شیشه

چقدر دلم تنگ شده برای آنچه در او بود و باعث می‌شد من خودِ خودم باشم. جولیان بارنز، عکاسی، بالون سواری، عشق و اندوه، ترجمه‌ی عماد مرتضوی @Nabayad_mikhandim

نپرسیدن، یک جور خودفریبی شیرینه. یه بی‌خیالی انتخابی. یه «من اونقدرام شجاع نیستم»یِ صادقانه.

آدم گاهی با نپرسیدن، از خودش محافظت می‌کنه. مثل کسی که می‌دونه پشت اون در، شاید یک هیولا باشه، پس درو باز نمی‌کنه بذار همونجا بمونه، بذار خیال کنم همه چی خوبه.

بعضی سوال‌ها رو نمی‌پرسم چون از جوابش می‌ترسم.

رفتن از یک رابطه‌ی بی‌حاصل، خودش یک پیروزی بزرگه.

خودم اینجا، دلم شمال

اولش می‌گویی «نه، من فرق می‌کنم. من می‌توانم به همه‌چیز اهمیت بدهم و آسیب نبینم.» اما بعد، یکی‌یکی، آن چیزهایی که برایش جنگیدی، از پشت خنجر می‌زنند. آن آدم‌هایی که برایشان میمردی، زنده می‌مانند و فراموشت می‌کنند.

‏[بگشای بند موی و بیفشان شب را میان شب]

چقدر گذر زمان همه چیو شفاف می‌کنه واقعا.

بله زمان میبره و نتیجه کاملا به خودت بستگی داره.

نظر تو، یه موج کوچیکه روی اقیانوسِ هویت من. میاد و می‌گذره.

جدید

برگرد از نقشِ اسب برگرد و دلتنگیت را با من بگو هوشنگ چالنگی

من همینم. یک چیزی هستم. یک کسی هستم. ممکن است تو از من خوشت نیاید، اما دیگری با دیدنم آرام بگیرد. دیگری با من بخندد. دیگری برایم جان بدهد.

‏سوال مهم اینه که آیا تو به روش خودت زندگی می‌کنی؟

زنده باد بي‌خیالی آگاهانه. اینجوری که می‌دونی خیلی چیزا هست که می‌تونه اذیتت کنه، اما انتخاب می‌کنی که اذیت نشی.