Lady

هرکدوم از شما که وارد چنل میشید، جانِ تازه ای به چنل می بخشید.

من دوام آوردم، بازهم دوام می آورم، اما کاش معنای زندگی چیزی بیش از دوام آوردن بود.

قرار بود صبر معجزه کند، اما معجزه صبر کرد.

شاید درستش این بود که دهه 40 به دنیا می آمدم.

همون که گوگوش عزیز میگه: هیچی باقی نیست ازم.

شب که از راه میرسه، غربتم باهاش میاد.

«با چه تفسیری گمان کردی جدایی ساده بود؟ عمر من در پای دل کندن ز تو بر باد رفت.»

من اگه گربه میشدم:

درس بخونیم؟برای تحصیل کرده ها کار نیست. شغل آزاد؟ سرمایه نیست. تفریح کنم جوونم؟ پول نیست. بمیرم؟ عرضه نیست.

این بغض چیه سفت گلومون رو چسبیده! بزار زندگی کنیم دیگه.

درسته، من درک می کنم که همیشه« همه چیز» نمی تونه خوب باشه، ولی اینکه«هیچ چیز» خوب نباشه دیگه طبیعی نیست.

بارون بیاد، بشوره و ببره هرچی غمه.

‌ما به امید سحر، شب همه شب سوختیم صبح که آمد، دیدیم که خود شب شده‌ایم. ‌

تنها چیزی که این روزا بغل میکنم زانوی غمه.

ولی بنظرم خونه مکان نیست، آدما هستن.

در آخرین خط نامه ی خداحافظی‌اش نوشته بود: «دلم با رفتن نبود، اما دیگر راهی نداشتم.»

شاید نیاز داری از یکی اینو بشنوی، ومن بهت میگم: « تو، کافی هستی.»

کسی بیاید، دست مرا بگیرد و با خود به آسمان ها ببرد؛ خانه ای روی ماه به من هدیه دهد و بگوید تو از آغاز هم اشتباه به زمین فرستاده شده ای.

جان نیز گشته خسته..

کردی تو نصفه راه ولم. 🎶