در نگهداری زیبایی های ایران کوشا باشیم

در بخش‌هایی از ایران به‌ویژه مناطق معتدل و مرطوب، می‌توان گونه‌های بنفشه را یافت

گل‌های بنفشه معمولا کوچک و به رنگ بنفش یا ارغوانی هستند

برخی گونه‌ها عطر دلنشینی دارند

در ادبیات پارسی بنفشه نماد فروتنی و افتادگی بوده است

شکل خمیده ی ساقه و گل آن با مفهوم سر به زیر بودن پیوند ادبی پیدا کرده است

بنفشه معمولا در هوای خنک رشد بهتری دارد در باغچه‌ها و فضای سبز نیز بسیار پرورش داده می‌شود

با وجود کوچکی، بنفشه جایگاه چشمگیری در شعر و فرهنگ ایرانی دارد

بنفشه نماد فروتنی و افتادگی

بیشترین رویش : آذربایجان شرقی و غربی کردستان کرمانشاه لرستان چهارمحال و بختیاری کهگیلویه و بویراحمد پارس (مناطق کوهستانی) خراسان ها( شمالی، رضوی و جنوبی) البته ارتفاعات این استان مازندران گیلان گلستان (مناطق مرطوب و کوهپایه‌ای) همدان اصفهان (مناطق سردسیری مثل فریدن) تهران (ارتفاعات شمالی مثل دماوند و توچال)

شقایق‌های وحشی در بخش‌هایی از ایران در دشت‌ها و دامنه‌ها دیده می‌شوند

گل مشهور شقایق معمولا سرخ‌رنگ و دارای گلبرگ‌های نازک است

در بهار می‌تواند دشت‌ها را پوشیده از رنگ سرخ کند

در شعر پارسی، شقایق از گل‌های بسیار پرکاربرد است

در ادبیات پارسی نماد عشق، دلدادگی، شور و گاه رنج شده است

رنگ سرخ آن باعث شده با مفهوم خون و فداکاری نیز پیوند ادبی پیدا کند

بیشتر در فضای باز و آفتابی رشد می‌کند بسیاری از گونه‌های شقایق یک‌ساله یا علفی هستند

نماد «دشت شقایق» یکی از زیباترین تصویرهای طبیعت در فرهنگ ایرانی است

شقایق نماد عشق و شور

شقایق وحشی در بسیاری از استان‌های ایران می‌روید بیشترین رویش به ترتیب : لرستان استان‌های پیرامون دریای کاسپین: مازندران، گیلان، گلستان آذربایجان شرقی و غربی (از جمله دشت‌های جلفا) چهارمحال و بختیاری خوزستان کرمان پارس همدان ایلام کهگیلویه و بویراحمد سمنان تهران مازندران اصفهان

شقایق‌های وحشی در بخش‌هایی از ایران در دشت‌ها و دامنه‌ها دیده می‌شوند

گل مشهور شقایق معمولا سرخ‌رنگ و دارای گلبرگ‌های نازک است

در بهار می‌تواند دشت‌ها را پوشیده از رنگ سرخ کند

در شعر پارسی، شقایق از گل‌های بسیار پرکاربرد است

در ادبیات پارسی نماد عشق، دلدادگی، شور و گاه رنج شده است

رنگ سرخ آن باعث شده با مفهوم خون و فداکاری نیز پیوند ادبی پیدا کند

بیشتر در فضای باز و آفتابی رشد می‌کند بسیاری از گونه‌های شقایق یک‌ساله یا علفی هستند

نماد «دشت شقایق» یکی از زیباترین تصویرهای طبیعت در فرهنگ ایرانی است

شقایق نماد عشق و شور

شقایق وحشی در بسیاری از استان‌های ایران می‌روید بیشترین رویش به ترتیب : لرستان استان‌های پیرامون دریای کاسپین: مازندران، گیلان، گلستان آذربایجان شرقی و غربی (از جمله دشت‌های جلفا) چهارمحال و بختیاری خوزستان کرمان پارس همدان ایلام کهگیلویه و بویراحمد سمنان تهران مازندران اصفهان

