شیشه

دلم تنگه، پرتگال من ( 🇵🇹 )

در گوشه‌ای پنهان از دلش امیدی موذی و وسوسه‌گر همچنان کمین کرده بود و هرگز خیال نداشت میدان را خالی کند.

آرتور شنیتسلر، مردن، ترجمه‌‌ی حداد

‏مایه‌ی افتخاری آقای فغانی. حتی اگه اسمت رو نگن. ⚽️

جلوه‌های خنکی

انگار هر بار که یک چیز تازه را زندگی می‌کنی، یک لایه از آن آدم کهنه را می‌گذاری گوشه‌ای و سبک‌تر می‌شوی. کاش بشود. کاش بشود همین‌طور، آرام و پیوسته، پوست بیندازیم و تازه بمانیم.

همین که آدم گاهی می‌ایستد جلوی آینه و یک غریبه را می‌بیند، یعنی زندگی دارد درست پیش می‌رود. یعنی آن آدم قبلی رفته، و این یکی تازه از راه رسیده. تجربه‌های تازه. تجربه‌های خوب. نه از آن تجربه‌های تلخی که آدم را پیر می‌کند. نه. دقیقا از آن‌هایی که انگار پنجره‌ای باز می‌کنند توی سینه‌ات.

با گذشت زمان پوست بیاندازیم و تجربه‌های جدید و خوب داشته باشیم.

فقط هوا که سرد باشه، سفر مزه میده.

دنیا پر شده از آدمایی که قدرت پیام دادن به کسی که قبلا باهاش خیلی صمیمی بودن رو ندارن.

«من از تصور بیهودگی این همه دست و از تجسم بیگانگی این همه صورت می‌ترسم.» فروغ فرخزاد

توجه کردن به جزئیات، خود دوست‌داشتنه.

برای واقعی آدم حسابی باشید و واقعا خودتونو کنترل کنید که آدم حسابی باقی بمونید، حتی اگه تو جمع آدمای ناحسابی بودید.

تو تک درخت زندگی کی هستی؟

[دلتنگی های ارزشمند]

چقدر دلم تنگ شده برای آنچه در او بود و باعث می‌شد من خودِ خودم باشم _ جولیان بارنز، عکاسی، بالون سواری، عشق و اندوه، ترجمه‌ی عماد مرتضوی

هر روز میام پروفایلتونو میبینم که ببینم چه آهنگی رو پروفایل تلگرامتون گذاشتید. و راستش ذوق.

موقتی بودن حال آدم رو می‌گیره. همه‌چی که موقت باشه، راستش زندگی مزّه نداره. خونه موقت، شهر موقت، کار موقت، زندگیِ موقت.. آخه این چه زندگی‌ایه؟ مثل این می‌مونه که غذا می‌خوری فقط سیر شی. نه اینکه لذت ببری. فقط یه لقمه می‌دی بالا، تموم. بو، مزه، هیچی یادت نمی‌مونه.

بهاری بود و بگذشت.