از تبعید شدگان

خب خسته نباشید مرسی که هم صحبتی کردید ❤️ قصدم از به اشتراک گذاری این پیام ها تشویش روحو روانتون نبود نمیخواستم ناراحتتون بکنم صرفا دوست داشتم ببینید همه ما درگیر رنج ها و مشکلات خاص خودمون هستیم گاها بزرگ گاها کوچک هرکس ب اندازه خودش رنج هاش رو بزرگ و دردناک میبینه همه شما حق دارید همه ما حق داریم که رنجمند باشیم اما میون همه این مسائل خودتون و زیبایی هاتون رو فراموش نکنید فراموش نکنید چه از سر‌گذرونید و مشغول جنگ با چه چیزی هستید قوی‌ بمونید شاید کلیشه ای باشه اما شما قوی بمونید همه ما برای رنجمند بودن حیف هستیم مراقب خودتون باشید خودتون رو دوست داشته باشید و به جنگیدن ادامه بدید حتی زخمی حتی بی توان و بی پناه ارزوهای خوبم برای شما و تن های زخمیتونه شبتون پر نور 🫂 🌸 🕯️

هیچ امیدی ب هیچی ندارم همش تکرار فقط گاهی فکر میکنم حق خودمه که انقدر بلا سرم میاد و زندگیم بده

کل زندگیم رنجه ذوقمم مامانو ابجیمو پارتنرم فقط بزای اینا زندگی میکنم و نفس میکشم

نگرانم نگرانم نشه نرسم نتونم و با اینا بمیرم

استرس جواب کنکور نمیزاره نفش بکشم اگر قبول نشم واقعا میمیرم

با قرض ی ماشین گرفتم فقط برای اینکه مادرمو خوشحال بکنم ده روز بعدش مادرم فوت شد ماشینم فروختم دیگ زندگی ندارم من

هنوز که خودمو کامل نمیشناسم ، همچنان سردرگمم ، مضطرب و نگران بهتر بگم در حال جست و جو تو خودم و تو آدمای دیگه اینکه دنبال چی هستم رو نمی‌دونم دنبال آزادی ؟ پذیرش رنج؟ نابودی این جسم و رهایی ازش؟

ذوقم اینکه توی رابطه رفتم به تازگی با کسی که واقعا براش تلاش کردم سال ها رنجم اینکه با این وضعیت مالی اونطور که دوست دارم نمیتونم خوشحالش بکنم نمیتونم مثل بقیه پارتنرای بقیه دخترا خوشحالش بکنم

ولی کنار همه مشکلات درس ، غربت ، دلتنگی ، مشکلات مالی ، یه چیزی غمش همیشه خیلی برام سنگینه، اونم آسیب دیدن از آدمایی که دوستشون داری عمیقا … دلتنگ میشی، ته دلت دوستشون داری ، ولی میدونی خیلی آسیب دیدی، میدونی احساسات و عواطفت، اعتمادت ، اعصاب و روانت به شدت توسط اون ادما آسیب دیده و تو همش برای خودت دلیل میاری برای یه سری رفتاراشون ، که اره ریشه در کودکیش داره، مشکل خانوداگی داره، آسیب دیده طرف که داره آسیب میزنه، خسته اس از زندگی … بعد با خودت میگی خب اینقدر آسیب خوردن از این ادما خفم میکنه ، این بی اعتمادی اذیتم میکنه، خشمگین و غمگینم میکنه، داره خودم رو از خودم میگیره و من رو تغییر میده… پس اونجا مجبور به ترک آدمای عزیز زندگیت میشی و گاهی هم به این نتیجه میرسی که فقط اون برای تو عزیز بوده و تو برای اون اهمیتی نداشتی .. همچنان علاقه داری بهشون ولی دیگه نمیتونی ادامه بدی باهاشون

هر چی تلاش میکنیم ب هیچ نمیرسه ذوقی ام ک نیست

رنج من دیدن شکنندگی انسان و آسیب‌پذیری زندگیه اما ذوقم در اینه که می‌بینم با وجود تمام این فشارها نبض زندگی و تلاش برای بقا همچنان با قدرت در جریانه

به پذیرش رسیدم ، میدونم هر مشکلی ممکنه پیش بیاد میدونم تو لحظه ای که دارم از ته دل میخندم هم ممکنه غمی باشه، برای عبور از سختی ها تلاش میکنم … تلاش میکنم درس بخونم و کلاسام رو میرم دنبال کارای اداریم میرم برای مشکلات مالیم دنبال کار میگردم برای یه سری رنج هام هیچکاری نمیکنم، گاهی تحمل میکنم، گاهی خود به خود گریم میگیره، گاهی تلاش میکنم و نمیشه اصلا قرار نیست همیشه بشه

احساس سبک بودن میکنم، یه رفتاری که دارم تو خودم این چند وقت پرورشش میدم صادق بودنه ، رک و راست حرف زدنه.. کمتر احساس ناراحتی میکنم اینجوری، روابطم سالم تره، اگه ناراحتی داشته باشم ، مشکلی باشه راحت تر میگمش ، بقیه متوجه ام میشن، بیشتر صحبت میکنم ، این شفافیته برام راه رو‌باز کرده که اگه آدمی میفهمه من با رفتاری مشکل دارم یا ناراحت میشم ، هی دوباره با آگاهی تکرارش میکنه، اهمیت نمیده رو‌ زودتر بشناسم رو‌روابطم‌بهتر سرمایه گزاری کنم…

فقط سعی میکنم زنده بمونم با این گرونی و بیچارگی

ذوقی نیست فقط درگیر رنج و‌ بدبختیم

درود و شب بخیر از حال و احوال و زندگیتون بگید از رنج و ذوق این ایامتون https://t.me/iNewChatbot?start=sec-ibbcbiaicg