گونه‌های مختلف آن در بخش‌هایی از ایران می‌رویند

پارس، خوزستان و بخش‌هایی از جنوب ایران از نواحی شناخته‌شده ی نرگس‌کاری هستند

نرگس معمولا گلبرگ‌های سفید و تاجی زرد یا نارنجی دارد

عطر آن یکی از ویژگی‌های دوست‌داشتنی این گل است

در ادبیات پارسی، نرگس بارها به چشم زیبا مانند شده است

در فرهنگ ایرانی می‌تواند نماد زیبایی، دلربایی و چشم‌نوازی باشد

نرگس شیراز شهرت ویژه‌ای دارد

بسیاری از نرگس‌ها در فصل سرد و اوایل بهار گل می‌دهند

عطر نرگس جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ و خاطره ی بسیاری از ایرانیان دارد

نرگس نماد زیبایی و دلربایی

پارس خوزستان: به ویژه بهبهان که یکی از مهم‌ترین مراکز تولید نرگس در ایران است مازندران ایلام لرستان کهگیلویه و بویراحمد کرمان و خراسان (شمالی، رضوی، جنوبی) نیز رویشگاه‌های طبیعی و کشت این گل هستند

ایران یکی از مهم‌ترین سرزمین‌های کشت زعفران در جهان است

یکی از چیزهایی که ایران باهاش می‌شناسن زعفران هست

بخش بزرگی از تولید زعفران ایران در خراسان ها ( رضوی ، شمالی ، جنوبی ) انجام می‌شود

گل آن بنفش‌رنگ و دارای کلاله‌های سرخ‌رنگ است

همین کلاله‌های سرخ پس از برداشت و خشک‌کردن، زعفران ارزشمند را می‌سازند.

زعفران در فرهنگ ایرانی نماد ارزش، شادی و برکت دانسته می‌شود

از گذشته در خوراک، رنگرزی و خوشبوکردن برخی فرآورده‌ها کاربرد داشته است

گیاهی پیازمانند با اندام زیرزمینی به نام بنه است

گل‌دهی آن بیشتر در پاییز رخ می‌دهد

زعفران را می‌توان یکی از شناخته‌شده‌ترین گیاهان کشاورزی و فرهنگی ایران دانست

زعفران نماد شادی و ارزش و ثروت است

استان‌های دیگر با کشت کمتر: آذربایجان شرقی آذربایجان غربی، لرستان، مرکزی، اصفهان، کرمان، ف پارس، همدان و گلستان هم زعفران می‌کارند، اما سهم ناچیزی دارند نسبت به خراسان ها دارند

سنبل از گل‌های بسیار محبوب در فرهنگ ایرانی است

از گونه های کمیاب دنیا است

خاستگاه طبیعی این گونه گستره‌ای از شرق مدیترانه تا بخش‌هایی از غرب آسیا است سنبل گل‌آذین خوشه‌ای و عطر بسیار دلنشینی دارد

رنگ گل‌های آن می‌تواند بنفش، آبی، سفید، صورتی و رنگ‌های دیگر باشد

سنبل یکی از گل‌های اصلی هفت‌سین نوروز است

در فرهنگ ایرانی نماد بهار، نو شدن و زایش دوباره ی طبیعت و بهار است

معمولا در پایان زمستان و آغاز بهار گل می‌دهد.

پیاز آن در زیر خاک قرار دارد و هر سال می‌تواند دوباره سبز شود

سنبل بیشتر از آنکه فقط یک گل خودرو باشد، بخشی از فرهنگ و آیین و زیبایی نوروز ایرانی است

سنبل ایرانی نماد نوروز و نو شدن

استان‌های معتدل دیگری مانند مازندران، گیلان، اصفهان و خوزستان نیز از مناطق کشت و پرورش این گل هستند و همچنین

مشهد

شیراز

البرز

و کوه های خراسان

در بخش‌هایی از ایران پیرامون آن رشد می‌کند.

