تراوشات ذهنی والراون

ریمیک سایلنت هیل ۲ برای من یادآوری این بود که بعضی آثار هیچ‌وقت پیر نمی‌شن. فقط شکل روایتشون عوض می‌شه. چون چیزی که باعث ماندگاری سایلنت هیل شده نه مه شهره، نه هیولاهاش و نه حتی ترس‌هاش؛ بلکه حقیقتیه که پشت همه اون‌ها پنهان شده. حقیقتی که شاید هیچ‌وقت دوست نداشته باشیم باهاش روبه‌رو بشیم. شاید به همین دلیله که بعد از این همه سال، هنوز وقتی اسم سایلنت هیل میاد یه حس خاص سراغم میاد. نه فقط به خاطر ترس‌هاش، نه فقط به خاطر نوستالژی. بیشتر به خاطر اینکه یادم می‌اندازه بزرگ‌ترین هیولاهای زندگی همیشه پشت درهای قفل‌شده یا توی کوچه‌های مه‌گرفته منتظر ما نیستن؛ خیلی وقت‌ها اونا سال‌هاست که داخل ذهن خودمون زندگی می‌کنن. و شاید شجاع‌ترین کاری که هر آدمی می‌تونه انجام بده اینه که یه روز بالاخره روبه‌روی اون‌ها بایسته.

