•𝐑𝐨𝐳𝐡•

وس

پشمام🗿

پشمات 😂

بنا موی دسم چون هاتکو

اره افرین

خوم نوسیم 🤓

باش

فوروارد بازکع

اوانه وا موافق ون ری اکت بدن 🙂

با چه امیدی درس بخونم؟ مگه اصلاً امیدی مونده برامون؟! وقتی که بقیه رو می‌بینم، آدم‌هایی که سال‌ها درس خوندن، مدرک دکترا گرفتن، کلی تلاش کردن، ولی آخرش بیکار گوشه خونه نشستن، بعضی‌ها مجبور شدن فقط به کارهای خونه و بچه‌داری رو بیارن و آرزوهاشون رو فراموش کنن. من به هیچ عنوان به کسانی که بچه‌داری می‌کنن یا هر کاری که انجام میدن توهین نمی‌کنم، چون هر کاری ارزش خودش رو داره، اما حرف من اینه که چرا باید کسی که این همه سال زحمت کشیده و درس خونده، آخرش احساس کنه هیچ آینده‌ای براش وجود نداره؟ کاش مسئولین و کسانی که تصمیم می‌گیرن، یک لحظه زندگی مردم عادی رو ببینن؛ ببینن جوانی که با هزار امید وارد دانشگاه میشه، چطور بعد از چند سال با ناامیدی دنبال کار می‌گرده. کاش بفهمن که فقط گرونی نیست که مردم رو خسته کرده، بلکه از بین رفتن امید، انگیزه و اعتماد به آینده‌ست که بیشتر از همه آدم‌ها رو نابود می‌کنه. متأسفانه در کشوری زندگی می‌کنیم که هر روز باید منتظر گرونی جدید باشیم، جایی که انگار باید کم‌کم به دلارهای چند صد هزار تومنی عادت کنیم. نه پیر توان تحمل این شرایط رو داره، نه جوان، نه زن و نه مرد. همه خسته شدن از اینکه هر روز صبح با نگرانی قیمت‌ها از خواب بیدار بشن و شب با فکر فردا بخوابن. وقتی ارزش پول پایین میاد، وقتی آرزوهای یک جوان یکی‌یکی از بین میره، وقتی داشتن یک زندگی معمولی تبدیل به یک رویا میشه، طبیعی هست که خیلی‌ها احساس ناامیدی کنن. هر بار تلویزیون رو روشن می‌کنیم، خبرهای تلخ از حال بد جوانان کشورمون می‌شنویم و آدم از خودش می‌پرسه: تا کی باید این همه فشار و سختی ادامه داشته باشه؟ ما فقط یک زندگی آرام می‌خوایم؛ اینکه بتونیم درس بخونیم، کار کنیم، تلاش کنیم و نتیجه زحمتمون رو ببینیم. هیچ جوانی نباید به جایی برسه که از آینده خودش بترسه و احساس کنه هیچ راهی جلو پاش نیست. کاش روزی برسه که امید دوباره به دل مردم برگرده، چون یک جامعه بدون امید، کم‌کم خسته و خاموش میشه...

نویسنده:خودم

اهم

تکما قسه نکن

تف لیتان خاس

اهم

ویییی و جدیبیبییبب

دی منیچ

اهم

جدییییییی