بیشتر در زمین‌های خشک، دامنه‌ها و نواحی کوهپایه‌ای دیده می‌شود مانند استان خوزستان مرکزی همدان زنجان مرکزی خراسان‌رضوی مازندران آذربایجان شرقی

گل‌هایش ظریف و دارای رنگ‌های بنفش، آبی یا ارغوانی هستند

زنبق در فرهنگ‌های گوناگون نماد خرد، امید و شکوفایی بوده است در ایران بیشتر نماد شکوفایی و امید

گیاهی پیازدار یا دارای اندام زیرزمینی است فصل رویش آن بیشتر با بهار هماهنگ است. از گل‌های ظریف و طبیعت ایران به شمار می‌آید

یکی از گونه‌های خودرو لاله در ایران و سرزمین‌های پیرامون آن است

این گل بیشتر در نواحی خشک کوهپایه‌ای و دشت‌های مناسب رشد می‌کند آذربایجان غربی آذربایجان شرقی کردستان کرمانشاه نام علمی آن به پارس اشاره دارد اما این به معنی آن نیست که بیشترین رویش آن در استان پارس باشد نام علمی و پراکنش جغرافیایی همیشه یکی نیستند

مانند دیگر لاله‌ها، گیاهی پیازدار است و بیشتر در فصل بهار گل می‌دهد رنگ گل آن می‌تواند در طیف‌هایی از زرد، سرخ و ارغوانی دیده شود

لاله در فرهنگ و ادبیات پارسی جایگاه بسیار ویژه‌ای دارد

لاله ی سرخ در شعر پارسی نماد عشق، شور، دلدادگی و فداکاری است

لاله ی پارسی نیز یکی از نمونه‌های زیبای پیوند میان نام پارس و گیاهان این سرزمین است

سوسن چلچراغ یکی از نادرترین گل‌های وحشی ایران است رویشگاه شناخته‌شده ی آن در داماشِ( نام روستا ) استان گیلان قرار دارد

گل‌های سفید آن به سوی پایین خم می‌شوند و ظاهری شبیه چراغ‌های آویخته دارند؛ از همین رو «چلچراغ» نامیده شده است

این گل در فرهنگ امروزی نماد پاکی، کمیابی و زیبایی دانسته می‌شود

زمانی که فردی برای ما خیلی کمیاب باشه این گل بهش هدیه داده میشه

سوسن چلچراغ به رویشگاه طبیعی ویژه‌ای وابسته است و به همین دلیل حفاظت از آن اهمیت زیادی دارد زمان گل‌دهی آن بیشتر در فصل گرم سال است

این گل یکی از شناخته‌شده‌ترین گیاهان نادر ایران به شمار می‌رود و ارزش طبیعی و ملی ویژه‌ای دارد

نام آن از «پارس» گرفته شده است. در بخش‌هایی از ایران و سرزمین‌های پیرامون آن به صورت خودرو دیده می‌شود بیشتر در نواحی خشک و نیمه‌خشک رشد می‌کند خراسان رضوی خراسان شمالی خراسان جنوبی سمنان گلستان بخش‌هایی از استان تهران و البرز

گل‌های آن معمولا زردرنگ‌اند و در میانه ی گل لکه‌ای تیره دیده می‌شود. برخلاف بسیاری از رزهای پرورشی، ظاهر ساده و خودرو دارد.

رز در فرهنگ ایرانی از دیرباز نماد مهر، زیبایی و دلدادگی بوده است

رز زرد می‌تواند نماد شادی، دوستی و روشنایی نیز دانسته شود.

این گیاه با شرایط نسبتا خشک سازگاری خوبی دارد از گل‌های ارزشمند طبیعی ایران است

از گل‌های بسیار شناخته‌شده ی کوهستان‌های ایران است بیشتر در نواحی کوهستانی زاگرس و بخش‌هایی از البرز می‌روید بیشترین تعداد یافت شده در استان لرستان است

گل‌هایش رو به پایین هستند به همین دلیل «واژگون» نام گرفته است

در بهار، دامنه ی کوه‌ها را با گل‌های نارنجی، زرد یا سرخ زیبا می‌کند

در فرهنگ ایرانی، نشانه‌ای از سوگ، فروتنی و دلدادگی دانسته شده است و به فرد سوگدار داده می‌شود

در برخی روایت‌های مردمی، قطره‌های روی گل به اشک تشبیه شده‌اند

گیاهی پیازدار است و پس از پایان فصل رویش بخش روی‌زمینی آن از بین می‌رود. به رویشگاه‌های طبیعی سالم و دست‌نخورده وابسته است

یکی از نمادهای زیبای طبیعت کوهستانی ایران به شمار می‌آید