اول سلام. راستش هر وقت به این فکر می‌کنم که چرا گیم، و چرا گیم ترسناک ژانر موردعلاقه منه، هیچ‌وقت به یه دلیل کاملاً منطقی نمی‌رسم. شاید تنها دلیلش این باشه که گیم برای دقایقی می‌تونه منو از زندگی عادی خودم دور کنه و چالش‌های زندگی رو به چالش‌های گیمی تبدیل کنه؛ منو ببره به اون دنیایی که خودم خیلی دوستش دارم. ولی حس می‌کنم همه شما حداقل یه بار این سؤال رو از خودتون پرسیدین که چطور یه گیم ترسناک می‌تونه دنیایی قشنگ‌تر از دنیای الان ما داشته باشه. شاید حق با شما باشه، ولی ژانر ترس یه چیز مهم به من یاد داده؛ اینکه تنها راه جلو رفتن توی زندگی و عبور از ترس‌ها و سختی‌ها، فقط و فقط مقابله با اوناست. نه فرار کردن، نه پنهون شدن پشت بهونه‌ها و نه وانمود کردن به اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده. بالاخره یه روز باید برگردی و روبه‌روی همون چیزی بایستی که سال‌ها ازش فرار می‌کردی. البته منظورم اون گیم‌های کاملاً خیالی و ساخته‌ی ذهن نویسنده‌های مختلف نیست. منظورم داستان‌هاییه که ممکنه برای هر کسی اتفاق بیفته، اما خالق اون گیم میاد بعضی از اون موقعیت‌ها و احساسات رو پررنگ‌تر می‌کنه تا حس ترس رو بهتر به ما منتقل کنه. ترس از کارهای کرده و نکرده‌ی خودمون. ترس از تصمیم‌هایی که گرفتیم یا نگرفتیم. ترس از کارمای تصمیمی که شاید بهترین یا عاقلانه‌ترین کاری بوده که می‌تونستیم انجام بدیم، ولی هنوز هم ته ذهنمون بابتش عذاب می‌کشیم. یا حتی ترس‌هایی که ساخته‌ی اورثینک و ذهن‌های همیشه درگیر و پر از دغدغه‌ی ما هستن. من همه‌ی اینا رو توی سایلنت هیل تجربه کردم؛ جایی که آرامش داری، ولی توی دل همون آرامش از قدم بعدی می‌ترسی. از هر دری که قراره باز بشه، از هر صدایی که قراره بشنوی و از هر اقدامی که ممکنه یکی از هیولاهای ذهنت رو بیدار کنه. و بیشتر از همه از هیولای درون خودت. از اون اهریمنی که بعضی وقت‌ها شرایط اطرافت روشنش می‌کنه و از کنترل خارج می‌شه. همون تاریکی‌ای که سال‌ها ته وجود آدم می‌مونه و هرچقدر هم سعی کنی نادیده‌ش بگیری، یه جایی خودش رو نشون می‌ده. برای جیمز، اون تاریکی خودش رو در قالب پیرامید هد نشون می‌داد؛ موجودی که جیمز با وحشت ازش فرار می‌کرد، در حالی که در واقع چیزی جز تجسم عذاب وجدان، گناه و میل به مجازات شدن خودش نبود. و شاید ترسناک‌ترین بخش سایلنت هیل هم همین باشه. اینکه شهر دنبال کشتن تو نیست، دنبال تنبیه کردنت هم نیست. فقط مجبورت می‌کنه با خودت روبه‌رو بشی. با چیزهایی که سال‌ها ازشون فرار کردی و سعی کردی فراموششون کنی. انگار مه غلیظ شهر فقط خیابون‌ها رو نمی‌پوشونه، بلکه مرز بین واقعیت و چیزهایی که توی اعماق ذهنمون دفن کردیم رو هم از بین می‌بره. برای همین هر کسی که وارد سایلنت هیل می‌شه، سایلنت هیل خودش رو می‌بینه. یکی جهنم خودش رو می‌بینه، یکی گذشته‌ای رو که ازش فرار کرده و یکی هم حقیقتی رو که حاضر نیست قبولش کنه. شهر برای همه یکسان نیست؛ همون‌طور که ترس‌ها، زخم‌ها و گناه‌های آدم‌ها هم شبیه هم نیستن. شاید به همین خاطره که سایلنت هیل ۲ برای من فقط یه بازی ترسناک نیست. این بازی بیشتر شبیه یه آینه‌ست؛ آینه‌ای که چیزهایی رو نشونت می‌ده که شاید تمام عمرت سعی کردی نبینیشون. چیزهایی که زیر لایه‌های روزمرگی، غرور، ترس یا حتی فراموشی پنهان شدن. و چیزی که بیشتر از همه منو درگیر این بازی کرد این بود که سایلنت هیل بهت نمی‌گه با هیولاها بجنگ تا پیروز بشی؛ بهت یاد می‌ده بعضی وقت‌ها باید حقیقت رو بپذیری. باید قبول کنی که اشتباه کردی، که زخمی شدی، که شاید بعضی از دردها هیچ‌وقت کامل از بین نرن. چون بعضی هیولاها وقتی ازشون فرار می‌کنی بزرگ‌تر می‌شن، ولی وقتی روبه‌روشون می‌ایستی، کم‌کم قدرتشون رو از دست می‌دن. فرقی هم نداره که اون حس نوستالژیک پلی دادن رو روی تلویزیون‌های CRT قدیمی با اون نویزهای خطی روی تصویر تجربه کرده باشیم، یا سایلنت هیل ۱ رو روی PS1 بازی کرده باشیم؛ همون نسخه‌ای که بعضی جاهاش اون‌قدر تاریک بود که واقعاً چیزی دیده نمی‌شد. با این حال، اون چیزی که ما رو پای بازی نگه می‌داشت گرافیک عجیب‌وغریب یا گیم‌پلی خاص نبود؛ کشش فوق‌العاده‌ی داستان، فضاسازی بی‌نظیر و احترامی بود که بازی برای مخاطبش قائل می‌شد. احترامی که اجازه می‌داد خودت فکر کنی، خودت تحلیل کنی و خودت به جواب برسی. چیزی که به نظرم صنعت گیم امروز تا حد زیادی توی اون دچار فقر شده. و شاید به همین دلیله که ریمیک سایلنت هیل ۲ برای من فقط یه بازسازی ساده نبود. ارزشش فقط به گرافیک بهتر یا جزئیات بیشتر محیط‌ها نیست. ارزشش اینه که تونست بعد از این همه سال همون حس سنگین، خفه‌کننده و آزاردهنده نسخه اصلی رو دوباره زنده کنه. حسی که خیلی از بازی‌های امروزی با وجود بودجه‌های عظیم و تکنولوژی پیشرفته هنوز نمی‌تونن بهش نزدیک بشن.

بریم نفر بعدی رو بذاریم که از سایلنت هیل ۲ نوشته🤍

😍😍😍 این از اولین نفری که از گیم مورد علاقه خودش نوشت بابا ایوووول یه نمونه خیلی عالی شد واسه شبای دیگه که بچه ها ببینن و بفرستن تا بخونیم و عشق کنیم به من یکی که خیلی چسبید

اما در نهایت چیزی که می‌خوام بگم اینه که God of War: Ragnarok تونست در عین وفادار بودن به ریشه‌های اصلی خودش، تغییرات بزرگی ایجاد کنه و ثابت کنه که این فرنچایز هنوز هم می‌تونه بهتر بشه. و شاید دقیقاً به همین دلیله که برای من، Ragnarok فقط بهترین نسخه God of War نیست؛ بلکه یکی از خاص‌ترین تجربه‌هاییه که توی دنیای ویدیوگیم داشتم.

وقتی صحبت از دنیای ویدیوگیم‌ها میشه، همیشه پای فرنچایز خدای جنگ هم به بحث کشیده میشه. اما کدوم یکی از نسخه‌های این فرنچایز تونسته لقب بهترین رو مال خودش کنه؟ اگر بخواهیم فقط به نمرات بازی در سایت‌های مختلف و یا بررسی منتقدها نگاه کنیم، شاید دید خیلی کاملی نسبت به این مجموعه نداشته باشیم؛ چون هر کدوم از نسخه‌ها، برای افراد مختلف و توی دوره‌های متفاوت زندگی، تبدیل به بهترین نسخه شدن. از دوران نوجوانی که با سه‌گانه بی‌نظیر God of War سپری شد؛ بازی‌ای پر از خشم، خون و حس انتقام، که کریتوس خودش ما رو توی اون مسیر همراه می‌کرد، بگیر تا آخرین نسخه که توسط سونی و Santa Monica در سال ۲۰۲۲ با عنوان Ragnarok منتشر شد. این نسخه به نظر من یکی از بهترین ویدیوگیم‌های تاریخه و بهترین نسخه این فرنچایزه. نمی‌خوام از ارزش نسخه‌های قبلی God of War کم کنم، ولی تغییراتی که توی مکانیزم بازی ایجاد شده بود، در کنار داستانی کاملاً غنی و نویسندگی فوق‌العاده، کامل‌ترین مجموعه ممکن رو تحویل مخاطب داد. چیزی که Ragnarok رو برای من متفاوت می‌کرد فقط گرافیک یا مبارزاتش نبود؛ بلکه حسی بود که موقع تجربه بازی منتقل می‌کرد. این بازی فقط درباره جنگیدن و شکست دادن دشمن‌ها نبود، بلکه درباره رابطه‌ها، پشیمونی، تغییر کردن و حتی بزرگ شدن بود. البته که گرافیک و جزئیات بازی خیلی حرفه‌ای کار شده بود و یکی از اولین چیزهایی که توی Ragnarok به چشم میومد، گرافیک فوق‌العاده بازی بود. از طراحی چهره شخصیت‌ها گرفته تا جزئیات محیط، نورپردازی‌ها، مبارزه‌ها و حتی دنیایی که توی هر ریلم می‌بینیم، همه‌چی با دقت خیلی بالایی ساخته شده بود و همین باعث می‌شد بازی بعضی وقت‌ها بیشتر شبیه یک اثر سینمایی باشه تا فقط یک ویدیوگیم. اما نکته مهم اینه که Ragnarok خودش رو فقط توی گرافیک خلاصه نمی‌کرد. خیلی از بازی‌ها هستن که شاید ظاهر فوق‌العاده‌ای داشته باشن، ولی بعد از چند ساعت چیزی جز همون ظاهر برای ارائه ندارن. اما Ragnarok در کنار اون گرافیک چشم‌نواز، داستان، شخصیت‌پردازی، موسیقی و گیم‌پلی فوق‌العاده‌ای هم داشت و همین باعث می‌شد تجربه بازی فقط به چیزی که می‌بینیم محدود نشه. برای همینه که از خودم درباره بعضی بازی‌ها می‌پرسم: اگر گرافیک بازی ضعیف‌تر بود، باز هم اینقدر بهم حس لذت می‌داد؟ و خب جواب این سؤال برای Ragnarok همیشه مثبت بوده، هست و خواهد بود. اینکه کریتوس بعد از اون همه ماجراجویی رسیده به اساطیر نورث و بازی یه فضای کاملاً جدید رو به خودش می‌بینه، چیزی بود که این فرنچایز بعد از نسخه ۲۰۱۸ بهش نیاز داشت. از طرف دیگه، خود شخصیت کریتوس هم دیگه مثل گذشته فقط یک شخصیت خشمگین نبود و بازی خیلی خوب نشون می‌داد که اون چقدر تغییر کرده. ما فقط شاهد یک کاراکتر خون‌خواه نبودیم، بلکه با بیشتر شدن مسئولیت‌هایی که به گردنش بود، محافظه‌کارتر شد و داشت تبدیل می‌شد به یک پدر تا وظیفه‌اش رو به‌عنوان یک پدر برای پسرش انجام بده. البته این آتریوس هم بود که متقابلاً نقش یک معلم رو برای پدرش ایفا می‌کرد. اون از پدرش مبارزه، اخلاق و حتی خدا بودن رو یاد می‌گرفت و در کنارش، کریتوس هم سعی می‌کرد بهش یاد بده که قبل از هر چیزی باید انسان بود. عملکرد نقش‌های فرعی چیزی بود که کمتر از این مجموعه دیده بودیم. رابطه پدر و پسری بین کریتوس و آتریوس، احساساتی که منتقل می‌شد و دیالوگ‌های ماندگار و درخشان، واقعاً بی‌نظیر بودن. داستان بازی به شکل فوق‌العاده‌ای نوشته شده بود. هر شخصیت انگیزه خودش را داشت و حتی شخصیت‌های فرعی هم فقط برای پر کردن داستان حضور نداشتند و یک هویت‌بخشی تمام‌عیار رو براشون شاهد بودیم. رابطه میان کریتوس و آتریوس، قلب اصلی بازی بود؛ رابطه‌ای که به‌مرور از کنترل و فاصله، به اعتماد و درک متقابل تبدیل می‌شد. دیالوگ‌ها طبیعی، ماندگار و پر از احساس بودند؛ به‌نحوی که بعضی لحظه‌ها حس می‌کردی با یک اثر سینمایی طرفی، نه فقط یک بازی. حضور شخصیت‌هایی مثل میمیر، فریا و بقیه، در کنار تنوع خوب گیم‌پلی، باعث می‌شد که بازی حس یک خانواده واقعی رو منتقل کنه؛ خانواده‌ای که کنار هم با پایان دنیا روبه‌رو شدن. اما اگر بخواهیم نه‌تنها به داستان بی‌نقص، بلکه به خود گیم‌پلی و مکانیزم‌ها هم دقت کنیم، از جابه‌جایی بین ریلم‌های مختلف تا تنوع مبارزه با سه سلاح متفاوت، میشه گفت گیم‌پلی بازی هم خیلی خوب و سر جای درستی ایستاده. و اما در این نسخه ما برای اولین بار کنترل شخصیتی غیر از کریتوس رو هم به عهده داریم و این هم یک نکته جالب توجه دیگه هست. موسیقی، طراحی محیط و حتی لحظات آروم بازی هم اون‌قدر خوب کار شده بودن که باعث می‌شد Ragnarok فقط یک بازی اکشن نباشه؛ بلکه یک تجربه کامل باشه، تجربه‌ای که فراتر از یک بازیه و بعضی وقت‌ها حتی می‌تونه چیزهایی درباره زندگی به آدم یاد بده.

به پیشنهاد یکی از بچه ها قراره هرشب صحبتای یکی از بچه هارو بذارم برام بنویسید هر شب یکیشو میذارم 😍

ایدا جان سلام شبت بخیر میخواستم یه ایده رو باهات مطرح کنم الان که دوستمون گفت مینویسه راجب گیم میخواستم اگه موافق باشی یه چالش بذاری هرکدوم از بچه ها چند خطی راجب گیم موردعلاقشون بنویسن و تو گپ منتشر کنیم

منم جدی خیلی ناراحت شدم :( جدی جدی

و بد ترینش برام ویجیلند بود... ادم هایی که با تمام وجودشون ویجیلند رو خلق کردن و ویجیاتو رو به جایی که باید رسوندن از تیم جدا شدن برای منی که از 13 سالگی ویجیاتو میدیدم و یه جورایی تو شکل گیری شخصیتم نقش داشتن دردناکه برام

لوگوی جدید ایکس باکس خیلی خوشگلهههه

دقیقا وسط قطعی اینترنت و جنگ، قرار بود آخرین امتحان داروسازی رو بدم. یه امتحانی که شدیدا استرسشو داشتم و باید ایتالیاییم پاس میکردمش. اون روز با اینکه شماها نبودید و نمیتونستم باهاتون حرف بزنم تا یکم از استرسام کمتر بشه، گفتم بیام تی‌شرتی که اسم شماهاست رو بپوشم و امتحان بدم :( روز عجیبی بود، وقتی پاس شدم ترکیبی از شادی، غم و دلتنگی داشتم.

من وقتی JJ حرف میزنه:

بررسی بازی Call of the Elder Gods رو نوشتم و میتونید از بازینامه مطالعه کنید. ❤️ https://bazinameh.com/en/review/call-of-the-elder-gods-review-god-of-the-elder-gods/

حالا که نتاتون داره وصل میشه خورد خورد یکم از زندگیم و این روزا براتون مینویسم اینکه نبودید اصلا انرژی نداشتم بیام چیزی بنویسم اینجا

جدی جدی ۹۰ روز مردم نت نداشتن اصلا قابل باور نیستا

یه جون به جونام داره اضافه میشه با وصل شدن نتتون😭

دلم حال و هوای دث استرندینگ ۲ رو میخواد

تک و توک استاد ایرانی تو حوزه‌ای که میخوای تو دانشگاهای مختلف پیدا میشه جالبه که تو همه تجربه‌هایی که دیدم وقتی باهاشون مصاحبه میکنی با اینکه میدونن ایرانی‌ای و خودشونم ایرانین ولی بازم انگلیسی مصاحبه میکنن و فارسی حرف نمیزنن ولی از اون طرف اونایی که کشورای دیگه بودن و با هموطنیاشون مصاحبه میکردن سریع به زبان مادری تغییر میدادن چون واسه جفتشون راحت‌تر بوده و با ماکسیموم انرژی میتونن علمت سنجش کنن تا زبانتو. پ. ن: مصاحبه رسمی نیست و صرفا برای ارزیابی اولیه‌ استاده. قضاوتم نمیشه کرد واقعا دلیلشو فقط چیزی که دیدم رو به اشتراک گذاشتم

بهترین بردم با سریال این بود چندماه پیش شروع کردم و 7 سال منتظر نموندم ببینم تهش همچین خرابکاری ای میشه